Chcemy, aby każde dziecko w Polsce miało wygodny i bezpłatny dostęp do lektur szkolnych - zróbmy to razem! Wspieraj Wolne Lektury stałą wpłatą

Dorzucam się!
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5729 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Autor: Aleksander Orłowski,
motyw: Śmierć

  • Aleksander Orłowski X
  • Śmierć X

Autor: Aleksander Orłowski

Ur.
9 marca 1777 w Warszawie
Zm.
13 marca 1832 w Petersburgu
Najważniejsze dzieła:
Bitwa wojska kościuszkowskiego z rosyjskim o przeprawę na rzece (1801), Jeździec wschodni I (1802), Czerkiesi polujący z psami (1810-1820), Dostojnik perski (1811), Dwaj jeźdźcy kałmuccy (ok. 1820)

Rysownik, grafik, malarz. Kształcił się w pracowni Jana Piotra Norblina, artysty pochodzenia francuskiego, uznanego twórcę rokokowych scen rodzajowych, sprowadzonego do Polski przez rodzinę Czartoryskich. Najprawdopodobniej Aleksander Orłowski pobierał także lekcje u Marcellego Bacciarellego, autora warszawskich wedut (pejzaży miejskich). Brał udział w insurekcji kościuszkowskiej. W późniejszych latach był związany z księciem Józefem Poniatowskim. Od 1802 przebywał w Petersburgu, gdzie objął funkcję nadwornego rysownika księcia Konstantego. Wstąpił w szeregi wolnomularzy i został członkiem Akademii Sztuk Pięknych. Jego wczesne prace upamiętniają wydarzenia insurekcji kościuszkowskiej, późniejsze przedstawiają typowe sceny z petersburskiego życia. Charakterystyczną grupę rysunków i obrazów stanowią prace o tematyce orientalnej, na których często pojawia się motyw egzotycznego jeźdźca.

Aleksander Orłowski w Wikipedii

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Zamknij

* Ładowanie