Heinrich Mann
Błękitny anioł (Profesor Unrat)
Długo jeszcze dyszał, biegając po pokoju. Musiał sobie wyznać, że niedawno jeszcze życzył artystce Fröhlich...
Długo jeszcze dyszał, biegając po pokoju. Musiał sobie wyznać, że niedawno jeszcze życzył artystce Fröhlich...
— Czy Unratek na pewno nie gniewa się już na swoją małą artystkę Fröhlich? Wiesz, to...
Był zazdrosny, to musiała być prawda; i napawało ją to szacunkiem. Może siedział teraz sam...
Kiedy pomyślę, jak my dwoje tańczyliśmy, a potem przyszedł Unrat i pan musiał zmykać przez...
— Droga pani, jeżeli nie może się pani obywać bez kwiatów i szampana, będzie je pani...
Bywa kołem zamachowym szeregu zdarzeń, napędzając ludzi do działania. Za pomocą tego hasła zwracamy uwagę na te momenty w tekście, w których zazdrość jest raczej siłą kierującą postępowaniem niż tylko uczuciem.