Oferta dla Przyjaciół Wolnych Lektur...

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do specjalnych publikacji współczesnych autorek i autorów wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur.

TAK, chcę dołączyć!
Nie, rezygnuję z tej oferty
Przekaż 1% na Wolne Lektury

Przekaż 1% podatku na Wolne Lektury. Wpisz w PIT nasz KRS 00000 70056
Nazwa organizacji: Fundacja Nowoczesna Polska

Jeśli zrobiłeś / zrobiłaś to w poprzednim roku, nie musisz nic zmieniać. Kliknij, by dowiedzieć się więcej >>>>

x

5668 free readings you have right to

Language Language

Author: Aleksander Dumas (syn),
motif: Śmierć

  • Aleksander Dumas (syn) X

Author: Aleksander Dumas (syn)

Ur.
27 lipca 1824 w Paryżu
Zm.
27 listopada 1895 w Marly-le-Roi
Najważniejsze dzieła:
Dama kameliowa, Sprawa Clémenceau, Półświatek, Cudzoziemka

Pisarz i dramaturg francuski, autor powieści obyczajowych, z których najsławniejszą jest Dama kameliowa - zręcznie przerobiona na dramat, przyniosła autorowi wielki sukces i stała się inspiracją do powstania jednej z największych światowych oper, ,,Traviaty" Verdiego. W pisanych później licznych komediach, adaptacjach teatralnych (m.in. kilka stworzył wspólnie z George Sand i Aleksandrem Dumasem ojcem), artykułach i felietonach, poruszał chętnie tematykę obyczajową, zwykle obarczając ją moralizatorstwem. W ciekawy wątek splatają się powracające u Dumasa-syna kwestie związane z tzw. nieślubnymi dziećmi (sztuka Syn naturalny 1858, artykuł Dochodzenie ojcostwa 1883 i in.), dotyczące go osobiście, ponieważ był synem naturalnym Aleksandra Dumasa - ojca, sławnego autora romansów historycznych, który uznał go i legalizował dopiero w roku 1831, po czym trud wychowania dziecka pozostawił nadal jego matce, Marie Catherine Labay.

Aleksander Dumas (syn) in Wikipedia

Motif: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Close

* Loading