Oferta dla Przyjaciół Wolnych Lektur...

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do specjalnych publikacji współczesnych autorek i autorów wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur.

TAK, chcę dołączyć!
Nie, rezygnuję z tej oferty
1% dla Wolnych Lektur

Czy wiesz, że możesz nam pomóc rozwijać Wolne Lektury, przekazując 1% swojego podatku? To bardzo proste - wystarczy, że w zeznaniu podatkowym podasz nasz numer KRS 0000070056.

x

5668 free readings you have right to

Language Language

Author: Juliusz Kossak,
motif: Śmierć

  • Juliusz Kossak X
  • Śmierć X

Author: Juliusz Kossak

Ur.
29 października 1824 w Nowym Wiśniczu
Zm.
3 lutego 1899 w Krakowie
Najważniejsze dzieła:
Sobieski pod Wiedniem (1882), Bitwa pod Ignacewem (przed 1893)

Malarz, rysownik i ilustrator. Specjalizował się w malowaniu koni i scen batalistycznych, zaś jego ulubione medium stanowiła akwarela. W początkowym okresie kariery podróżował po dworach zamożnej szlachty, malując stadniny i polowania. Wykonywał także portrety oraz cykle przedstawiające dzieje rodów szlacheckich. Pamiętany jest jednak przede wszystkim jako autor scen z dziejów oręża polskiego.
Juliusz Kossak był też kierownikiem działu artystycznego "Tygodnika Ilustrowanego", wykonywał też czarno-białe ilustracje do Trylogii Henryka Sienkiewicza czy poematów Adama Mickiewicza. Jako ojciec Wojciecha Kossaka dał początek czteropokoleniowemu rodowi artystów.

Juliusz Kossak in Wikipedia

Motif: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Close

* Loading