Spis treści

    1. Duma: 1
    2. Głód: 1

    Kazimierz Przerwa-TetmajerEviva l'arte![1]

    1

    Eviva l'arte! Człowiek zginąć musi —

    Cóż, kto pieniędzy nie ma, jest pariasem[2],

    Nędza porywa za gardło i dusi —

    Zginąć, to zginąć, jak pies, a tymczasem,

    5

    Choć życie nasze splunięcia nie warte:

    Eviva l'arte!

    Eviva l'arte! Niechaj pasie brzuchy

    Nędzny filistrów[3] naród! GłódMy artyści,

    My, którym często na chleb braknie suchy,

    10

    My, do jesiennych tak podobni liści,

    I tak wykrzykniem: gdy wszystko nic warte,

    Eviva l'arte!

    Eviva l'arte! Duma naszym bogiem,

    Sława nam słońcem, nam, królom bez ziemi!

    15

    Możemy z głodu skonać gdzieś pod progiem,

    Ale jak orły z skrzydły[4]złamanemi —

    Więc naprzód! Cóż jest prócz sławy co warte?

    Eviva l'arte!

    DumaEviva l'arte! W piersiach naszych płoną

    20

    Ognie przez Boga samego włożone:

    Więc patrzym na tłum z głową podniesioną,

    Laurów[5] za złotą nie damy koronę,

    I chociaż życie nasze nic nie warte:

    Eviva l'arte!

    Przypisy

    [1]

    Eviva l'arte! (wł.) — Niech żyje sztuka! [przypis edytorski]

    [2]

    parias — „niedotykalny”, człowiek należący do jednej z niższych kast indyjskich, uważany za nieczystego. [przypis edytorski]

    [3]

    filister — człowiek zakłamany, o ograniczonych horyzontach, zwracający szczególną uwagę na dostatek materialny i unikanie skandalów; mieszczanin (pierwotnie słowo to oznaczało absolwenta studiów wyższych, który nie działa już w korporacji studenckiej, a jest jedynie jej członkiem wspierającym). [przypis edytorski]

    [4]

    skrzydły — dziś popr. forma N.lm: skrzydłami. [przypis edytorski]

    [5]

    laur — wawrzyn; w starożytności pierwotnie nagroda w konkurencjach sportowych, potem przyznawana także poetom. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…