Poemat dygresyjny Juliana Tuwima
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Czy pamiętasz, jak z tobą tańczyłem walca?
Panno, madonno, legendo tych lat?
Czy pamiętasz, jak...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Śródmieście ma ziemistą cerę,
W bramie robotnik usiadł stary,
Suche kartofle z miski je,
A...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Nasz kolekcjoner znakomity
W innym zaprawiał się zbieractwie.
Węgiel na furze, on za furą —
Wróci...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
A gdy Kazika docucono,
Leżał bledziutki i pogodny.
Doktor mu mówił «kawalerze»,
Kazał oddychać, nie...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Ludzie się w bramie rozstąpili,
Wszedł do karetki słotny lekarz,
Dzieci do środka zaglądały,
A...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Gdy do ubogich przyjdziesz ludzi,
Od razu wszyscy są i razem.
Ubóstwo płytkim jest obrazem...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Od kuchni przychodzili biedni
Po wyproszony chleb powszedni,
W mróz sine ręce rozgrzewali
Nad czerwonymi...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
«Drobiara» przychodziła. Wdowa
Po gałganiarzu. Twarz jak ziemia.
Bogini Nędzy i Cierpienia,
Godna, by wszędzie...
Julian Tuwim
Kwiaty polskie
Umorusana twarz pryszczata.
Wyrostek. Dasz mu lat trzynaście…
(A osiemnaście ma już prawie)
Cherlawy jakiś...
Motyw: Bieda
Użycie jest tu dość oczywiste: mianowicie przy znamiennych opisach i przedstawieniach biedy, ale też ludzi biednych oraz dla wskazania ogólniejszych refleksji na temat tego, czym jest bieda i w jaki sposób kształtuje los i kondycję ludzką (np. w przypadku franciszkańskiego ideału życia świętego ubóstwo jest czynnikiem pożądanym).
