- Ur.
-
13 grudnia 1797
w
Düsseldorf
- Zm.
-
17 lutego 1856
w
Paryżu
- Najważniejsze dzieła:
- Księga pieśni (1827), Z dziejów religii i filozofii w Niemczech, Atta Troll (1842), Baśń zimowa (1843), Obrazy z podróży
Właśc. Harry Heine. Niemiecki poeta epoki romantyzmu pochodzenia żydowskiego. Zaczął pisać już jako dziecko. Ukończył liceum w Düsseldorfie, po czym - za namową ojca, również kupca - zajął się kupiectwem. Nie miał jednak głowy do interesów. W 1818 r. założył w Hamburgu sklep, który szybko zbankrutował, gdyż Heine wolał zajmować się poezją. Wówczas jego wuj Salomon zrozumiał, że Heine nigdy nie będzie kupcem i wysłał go na studia prawnicze. Już w 1820 r. Heine opuścił uczelnię i wrócił do rodziców, a następnie wyjechał do Berlina. Tu trafił na salony Raheli Lewin, gdzie bawił się, tworzył i spotykał z romantykami. Krótko działał w ruchu żydowskim. W Berlinie uczęszczał na wykłady z filozofii i literatury, oddalając się do prawa. W 1825 r. w Gottingen uzyskał w końcu stopień doktorski z prawa, ale nie zaczął pracy w zawodzie. W tym samym roku przyjął chrzest i imię Henryk, a jednocześnie ostro krytykował chrześcijaństwo. Wyparł się pochodzenia żydowskiego i wyśmiewał Żydów. Krótko pracował w czasopiśmie „Politische Annalen”. Dużo podróżował po Europie, aż w końcu w 1831 osiadł w Paryżu. Hulaszcze życie osłabiło jego zdrowie i w ostatnich latach życia ciężko chorował.
