Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 431 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Dołącz

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach — dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia [kliknij, by dowiedzieć się więcej]

x

6483 darmowe utwory do których masz prawo

Język

Autor: Vincas Kudirka,
gatunek: Opowiadanie

  • Vincas Kudirka X
  1. Tautystės pamatas, czyli w tłumaczeniu na jęz. polski Podstawa narodowości jest to opowiadanie, chociaż o wyraźnym podłożu naukowo-patriotycznym, o wzajemnej więzi języka i kultury.

    Mówiąc o tym, co się godzi nazywać podstawą poczucia przynależności do pewnego narodu, autor podkreśla szczególną rolę, jaką odgrywa język. W opinii autora język i kultura, a co za tym idzie poczucie narodowości są wręcz nierozłączne.

  2. Žvirbliai, czyli w tłumaczeniu na jęz. polski Wróble jest to krótkie opowiadanie, oparte na obserwacjach własnych pisarza zarówno życia ptaków, jak też ludzi wolno powstającego młodego kraju.

    Vincas Kudirka w przejrzysty sposób przeprowadza paralelę pomiędzy zachowaniem, sposobem bycia i główne systemem wartości ptaków i ludzi. Starania o lepsze jutro, zapał, strach, miłość, szacunek, zdrada mają miejsce zarówno w codzienności jednych, jak i drugich.

Wybrane utwory

Autor: Vincas Kudirka

Ur.
31 grudnia 1858 r. w Pojeziorach, powiat Wyłkowyski
Zm.
16 listopada 1899 r. w Nowym Mieście (lt. Naumiestis)
Najważniejsze dzieła:
tłumaczenia: Dziewica Orleańska oraz Vilius Telis F.Schillera, III cz. Dziadów A.Mickiewicza, i in., poezja: zbiór Laisvos valandos (Wolne godziny), satyry, publicystyka: publikował je w specjalnym dziale gazety Varpas (Dzwon) pt. Tėvynės varpai (Dzwony Ojczyzny), dzieła folklorystyczne: zbiór pieśni ludowych Kanklės.

Lekarz, litewski epik, poeta, publicysta, krytyk, tłumacz, redaktor gazety „Varpas“, jeden z ideologów ruchu narodowego, autor tekstu hymnu litewskiego.
Vincas Kudirka naukę pobierał w szkole początkowej w Pojeziorach, później w gimnazjum w Mariampolu. Zdolny do nauki, miłośnik sztuki, tańca, kultury polskiej. Po ukończeniu sześciu klas zmuszony przez ojca wstąpił do Sejneńskiego Seminarium Duchownego. Stamtąd jednak po dwóch latach został usunięty z powodu „braku powołania“. Ukończywszy gimnazjum na srebrny medal przyszły działacz udał się na studia do Warszawy. Tam przez rok naukę pobierał na Wydziale Filologiczno-Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, później przeszedł na Wydział Medycyny. Na życie zarabiał udzielając prywatnych lekcji oraz przepisując rękopisy. Brał czynny udział w działalności Partii Proletariackiej. W 1888 r. założył nielegalne Towarzystwo Litewskich Studentów w Warszawie pt. „Lietuva“. Od 1889 r. towarzystwo owo wydaje gazetę „Varpas“, którego redaktorem był sam V. Kudirka oraz w którym prowadził rubrykę „Tėvynės varpai”. Po roku z inicjatywy V. Kudirki zaczęto wydawać gazetę chłopską „Ūkininkas” („Rolnik”). W 1895 r. V. Kudirka został oskarżony i zatrzymany za działalność litewską. Mimo iż szybko odzyskał wolność, coraz wyraźniej dawał się we znaki gorszy stan zdrowia. W tym samym roku poeta wyjechał do Sewastopolu. W 1896 r. wraca na ojczyznę.

Vincas Kudirka w Wikipedii

Gatunek: Opowiadanie

Najważniejsi twórcy
A. Czechow, F. Dostojewski, E. Hemingway, T. Mann, B. Prus, J. Iwaszkiewicz, B. Schulz, T. Borowski, M. Dąbrowska

Jeden z podstawowych gatunków prozatorskich. Niewielki utwór narracyjny o prostej, zwykle jednowątkowej fabule i luźnej kompozycji. W przeciwieństwie do noweli, utworu o podobnym rozmiarze, budowa opowiadania nie jest tak zwarta, a konstrukcji nie ograniczają ścisłe reguły: mogą pojawiać się dygresje, epizody, postacie drugoplanowe, dialogi, opisy (np. miejsc, zjawisk, przeżyć) i partie refleksyjne. Jednak między wydarzeniami głównymi i mniej ważnymi zachodzą związki przyczynowo-skutkowe. Charakterystycznymi elementami kompozycji są: wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Osoba narratora (którego punkt widzenia określa zawartość treściową utworu) jest wyeksponowana; narracja może być prowadzona w pierwszej lub trzeciej osobie. Utwór nie posiada wyraźnej pointy, trzeba ją wydedukować z całościowego sensu opowiadania.
Wyróżnia się opowiadania odtwórcze (pisane na podstawie autentycznych wydarzeń lub jakiegoś utworu) oraz twórcze (oparte na wyobraźni autora). Źródła gatunku można wskazywać już w starożytności: opowiadanie rozwijało się np. na obrzeżu literatury historiograficznej, czerpało z form wypracowanych w kronikach, legendach, bylinach, żywotach świętych i in.

Opowiadanie w Wikipedii
Zamknij

* Ładowanie