Wolne Lektury potrzebują pomocy...


Potrzebujemy Twojej pomocy!

Na stałe wspiera nas 431 czytelników i czytelniczek.

Niestety, minimalną stabilność działania uzyskamy dopiero przy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Tak, dorzucę się do Wolnych Lektur!
Tym razem nie pomogę, przechodzę prosto do biblioteki
Dołącz

Dzisiaj aż 15 770 dzieciaków dzięki wsparciu osób takich jak Ty znajdzie darmowe książki na Wolnych Lekturach — dołącz do Przyjaciół Wolnych Lektur i zapewnij darmowy dostęp do książek milionom uczennic i uczniów dzisiaj i każdego dnia [kliknij, by dowiedzieć się więcej]

x

6483 darmowe utwory do których masz prawo

Język

Autor: Józef Flawiusz,
motyw: Śmierć

  • Józef Flawiusz X

Autor: Józef Flawiusz

Ur.
37 w Jerozolimie
Zm.
po 95
Najważniejsze dzieła:
Wojna żydowska, Dawne dzieje Izraela (Starożytności żydowskie), Przeciw Apionowi, Autobiografia

Historyk żydowski piszący po grecku. Urodzony w Jerozolimie jako Josef Ben Matatia (syn Mateusza), pochodził ze znakomitego rodu kapłańskiego. W roku 64 został wysłany do Rzymu z misją przekonania cesarza Nerona, by uwolnił więzionych kapłanów jerozolimskich. Początkowo niechętny powstaniu przeciw Rzymianom, po jego wybuchu, w roku 66, objął dowództwo nad powstańcami w Galilei. Po zaciekłej obronie twierdzy Jotapata dostał się do niewoli. Przepowiedział wrogiemu naczelnemu dowódcy, Wespazjanowi, że zostanie cesarzem, i po dwóch latach, kiedy zapowiedź się spełniła, został uwolniony. Pozostał z wojskami rzymskimi do końca wojny, służąc jako negocjator między Rzymianami a obrońcami Jerozolimy. Po wojnie osiadł w Rzymie, otrzymał rzymskie obywatelstwo, przyjął nazwisko swoich patronów, Flawiuszów, i poświęcił się pracy pisarskiej.

Józef Flawiusz w Wikipedii

Motyw: Śmierć

Śmierć stanowi najistotniejszy problem egzystencjalny, określa kondycję ludzką. Jest wyzwaniem dla dumy z osiągnięć człowieka w opanowywaniu i poznawaniu świata oraz siebie samego dzięki rozumowi, nauce i coraz doskonalszej technice. Śmierć niweczy wszystkie usiłowania i wszystkie nadzieje. Zagraża w każdej chwili i właściwie przez cały czas podgryza życie człowieka jak robak drążący pień drzewa, by na końcu je powalić. „Bo na tym świecie Śmierć wszystko zmiecie, / Robak się lęgnie i w bujnym kwiecie” — pisał Antoni Malczewski (Maria). Upływ czasu, przemijanie przypomina o tym, że w końcu przeminie wszystko. Nic na świecie nie daje — wobec świadomości nieuchronnej śmierci – trwałego oparcia; stąd rodzi się myślenie o marności wszystkiego. Postawa taka: patrzenia na świat w perspektywie zagrożenia zniszczeniem i śmiercią rodzi melancholię, która do surowego vanitas dodaje tęsknotę za tym, co było (stąd pewna predylekcja do ruin). Zajęciem melancholika jest wspominanie i nieukojona żałoba; (zob. też: trup, grób, gotycyzm, pogrzeb, nieśmiertelność).

Zamknij

* Ładowanie