Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 434 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Ufunduj e-książki dla dzieciaków

Lektury szkolne za darmo dla każdego dzieciaka? To możliwe dzięki wsparciu darczyńców takich jak Ty! Kliknij i dorzuć się >>>

x

5981 darmowych utworów do których masz prawo

Język

Gatunek: Satyra,
motyw: Polak

  1. Ignacy Krasicki, Satyry, Satyry, część pierwsza, Do króla

Gatunek: Satyra

Najważniejsi twórcy
Horacy, J. Swift, F. Rabelais, M. de Cervantes; w Polsce: I. Krasicki, J. U. Niemcewicz

Satyra (łac. satira od satura — „naczynie z różnymi owocami; mieszanina") jest gatunkiem literackim piętnującym i ośmieszającym wady oraz zachowania ludzkie, a także społeczne, narodowe i polityczne. Czyni to za pomocą komizmu, karykatury, groteski. Etymologia nazwy tego gatunku wskazuje na zróżnicowanie jej formy i treści. Znana jest już od czasów starożytnych, jednym z pierwszych twórców był Horacy. Do XVIII w. stanowiła osobny gatunek literacki. Później ta odrębność gatunkowa zostaje utracona, a satyra zaczyna oznaczać ośmieszający i krytyczny opis.

Satyra w Wikipedii

Motyw: Polak

Dość często pojawiają się w naszej literaturze wypowiedzi na temat charakteru Polaków, ich specyficznych cnót i przywar. W ten sposób (szczególnie od czasów renesansu) kształtowały się wszystkie stereotypy dotyczące różnych narodowości. Jednakże w związku z sytuacją Polaków pod zaborami — sytuacją narodu bez państwa — w literaturze romantycznej i postromantycznej nasiliła się częstotliwość prób zdefiniowania polskości oraz wynikających stąd obowiązków. Chodziło przede wszystkim o obowiązki patriotyczne i obyczajowe, wiążące się z zachowaniem tradycji oraz podtrzymaniem pamięci o wspólnej historii. Jednakże próby ujednolicenia i ujednoznacznienia standardów i wzorców mających określać tożsamość wielomilionowej społeczności żyjącej w obrębie trzech różnych państw (o odmiennych systemach prawno-politycznych i w związku z tym realiach życia) – musiały budzić kontrowersje (szczególnie, że większość definicji było formułowanych z perspektywy emigrantów). W związku z tym kwestia polskości zaczęła często wiązać się z pojęciem (rozmaicie definiowanej) zdrady. Należy też pamiętać, że tożsamość Polaków kształtowała się w przeciwstawieniu do narodowości ościennych — głównie Rosjan i Niemców oraz innych obcych (jako takich zaczęto szczególnie ostro postrzegać Żydów). Te trudności, spory i antagonizmy znajdą odzwierciedlenie w zaznaczanych przez nas fragmentach.

Zamknij

* Ładowanie