Wesprzyj Wolne Lektury 1,5% podatku — to nic nie kosztuje! Wpisz KRS 00000 70056 i nazwę fundacji Wolne Lektury do deklaracji podatkowej. Masz czas tylko do końca kwietnia :)

TAK, pomogę! Nie, tym razem nie pomogę
Strona główna Katalog Autor
Julian Tuwim

Julian Tuwim

Wiersz ✖
Sortuj:

wiersze Juliana Tuwima

Współczesność Liryka Artysta Bezdomność Bieda Błądzenie Błogosławieństwo Bogini Bohaterstwo Bóg Broń Bunt Burza Chaos Chleb Choroba Chrystus Chrzest Chwała Ciało Ciemność Cień Cierpienie Cisza Cud Czas Człowiek Czyn Deszcz Dojrzewanie Dom Droga Drzewo Duma Dusza Dziecko Dziedzictwo Dziewczyna Dzikość Dźwięk Erotyzm Filozof Flirt Głos Głupiec Głupota Gość Gra Grzech Gwiazda Hałas Historia Humor Imię Interes Jedzenie Jesień Kłamstwo Kłótnia Kobieta Kobieta demoniczna Kochanek Kondycja ludzka Koń Kot Kradzież Krew Książka Księżyc Kwiaty Las Lato List Los Lot Lud Lustro Łzy Marzenie Maszyna Matka Mądrość Melancholia Mężczyzna Miasto Milczenie Miłosierdzie Miłość Miłość niespełniona Mistycyzm Młodość Modlitwa Morze Mucha Muzyka Natura Nauka Niebo Noc Nuda Obcy Obraz świata Obyczaje Odrodzenie Ofiara Ogień Ogród Ojciec Ojczyzna Oko Okrucieństwo Omen Opieka Owoc Pamięć Pieniądz Pijaństwo Piorun Pocałunek Podróż Poeta Poezja Pogrzeb Pojedynek Pokora Polska Potop Pozycja społeczna Pożądanie Praca Prawda Prorok Próżność Przeczucie Przekleństwo Przemiana Przestrzeń Przysięga Przywódca Ptak Pycha Radość Realista Religia Rewolucja Rodzina Rośliny Rozkosz Rozpacz Rycerz Rzeka Samotnik Samotność Sąd Ostateczny Sąsiad Seks Sen Serce Sierota Słabość Słońce Słowo Smutek Spotkanie Starość Strach Syn Syzyf Szaleniec Szaleństwo Szczęście Szkoła Szpital Sztuka Śmiech Śmierć Śpiew Świadek Światło Święto Świętość Świt Taniec Tęsknota Tłum Trup Twórczość Ucieczka Uczeń Uczta Uczucie Walka Warszawa Wąż Wdowa Wiadomość Wiara Wiatr Wieczór Wiedza Wieś Więzienie Wino Wiosna Wizja Woda Wojna Wróg Wspomnienia Współpraca Wzrok Zabawa Zagłada Zdrada Zdrowie Zemsta Ziemia Zima Zwierzę Zwierzęta Zwycięstwo Żałoba Żart Żołnierz Żyd

O autorze

Julian Tuwim
fot. Władysław Miernicki, domena publiczna, Wikimedia Commons

Julian Tuwim

Ur.
13 września 1894 w Łódź
Zm.
27 grudnia 1953 w Zakopane
Najważniejsze dzieła:
Sokrates tańczący, Rzecz czarnoleska, Bal w operze, Wiersze dla dzieci, Kwiaty polskie

Poeta i pisarz polski pochodzenia żydowskiego, jeden z najważniejszych przedstawicieli epoki dwudziestolecia międzywojennego. Poza liryką tworzył również wodewile, libretta operetkowe oraz skecze kabaretowe; tłumaczył poezję francuską, rosyjską, niemiecką i łacińską. Był współzałożycielem kabaretu literackiego Pikador, współtwórcą grupy poetyckiej Skamander, a także członkiem założycielem Związku Artystów i Kompozytorów Scenicznych (ZAiKS). W trakcie swojej kariery literackiej współpracował z pismami takimi jak „Wiadomości Literackie”, „Cyrulik Warszawski”, „Szpilki”, „Problemy” czy „Skamander”.

