Aby móc stabilnie działać w 2026 roku, potrzebujemy Twojego wsparcia!
dowiedz się więcej

Wpłać
 
300 000 zł

Cześć! Nazywam się Magdalena Herman-Urbańska. Jestem aktorką i lektorką i miałam przyjemność czytać audiobook dla Wolnych Lektur.

Nie wiem, czy wiecie, na czym to polega. Wolne lektury udostępniają swoje audiobooki za darmo, ale żeby ta inicjatywa dalej mogła trwać, potrzebują wsparcia finansowego. Więc jeśli tylko możecie, to bardzo gorąco zachęcam z całego serducha, żeby wpłacać, link będzie pewnie gdzieś tu albo tu, albo w opisie.

Zapraszam do wsparcia.

Wesprzyj Wolne Lektury — teraz, zanim zapomnisz
Elin Wägner

Elin Wägner

Sortuj:

O autorze

Elin Wägner
autor nieznany, domena publiczna, Wikimedia Commons

Elin Wägner

Ur.
16 maja 1882 w Lunds domkyrkoförsamling
Zm.
7 stycznia 1949 w Berg parish
Najważniejsze dzieła:
Banda z Norrtull

Elin Matilda Elisabet Wägner przyszła na świat 16 maja 1882 roku w Lund, a zmarła 7 stycznia 1949 w Rösås.

Była szwedzką pisarką, dziennikarką i działaczką feministyczną, a w latach 1944-1949 należała także do Akademii Szwedzkiej.

Urodziła się w rodzinie inteligenckiej – ojciec był docentem filozofii i dyrektorem szkoły w Lund, natomiast matka pochodziła ze Smålandii, gdzie Elin dorastała i do której chętnie wracała w swojej twórczości.

Wagner karierę dziennikarską rozpoczęła od publikacji w dzienniku „Helsingborgsposten” (1903–1904), a po przeprowadzce do Sztokholmu pracowała dla czasopisma „Idun” (1907–1917) oraz dla dziennika „Dagens Nyheter”. W tym czasie zaangażowała się także w sprawę przyznania szwedzkim kobietom praw wyborczych.

W latach 20. XX wieku związana była z Fogelstagdsgruppen – ugrupowaniem walczącym o edukację kobiet i ich uświadomienie społeczne – w którym pełniła rolę redaktorki naczelnej pisma „Tidevarvet”.

W 1910 roku poślubiła Johana Landquista, szwedzkiego krytyka literackiego i profesora psychologii, z którym rozwiodła się 12 lat później. Po rozstaniu z mężem wróciła do Smålandii i zamieszkała w okolicach Växjö, gdzie pracowała do końca życia.

W 1908 roku zadebiutowała powieścią Banda z Norrtull (szwedz. Norrtullsligan. Elisabeths Krönika), ale sławę zdobyła dopiero 2 lata później, publikując kolejne dzieło pt. Pennskaftet. W późniejszych tekstach rozwijała problematykę związaną z prawami wyborczymi kobiet, pokojem na świecie oraz – wyprzedzając swoją epokę – kwestiami dotyczącymi środowiska naturalnego.

Do najważniejszych dzieł Elin Wägner, oprócz wyżej wymienionych, zaliczyć można następujące teksty: Åsa-Hanna (1918), Silverforsen (1924), Vändkorset (1934), Väckarklocka (1941), Vinden vände bladen (1947) oraz biografię Selmy Lagerlöf (1942-1943) .