Aby móc stabilnie działać w 2026 roku, potrzebujemy Twojego wsparcia!
dowiedz się więcej

Wpłać
 
600 000 zł

Cześć! Jestem ambasadorem Wolnych Lektur, bo wierzę że literatura i edukacja powinny być dostępne dla każdego bez żadnych barier. A Wolne Lektury od lat przygotowują darmowe lektury, objaśnienia, audiobooki i nowe opracowania, żeby szkoła i ludzie mogli po prostu korzystać z klasyki łatwo i przyjemnie.

To jednak nie działa samo z siebie. Wolne Lektury nie mają stałego dofinansowania z instytucji. Utrzymanie i rozwój opierają się na wnioskach i projektach.

Dlatego wspólne wsparcie jest kluczowe, żeby móc działać stabilnie. Jeżeli uważasz, że darmowy dostęp do książek jest sensowny, to dowolnie wesprzyj Wolne Lektury.

Adam Fidusiewicz

Wesprzyj Wolne Lektury — teraz, zanim zapomnisz
Agaton Giller

Agaton Giller

Sortuj:

O autorze

Agaton Giller
Portret Agatona Gillera, il. autor nieznany, domena publiczna, Wikimedia Commons

Agaton Giller

Ur.
9 stycznia 1831 w Opatówek
Zm.
18 lipca 1887 w Iwano-Frankiwsk
Najważniejsze dzieła:
Ogólna charakterystyka powstania w 1863 r.

Polski dziennikarz i pisarz, konspirator i działacz niepodległościowy, członek i prezes Rządu Narodowego w powstaniu styczniowym 1863 r.

Uwięziony w Cytadeli Warszawskiej pod zarzutem działalności antyrosyjskiej, skazany na katorgę w batalionach karnych we wsch. Syberii; po zwolnieniu w 1858 r. skazany na przymusowe osiedlenie w Irkucku, gdzie założył i prowadził polską szkołę.

Po powrocie do kraju w 1860 r. związany z Delegacją Miejską – komitetem, którego celem było dbanie o spokój publiczny po brutalnym stłumieniu przez wojsko rosyjskie manifestacji na Krakowskim Przedmieściu. Wydarzenie to skłoniło go do napisania odezwy Posłanie do wszystkich rodaków na ziemi polskiej, w której nawoływał do buntu przeciwko wrogowi.

Był członkiem Komitetu Centralnego Narodowego; podał się do dymisji po wybuchu powstania styczniowego, uważając jego poryw za przedwczesny. Pomimo tego znalazł się w składzie rządu powstańczego.

Zajmował się także redakcją pism powstańczych: ,,Strażnicy", ,,Ruchu" oraz ,,Wiadomości pola bitwy".

Zrezygnował z pełnienia funkcji w organach politycznych po otrzymaniu anonimowego wyroku śmierci.

Został skazany w Lipsku na cztery lata więzienia za wydawanie pisma ,,Ojczyzna". Od 1867 r. przebywał w Paryżu. Zmarł z powodu zapalenia płuc 18 lipca 1887 r. w Stanisławowie (Iwano-Frankiwsk), gdzie został również pochowany. W 1981 r. jego prochy sprowadzono do Warszawy i złożono na Powązkach.