Spis treści

    1. Piękno: 1

    Kazimierz Przerwa-TetmajerLeda[1]

    1

    Czy znacie Ledę Michała Anioła[2]

    W skrzydłach łabędzia z rozkoszy mdlejącą,

    Nagą, z diademem u boskiego czoła?

    Świat cały piersią oddycha gorącą,

    5

    Cicho — — i tylko dalekiego morza

    Słychać gdzieś falę o falę dzwoniącą.

    Kaskady blasku rzuca słońca zorza,

    Jak opar z wody, woń wznosi się z kwiatów

    I mgłą rozwiewną płynie na przestworza.

    10

    A lśniąc od słońca płomiennych szkarłatów,

    W przecudne linie gnie się nagie ciało,

    Na ziemi leżąc pełnej aromatów.

    PięknoI co się komu kiedy marzyć śmiało

    W snach najgorętszych o kobiecym pięknie:

    15

    Tu ma, wcielone ręką mistrza śmiałą.

    A każdy członek[3], zda się, w oczach mięknie

    Od palącego rozkoszy nadmiaru

    I w cichym ruchu rzeźbi się przepięknie.

    Nagości owej promiennego czaru

    20

    W żadnym się słowie wypowiedzieć nie da;

    Myśli się mroczą od zmysłów pożaru

    I od rozkoszy, jaką czuje Leda.

    Przypisy

    [1]

    Leda — w mitologii greckiej królowa Sparty, uwiedziona przez Zeusa, który przybrał postać łabędzia. Królowa urodziła potem Polideukesa, Helenę i Klitajmestrę (według jednej z wersji mitu wylęgli się oni z jaj). [przypis edytorski]

    [2]

    Michał Anioł — Michelangelo Buonarotti (1475–1564), malarz, rzeźbiarz, poeta i architekt włoskiego renesansu, najsłynniejszym jego dziełem jest Sąd Ostateczny z Kaplicy Sykstyńskiej; opisywany przez Tetmajera obraz Leda i łabędź namalował w r. 1530. [przypis edytorski]

    [3]

    członek — kończyna. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…