Elin Wägner

Ur.

16 maja 1882 w Lunds domkyrkoförsamling

Zm.

7 stycznia 1949 w Berg parish

Najważniejsze dzieła:

Banda z Norrtull

Elin Matilda Elisabet Wägner przyszła na świat 16 maja 1882 roku w Lund, a zmarła 7 stycznia 1949 w Rösås.

Była szwedzką pisarką, dziennikarką i działaczką feministyczną, a w latach 1944-1949 należała także do Akademii Szwedzkiej.

Urodziła się w rodzinie inteligenckiej – ojciec był docentem filozofii i dyrektorem szkoły w Lund, natomiast matka pochodziła ze Smålandii, gdzie Elin dorastała i do której chętnie wracała w swojej twórczości.

Wagner karierę dziennikarską rozpoczęła od publikacji w dzienniku „Helsingborgsposten” (1903–1904), a po przeprowadzce do Sztokholmu pracowała dla czasopisma „Idun” (1907–1917) oraz dla dziennika „Dagens Nyheter”. W tym czasie zaangażowała się także w sprawę przyznania szwedzkim kobietom praw wyborczych.

W latach 20. XX wieku związana była z Fogelstagdsgruppen – ugrupowaniem walczącym o edukację kobiet i ich uświadomienie społeczne – w którym pełniła rolę redaktorki naczelnej pisma „Tidevarvet”.

W 1910 roku poślubiła Johana Landquista, szwedzkiego krytyka literackiego i profesora psychologii, z którym rozwiodła się 12 lat później. Po rozstaniu z mężem wróciła do Smålandii i zamieszkała w okolicach Växjö, gdzie pracowała do końca życia.

W 1908 roku zadebiutowała powieścią Banda z Norrtull (szwedz. Norrtullsligan. Elisabeths Krönika), ale sławę zdobyła dopiero 2 lata później, publikując kolejne dzieło pt. Pennskaftet. W późniejszych tekstach rozwijała problematykę związaną z prawami wyborczymi kobiet, pokojem na świecie oraz – wyprzedzając swoją epokę – kwestiami dotyczącymi środowiska naturalnego.

Do najważniejszych dzieł Elin Wägner, oprócz wyżej wymienionych, zaliczyć można następujące teksty: Åsa-Hanna (1918), Silverforsen (1924), Vändkorset (1934), Väckarklocka (1941), Vinden vände bladen (1947) oraz biografię Selmy Lagerlöf (1942-1943) .