Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 371 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Znajdź nas na YouTube

Audiobooki Wolnych Lektur znajdziesz na naszym kanale na YouTube.
Kliknij, by przejść do audiobooków.

x

Spis treści

    1. Anioł: 1
    2. Ciemność: 1
    3. Dusza: 1
    4. Gwiazda: 1
    5. Konflikt wewnętrzny: 1
    6. Krew: 1
    7. Łzy: 1
    8. Miłość: 1
    9. Niewola: 1
    10. Samotność: 1
    11. Słońce: 1 2
    12. Smutek: 1
    13. Szatan: 1 2
    14. Światło: 1
    15. Upadek: 1

    Tadeusz MicińskiLucifer[1]

    lecący z jękiem w dal — jak głuchy dzwon północy —
    ja w mrokach gór zapalam czerwień zorzy
    iskrą mych bólów, gwiazdą mej bezmocy.
    Ja komet król — a duch się we mnie wichrzy
    jak pył pustyni w zwiewną piramidę —
    ja piorun burz — a od grobowca cichszy
    mogił swych kryję trupiość i ohydę.
    Ja — otchłań tęcz — a płakałbym nad sobą
    jak zimny wiatr na zwiędłych stawu trzcinach,
    jam blask wulkanów — a w błotnych nizinach
    idę, jak pogrzeb, z nudą i żałobą.
    Na harfach morze gra — kłębi się rajów pożoga,
    i słońce — mój wróg słońce! wschodzi, wielbiąc Boga[2].

    *

    Dusza, Niewola, SzatanMój duch łańcuchem skuty do ziemi[3]
    zwisa się w przepaść piekielnych łon,
    a kiedy targnie skrzydły[4] dźwięcznemi
    głuche się echo ozwie jak dzwon.
    Gwiazda, Miłość, KrewU stropu mego gwiazda się żarzy
    [serce me niegdyś kochało ją],
    w przeanieleniu złotych witraży
    ona się moją syciła krwią.
    I znowu płynie gwiaździsta rosa
    pocałunkami morderczych zórz —
    oh[5], duszo moja, oh, me niebiosa,
    rzućcie swe płomię[6] w toń zimnych mórz.
    Samotność, Smutek, SłońceNie pragnę słońca — osamotniony —
    z krzykiem złowieszczym upiornych snów,
    bogowie mogił — jam był pojony
    jak wy — ambrozją — i mlekiem lwów.
    Organy grają Requiem[7] żalu,
    organy grają Centaurów zgon,
    jak Damajanti[8] płacze po Nalu,
    Łzytak burze, wichry, grady i szron —
    wieczne są we mnie, jak łzy w opalu.

    Przypisy

    [1]

    Lucifer — w opowieściach biblijnych imię przywódcy zbuntowanych przeciw Bogu aniołów, który za karę został strącony w otchłań; imię Luciferus (z łac.) znaczy: niosący światło, tymczasem po upadku kondycja Lucyfera jako pierwszego ze złych duchów, szatana, księcia ciemności, jest przeciwieństwem tego znaczenia; Tadeusz Miciński buduje obraz Lucyfera, używając antynomii i oksymoronów, oddając w ten sposób paradoksalność jego bytu. [przypis edytorski]

    [2]

    Jam ciemny (…) Boga — utwór Micińskiego Lucifer bywa również traktowany jako kwadryptyk, którego część pierwszą stanowi niniejszy utwór, drugą fragment poetycki o incipicie Mój duch łańcuchem skuty do ziemi (…), część trzecią wiersz Melancolia, a czwartą fragment zaczynający się od słów Oto mej duszy świątynia — z czarnych jak miłość marmurów (…). [przypis edytorski]

    [3]

    Mój duch łańcuchem skuty do ziemi — utwór ten jest też traktowany jako druga część kwadryptyku poetyckiego Tadeusza Micińskiego, w którym pierwsza i tytułowa część to wiersz Lucifer, część trzecia to wiersz Melancolia, a czwarta to fragment zaczynający się od słów Oto mej duszy świątynia — z czarnych jak miłość marmurów (…). [przypis edytorski]

    [4]

    skrzydły — dziś popr. forma N.lm: skrzydłami. [przypis edytorski]

    [5]

    oh — dziś: och. [przypis edytorski]

    [6]

    płomię — tu: daw. r.n.; dziś r.m.: płomień. [przypis edytorski]

    [7]

    requiem — utwór żałobny, zwykle komponowany i wykonywany na okoliczność uroczystości pogrzebowych; tu: z uwagi na rytm słowo to czytamy trzysylabowo: re-qui-em. [przypis edytorski]

    [8]

    Damajanti — wierna i kochająca młoda małżonka króla Nala w słynnym epizodzie indyjskiej epopei Mahabharata. [przypis edytorski]

    Close
    Please wait...