Witold Pilecki

Ur.

13 maja 1901 w Ołoniec

Zm.

25 maja 1948 w Warszawie

Najważniejsze dzieła:

Raport W, Raport Witolda

Rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, żołnierz 1920 i 1939 roku, współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, żołnierz Armii Krajowej, więzień KL Auschwitz oznaczony numerem obozowym 4859, autor tzw. Raportów Pileckiego o mechanizmach przemocy, tortur i eksterminacji w oświęcimskim obozie koncentracyjnym oraz o organizowanym przez siebie ruchu oporu tamże (Związku Organizacji Wojskowej). Uczestnik Powstania Warszawskiego, po kapitulacji więzień obozów jenieckich w Lamsdorf i Murnau, oficer 2 Korpusu gen. Władysława Andersa. Oskarżony i skazany przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci, stracony w Warszawie 25 maja 1948 r. Pośmiertnie rehabilitowany: w 1990 r. wyrok unieważniono, w 2006 odznaczono Pileckiego Orderem Orła Białego, w 2013 awansowano na stopień pułkownika.

Jego raporty, ze względu na ogromny ładunek emocjonalny, stanowią dokument niezwykły: nie są urzędową notatką, ale pamiętnikiem.