Aby móc stabilnie działać w 2026 roku, potrzebujemy Twojego wsparcia!
dowiedz się więcej

Wpłać
 
300 000 zł

Cześć! Nazywam się Magdalena Herman-Urbańska. Jestem aktorką i lektorką i miałam przyjemność czytać audiobook dla Wolnych Lektur.

Nie wiem, czy wiecie, na czym to polega. Wolne lektury udostępniają swoje audiobooki za darmo, ale żeby ta inicjatywa dalej mogła trwać, potrzebują wsparcia finansowego. Więc jeśli tylko możecie, to bardzo gorąco zachęcam z całego serducha, żeby wpłacać, link będzie pewnie gdzieś tu albo tu, albo w opisie.

Zapraszam do wsparcia.

Wesprzyj Wolne Lektury — teraz, zanim zapomnisz
Wiktor Gomulicki

Wiktor Gomulicki

Sortuj:

Tłumaczenia

O autorze

Wiktor Gomulicki
fot. autor nieznany, z książki: Wilhelm Feldman (1868-1919), Współczesna literatura polska 1880-1904, domena publiczna, Wikimedia Commons

Wiktor Gomulicki

Ur.
17 października 1848 w Ostrołęce
Zm.
14 lutego 1919 w Warszawie
Najważniejsze dzieła:
Cudna mieszczka, Wspomnienia niebieskiego mundurka, Miecz i łokieć, Siódme amen IMC Pana Mokrzeckiego, Car widmo, Niedziela Romcia, Kłosy z polskiej niwy, Sylwety i miniatury literackie, Bój olbrzymów, Ciury, Opowiadania o starej Warszawie, Poezje (1882), Poezje (1886), Nowe pieśni, Wiersze. Zbiór Nowy, Biały sztandar, Światła, Pod znakiem Syreny

Polski poeta, powieściopisarz, eseista, jeden z najważniejszych twórców polskiego pozytywizmu. Badacz historii Warszawy, kolekcjoner. Publikował również pod pseudonimem Fantazy.
Wychowanek gimnazjum w Pułtusku, student prawa w Szkole Głównej w Warszawie. Jego debiutanckie wiersze ukazały się w Tygodniku Ilustrowanym. Studiów nie ukończył z powodu nasilającej się rusyfikacji.
W latach 1873-1874 i 1887-1889 pracował w redakcji „Kuriera Warszawskiego”, od 1875 do 1888 w redakcji „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”, redagował czasopisma satyryczne: „Muchę” (w 1874 r.) i „Kolce” (w 1881 r.), w latach 1889-1890 czasopismo literacko-artystyczne „Tygodnik Powszechny”, współpracował z „Prawdą”, „Świtem”, „Krajem”. Pisywał również liczne felietony i nowele, tłumaczył poezję, jako pierwszy w Polsce przełożył Kwiaty zła Charles'a Baudelaire'a.
Podróżował po Europie, zbierając materiały do monografii C. K. Norwida. W 1893 otrzymał od belgijskiej Akademii Sztuk, Umiejętności i Literatury medal pierwszej klasy i dyplom honorowy. W 1911 został skazany na rok twierdzy za napisanie przedmowy do opowiadania Adama Mickiewicza, kary nie odbył dzięki amnestii dla przestępców politycznych. W 1912 r. w 30-lecie pracy pisarskiej uczczono wydaniem obszernego wyboru jego drobnych utworów pt. Pokłosie. W 1918 r. otrzymał nagrodę literacką im. Elizy Orzeszkowej.