Spis treści

    1. Choroba: 1
    2. Kobieta "upadła": 1
    3. Łzy: 1
    4. Miłość: 1
    5. Miłość niespełniona: 1 2
    6. Powitanie: 1
    7. Sługa: 1
    8. Spotkanie: 1
    9. Śmierć: 1
    10. Wdowa: 1

    pisownia łączna / rozdzielna: zdaleka > z daleka; pokryjomu > po kryjomu

    Anatole le BrazMonna Kerywel[1]tłum. Bronisława Ostrowska

    1

    Monna Kerywel, gdy swe owce spędza,

    Gdy na pole idzie ponad jasny zdrój,

    Wraz z krzyżykiem złotym, święconym przez księdza,

    Monna Kerywel kładzie najpiękniejszy strój.

    5

    Spotkanie, PowitaniePiękny rycerz jasny przyjechał z daleka

    I powitał słodko Monnę Kerywel.

    Bogaty go ubiór dostojnie obleka,

    A mowa jest jako wonnych kwiatów biel.

    ŁzyMiłość niespełnionaMonna Kerywel, jak ma odrzec — nie wie,

    10

    Szlachetnemu panu, co pozdrowił ją…

    Lecz jej serce tonie w ciepłych łez zalewie:

    Jutro Monna Kerywel zaleje się łzą.

    Kobieta "upadła"Serce, gdy topnieje, spływa w łzawej fali.

    Zimny wicher nocny goni kłęby tucz[2]

    15

    Kiedy świetny rycerz zniknął z koniem w dali,

    Serce Monny Kerywel łzą się lało z ócz[3].

    Choroba, Miłość niespełnionaGdy kurowie[4] pieją w jutrzenkową porę,

    Tedy Monna Kerywel rzecze matce swej:

    «Córa matki mojej ma dziś serce chore,

    20

    I zarazą sklętą[5] jest choroba jej…»

    — «Nie rozpaczaj, Monna, rada tu się znajdzie:

    Oto ci zbudujem nowy biały dom,

    Dom ci wybudujem na Wysokiej Landzie,

    Byś tam w tajemnicy dała płynąć łzom.

    25

    WdowaBędziesz płakać wiecznie w twoim nowym domu:

    Płakać w dzień i w nocy! Płakać w skwar i w śnieg!

    Aż rzekną, żeś wdowa, co tam po kryjomu

    Opłakuje męża, który w morzu legł.»

    Sługa— «Na Wysokiej Landzie nadmiar[6] smutno będzie.

    30

    Chciejcież mi przynajmniej dać — na żywy Bóg —

    Przyjaznego sługę, co tam wraz osiędzie[7],

    By mi niecić ogień, wodę nosić mógł!»

    — «Monna! ty nie będziesz mieć wiernego sługi!

    W twoim nowym domu będziesz sama żyć!

    35

    Sama z zimnym wiatrem ponad polne smugi

    Na Wysokiej Landzie będziesz łkać i śnić.»

    *

    Miłość, ŚmierćMonno Kerywel na Wysokiej Landzie!

    Krzyżyk włóż i piękną uczyń się do snu:

    Oto słodki rycerz dzisiaj cię odnajdzie —

    40

    Lecz zaślubnik zmarłych, rycerz-duch, Anku[8]!

    Przypisy

    [1]

    Monna Kerywel — w oryginale fr. tytuł tego wiersza brzmiał: La lepreuse (tj. trędowata), a nazwisko bohaterki pisze się: Monna Kérivel. [przypis edytorski]

    [2]

    tucza — chmura. [przypis edytorski]

    [3]

    ócz — dziś popr. forma D. lm: oczu. [przypis edytorski]

    [4]

    kur (daw.) — kogut; kurowie — dziś popr. forma M. lm: kury. [przypis edytorski]

    [5]

    sklęty — przeklęty. [przypis edytorski]

    [6]

    nadmiar — tu: nazbyt. [przypis edytorski]

    [7]

    osiędzie — dziś: osiądzie. [przypis edytorski]

    [8]

    Anku własc. Ankoù — postać występująca w folklorze bretońskim, personifikacja śmierci lub jej sługa i zwiastun, przewodnik dusz. [przypis edytorski]

    Zamknij
    Proszę czekać…