Olaf Stapledon

Ur.

10 maja 1886 w Seacombe

Zm.

6 września 1950 w Caldy

Najważniejsze dzieła:

Ostatni i pierwsi ludzie (Last and First Men, 1930), Dziwny John (Odd John: A Story Between Jest and Earnest 1935), Sprawca Gwiazd (Star Maker, 1937).

Brytyjski filozof i pisarz science fiction; sukces przyniosła mu wyd. w 1930 r. powieść Ostatni i pierwsi ludzie (Last and First Men), zaliczana do kanonu gatunku.

Studiował historię współczesną oraz filozofię (w 1925 r. uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Liverpoolu, w 1929 r. opublikował pracę z zakresu etyki A Modern Theory of Ethics). W czasie I wojny światowej w l. 1915--1919 jako włączył się w wolontariacką pomoc ambulatoryjną (w tzw. FAU) na terenie Francji i Belgii. Był socjalistą i pacyfistą, wielokrotnie występował w obronie pokoju: tego rodzaju manifestem jest m.in. fantazja narracyjna Sprawca Gwiazd napisana u progu II wojny światowej. W 1948 r. Stapledon brał udział w Światowym Kongresie Intelektualistów w Obronie Pokoju we Wrocławiu, zaś w 1949 r. w konferencji Conference for World Peace w Nowym Jorku.