Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 441 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5730 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Autor: Marta Podgórnik,
gatunek: Wiersz

  • Marta Podgórnik X
  1. Próby negocjacji (zdaniem Adama Wiedemanna „strasznie posępna i przygnębiająca książka”) to debiutancki arkusz poetycki Marty Podgórnik z 1996 roku, wznowiony następnie — wraz z tomem Paradiso — jako Opium i lament (2000).

    W porównaniu z późniejszymi książkami autorki cechuje się na pewno większą gwałtownością („przy wejściu sprawdzali nadgarstki, więc / rany pochowały się cieknąc do wewnątrz”). Fraza „wyratuj mnie z powodzi tandetnych poruszeń” zarezerwowana została dla zbioru Paradiso — i dla dalszej twórczości poetki.

Wybrane utwory

Marta Podgórnik

Próby negocjacji

Autor: Marta Podgórnik

ur.
1979
Najważniejsze dzieła:
Próby negocjacji (1996), Rezydencja surykatek (2011), Zawsze (2015)

Poetka, krytyczka literacka, redaktorka związana z wydawnictwem Biuro Literackie. W „Tekstyliach”, czyli książce omawiającej na bieżąco młodą literaturę w 2002 roku, jej styl nazwano „lirycznym ekshibicjonizmem”. Dalsze tomiki udowodniły, że to tylko część prawdy. W swoich wierszach Podgórnik łączy wyrafinowanie formalne, grę z popkulturą i tradycyjnie pojęte „wyrażanie siebie” (to jest pisanie o własnych dramatach uczuciowych). Podobna mieszanka jest jednak niemożliwa do zrealizowania, jako że stylizacje i biegłość techniczna zakładają dystans z definicji uniemożliwiający „mówienie wprost”. Wobec tego poezji Marty Podgórnik nie opuszcza napięcie między lirycznym wyznaniem a jego ironicznym pastiszem.

Gatunek: Wiersz

Najważniejsi twórcy
Tyrtajos, Safona, Symonides, Horacy, Owidiusz, H. Heine, M. Lermontow, A. Puszkin, P. Ronsard, A. Rimbaud, Ch. Baudelaire, W. Black, W. Wordsworth, T. S. Eliot; J. Kochanowski, J. A. Morsztyn, A. Mickiewicz, J. Słowacki, J. Tuwim, T. Peiper, J. Czechowicz, Cz. Miłosz, Z. Herbert, T. Różewicz, M. Białoszewski, R. Wojaczek, A. Bursa, A. Świrszczyńska, E. Lipska, W. Szymborska i inni

Mowa zorganizowana brzmieniowo i graficznie, której kompozycja opiera się na rytmie wyznaczanym przez powtarzalność pewnych segmentów: wyodrębnionych graficznie i intonacyjnie wersów oraz niekiedy — stóp (stałych układów głosek akcentowanych i nieakcentowanych) lub zestrojów akcentowych. Utwór często rymowany, o charakterze ekspresyjnym, niedosłowny (metaforyczny) — jego odczytywanie wiąże się z interpretacją znaczeń. Na budowę wiersza składają się: liczba strof, liczba wersów w strofie, liczba sylab w każdym wersie i układ rymów. Wyróżnia się liczne odmiany wiersza: stroficzny, stychiczny, biały, asylabiczny, sylabiczny, sylabotoniczny, toniczny, wolny, nieregularny oraz uwydatniające aspekt wizualny: carmina figurata, graficzny, poezja konkretna, gobelinowy.

Wiersz w Wikipedii
Zamknij

* Ładowanie