Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 428 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Ufunduj e-książki dla dzieciaków

Lektury szkolne za darmo dla każdego dzieciaka? To możliwe dzięki wsparciu darczyńców takich jak Ty! Kliknij i dorzuć się >>>

x

6483 darmowe utwory do których masz prawo

Język

Autor: Marta Podgórnik,
gatunek: Wiersz

  • Marta Podgórnik X
  1. Próby negocjacji (zdaniem Adama Wiedemanna „strasznie posępna i przygnębiająca książka”) to debiutancki arkusz poetycki Marty Podgórnik z 1996 roku, wznowiony następnie — wraz z tomem Paradiso — jako Opium i lament (2000).

    W porównaniu z późniejszymi książkami autorki cechuje się na pewno większą gwałtownością („przy wejściu sprawdzali nadgarstki, więc / rany pochowały się cieknąc do wewnątrz”). Fraza „wyratuj mnie z powodzi tandetnych poruszeń” zarezerwowana została dla zbioru Paradiso — i dla dalszej twórczości poetki.

Wybrane utwory

Marta Podgórnik

Próby negocjacji

Autor: Marta Podgórnik

ur.
1979
Najważniejsze dzieła:
Próby negocjacji (1996), Rezydencja surykatek (2011), Zawsze (2015)

Poetka, krytyczka literacka, redaktorka związana z wydawnictwem Biuro Literackie. W „Tekstyliach”, czyli książce omawiającej na bieżąco młodą literaturę w 2002 roku, jej styl nazwano „lirycznym ekshibicjonizmem”. Dalsze tomiki udowodniły, że to tylko część prawdy. W swoich wierszach Podgórnik łączy wyrafinowanie formalne, grę z popkulturą i tradycyjnie pojęte „wyrażanie siebie” (to jest pisanie o własnych dramatach uczuciowych). Podobna mieszanka jest jednak niemożliwa do zrealizowania, jako że stylizacje i biegłość techniczna zakładają dystans z definicji uniemożliwiający „mówienie wprost”. Wobec tego poezji Marty Podgórnik nie opuszcza napięcie między lirycznym wyznaniem a jego ironicznym pastiszem.

Gatunek: Wiersz

Najważniejsi twórcy
Tyrtajos, Safona, Symonides, Horacy, Owidiusz, H. Heine, M. Lermontow, A. Puszkin, P. Ronsard, A. Rimbaud, Ch. Baudelaire, W. Black, W. Wordsworth, T. S. Eliot; J. Kochanowski, J. A. Morsztyn, A. Mickiewicz, J. Słowacki, J. Tuwim, T. Peiper, J. Czechowicz, Cz. Miłosz, Z. Herbert, T. Różewicz, M. Białoszewski, R. Wojaczek, A. Bursa, A. Świrszczyńska, E. Lipska, W. Szymborska i inni

Mowa zorganizowana brzmieniowo i graficznie, której kompozycja opiera się na rytmie wyznaczanym przez powtarzalność pewnych segmentów: wyodrębnionych graficznie i intonacyjnie wersów oraz niekiedy — stóp (stałych układów głosek akcentowanych i nieakcentowanych) lub zestrojów akcentowych. Utwór często rymowany, o charakterze ekspresyjnym, niedosłowny (metaforyczny) — jego odczytywanie wiąże się z interpretacją znaczeń. Na budowę wiersza składają się: liczba strof, liczba wersów w strofie, liczba sylab w każdym wersie i układ rymów. Wyróżnia się liczne odmiany wiersza: stroficzny, stychiczny, biały, asylabiczny, sylabiczny, sylabotoniczny, toniczny, wolny, nieregularny oraz uwydatniające aspekt wizualny: carmina figurata, graficzny, poezja konkretna, gobelinowy.

Wiersz w Wikipedii
Zamknij

* Ładowanie