Wolne Lektury potrzebują Twojej pomocy...

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach.
Dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia!

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Dołącz

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach — dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia [kliknij, by dowiedzieć się więcej]

x

6483 darmowe utwory do których masz prawo

Język

Motyw: Zabobony,
autor: Giacomo Giovanni Casanova

  • Giacomo Giovanni Casanova X

Motyw: Zabobony

Pod tym hasłem zbieramy rodzaj wierzeń, dla których trudno żywić jakikolwiek szacunek.

Autor: Giacomo Giovanni Casanova

Ur.
2 kwietnia 1725 w Wenecji
Zm.
4 czerwca 1798, Dux (ob. Duchcov, Czechy)
Najważniejsze dzieła:
Historia mojego życia (1822), Ikosameron (1788).

Włoski awanturnik, uwodziciel i autor, piszący w języku francuskim, znany ze swobodnego trybu życia, licznych przygód i podbojów miłosnych. Urodzony w rodzinie aktorów, wcześnie osierocony przez ojca i oddany pod opiekę babki. W wieku 17 lat ukończył uniwersytet w Padwie, uzyskując dyplom prawniczy. Na studiach wpadł w nałóg hazardowy i szybko popadł w długi. Wstąpił na krótko do seminarium duchownego i po powrocie do Wenecji rozpoczął karierę duchownego, którą przerwały skandale seksualne. Zaciągnął się do armii weneckiej, służył na wyspie Korfu, na krótki czas wyjechał do Konstantynopola. Straciwszy większość zarobków w grach hazardowych, porzucił służbę wojskową.

W 1745 roku powrócił do rodzinnego miasta, gdzie zarabiał na życie grą na skrzypcach w teatrze. Przez trzy lata cieszył się patronatem weneckiego senatora, któremu uratował życie. Formalnie pracując jako pomocnik prawny, spędzał większość czasu na hazardzie i miłostkach. W 1749 oskarżony o profanację zwłok, opuścił Wenecję. W wielkiej podróży dotarł do Lyonu, gdzie wstąpił do masonerii, Paryża, Drezna i Wiednia, w prawie każdym odwiedzanym mieście zawiązując romanse z kobietami.

W roku 1753 powrócił do Wenecji, z powodu swoich uwodzeń, bójek, kontrowersyjnych wypowiedzi oraz podejrzeń o powiązania z obcymi mocarstwami dwa lata później został aresztowany przez inkwizycję państwową za obrazę religii i dobrych obyczajów. Po ponad rocznym pobycie w więzieniu dokonał śmiałej ucieczki.

Opuścił Republikę Wenecką i skierował do Niemiec, a stamtąd do Paryża, gdzie dzięki kontaktom ze starym znajomy, który został ministrem, stał się jednym z powierników loterii państwowej, a następnie powierzono mu misję sprzedaży obligacji państwowych. Uzyskaną z prowizji fortunę roztrwonił na wystawne życie i nieudaną inwestycję w założenie fabrykę jedwabiu. Uwięziony za długi, został wypuszczony dzięki wstawiennictwu swojej protektorki. W 1760 uciekł do Kolonii, a następnie do Stuttgartu, gdzie w grze hazardowej stracił majątek i po raz kolejny został aresztowany za długi, ale uciekł i skierował się do Szwajcarii, stamtąd do Florencji, skąd wypędzono go z powodu fałszywego weksla. Później przebywał w różnych miastach włoskich, na krótko powrócił do Paryża.

W 1763 roku wyjechał do Londynu, mając nadzieję sprzedać swój pomysł na loterię państwową. Przez trzy kolejne lata podróżował po Europie i próbował przekonać do tego pomysłu kolejnych władców, aż po Moskwę i Sankt Petersburg. W 1766 roku został na rozkaz króla wyrzucony z Warszawy po pojedynku, w którym ciężko ranił Branickiego, podstolego wielkiego koronnego. Udał się do Wrocławia w Królestwie Prus, następnie do Drezna. Później dotarł do Wiednia, skąd został wydalony za złamanie prawa zakazującego hazardu. Powrócił do Paryża, ale po kilku miesiącach został wydalony z Francji na rozkaz samego Ludwika XV. Skierował się do Hiszpanii, gdzie po pewnym czasie został uwięziony z powodu romansu z kochanką wicekróla. Wrócił na krótko do Francji, potem do Włoch.

W 1774, po 18 latach wygnania, pozwolono mu wrócić do Wenecji. Usiłował utrzymywać się z pracy literackiej, w końcu został płatnym tajnym współpracownikiem inkwizycji państwowej. W 1783 roku po kłótni z weneckim szlachcicem o pieniądze napisał na niego zjadliwą satyrę, podważającą jego pochodzenie, wskutek czego rząd nakazał mu opuścić miasto.

Przez kolejne dwa lata podróżował po Europie. W wieku 60 lat przyjął ofertę znajomego hrabiego i osiadł jako bibliotekarz na zamku Dux, w obecnym Duchcovie w Czechach. Z tego ostatniego okresu jego życia pochodzi znaczna część twórczości literackiej Casanovy, w tym jego słynne pamiętniki.

Zamknij

* Ładowanie