Przyszedł na świat w 1894 roku w Łodzi. Jego ojciec, Izydor Tuwim, zdobywszy gruntowne wykształcenie (studiował w Paryżu, władał kilkoma językami obcymi), pracował jako urzędnik w Azowsko-Dońskim Banku Handlowym. Matka, Adela z Krukowskich, wychowywała się w rodzinie inteligenckiej; zmarła tragicznie w 1942 roku podczas likwidacji getta w Otwocku.

Julian Tuwim ukończył Męskie Gimnazjum Rządowe w Łodzi. W 1916 przeprowadził się do Warszawy w celu odbycia studiów na Uniwersytecie Warszawskim (prawo i filozofia), których ostatecznie nie ukończył. W 1911 roku zadebiutował przekładem wierszy Leopolda Staffa na język esperanto, a jego właściwy debiut literacki miał miejsce w roku 1913, kiedy to na łamach „Kuriera Warszawskiego” ukazał się wiersz Prośba (podpisany inicjałami Stefanii Marchew – przyszłej żony Tuwima). Podczas wojny polsko-bolszewickiej był pracownikiem Biura Prasowego Józefa Piłsudskiego. W 1939 roku wyemigrował do Francji, a następnie udał się do Rio de Janeiro i ostatecznie osiadł w Nowym Jorku, gdzie przebywał przez kilka lat. Na uchodźstwie pracował nad jednym z najszerzej zakrojonych swych dział, poematem dygresyjnym Kwiaty polskie (nigdy nieukończonym, fragmentarycznie opublikowanym już w czasie okupacji niemieckiej w Polsce).
W 1946 roku powrócił do Polski. W 1947 zainicjował powstanie Teatru Nowego, w którym sprawował funkcję kierownika artystycznego i literackiego. Wraz z żoną Stefanią, adoptowaną córką Ewą i siostrą Ireną mieszkał w otrzymanym po wojnie domu w Aninie.

Tworzył zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci. Jego wiersze dla najmłodszych charakteryzują się błyskotliwym humorem, wciągającą fabułą i zaskakującym zakończeniem z morałem. Natomiast twórczość skierowana do dorosłych niekiedy bywa trudna w interpretacji z uwagi na częste stosowanie gry słów i wieloznaczność. Poezja Tuwima stoi w opozycji do idei Młodej Polski. Autor był piewcą witalizmu, codzienności i zwyczajnego życia, często sięgał do motywów religijnych, mitologicznych i apokaliptycznych.

Julian Tuwim zmarł na atak serca 27 grudnia 1953 roku w Zakopanem, w pensjonacie należącym do ZAiKS-u. Jego grób znajduje się na warszawskich Powązkach.

Siedzieli w kuchni, urzeczeni
Potęgą jej. Zdumionym wzrokiem
Anielka wodzi po wysokiej,
Szerokiej, z ogromniastym...

Julian Tuwim, Kwiaty polskie
A jest wszędzie: i w bogach zapomnianych czasów
I w mglistych napomknieniach o czymś, co...

Julian Tuwim, Czyhanie na Boga, Dusza
A on, wsłuchany w wieczność, wiarą oślepiony,
Nie wie, że brzemię Boga w proch ją...

Julian Tuwim, Czyhanie na Boga, Kobieta
  • NIP: 952-187-70-87
  • KRS: 0000070056
  • REGON: 017423865
  • Numer konta: 75 1090 2851 0000 0001 4324 3317
Wolne Lektury to projekt prowadzony przez fundację Wolne Lektury.
MKiDN
Strona biblioteki Wolne Lektury powstała dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.