X
Wesprzyj!
Pomóż uwolnić książkę!Stefan Grabiński - Księga ognia
zebrane: 100,00 złpotrzebujemy: 421,20 złdo końca zbiórki:
Pomóż uwolnić książkę!

4403 darmowe utwory do których masz prawo

Język

Przypisy

Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z

Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy redakcji źródła | przypisy tłumacza

Według kwalifikatora: wszystkie | angielski, angielskie | architektura | białoruski | biologia, biologiczny | bez liczby pojedynczej | botanika | czeski | dawne | ekonomiczny | francuski | geologia | grecki | gwara, gwarowe | hebrajski | historia, historyczny | hiszpański | łacina, łacińskie | literacki, literatura | liczba mnoga | mitologia | mitologia germańska | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | nieodmienny | niemiecki | poetyckie | pogardliwe | potocznie | przestarzałe | regionalne | rosyjski | rodzaj żeński | staropolskie | teatralny | turecki | ukraiński | węgierski | włoski | żartobliwie

Według języka: wszystkie | English | français | Deutsch | lietuvių | polski


Znaleziono 6488 przypisów.

κέρδος ἔγωγε λέγω (gr.) — (sądzę, że) dla mnie jest zyskiem; por. Platon, Apologia Sokratesa, 40e.

kądziel — pęk lnu, konopi albo wełny przygotowanej do przędzenia, umocowany na przęślicy lub kołowrotku.

kądziel — pęk lnu, konopi lub wełny przygotowany do przędzenia.

kądziel — pęk lnu, konopi lub wełny przygotowany do przędzenia.

kądziel — pęk włókien do przędzenia. [przypis edytorski]

kądziel — pęk włókna przygotowany do przędzenia. [przypis edytorski]

kądziel — włókna lnu, konopii lub wełny, które następnie przędzie się, skręcając z nich nić.

kądziel — włókno przygotowane do przędzenia.

kąkol — chwast rosnący w zbożu. [przypis edytorski]

kąkol — chwast zbożowy o purpurowych kwiatach i trujących nasionach.

kąkol polny — jednoroczny chwast (z rodziny goździkowatych) o czerwonych kwiatach i trujących nasionach, rosnący głównie w zbożach.

Kâma — Kāmadeva, bóstwo hinduskie będące uosobieniem pożądania, szczególnie miłosnego; pojmowane, podobnie jak Eros w mit. gr., jako pierwotna, boska i stwórcza siła kosmosu.

Ką Vilniuj tur ir Trakuos’ pasistatęs. — Trakai su dviem tvirtynėmis, iš kurių viena išstatyta ant ežero salos, buvo Kęstučio sostapile [sostapilė — pilis, kurioje buvo valdovo sostas. red. WL.], o paskiaus buveine Vytauto. [przypis autorski]

kaama — właśc. bawolec krowi, duży przeżuwacz z Afryki Śr. i Płd. o rogach w kształcie liry.

Kabała Maszjat (właśc. Kabała maassit) — najwyższa część Kabały, ucząca za pomocą kombinowania liter i wyrazów cuda czynić i tajemnice odgadywać. Kabała Maszjat. [przypis autorski]

Kabała — mistyczne księgi żydowskie, Zohar — Blask i Tefer jeciva — Księga Stworzenia, oraz Echachaim — Drzewo Życia.

Kabała — mistyczne księgi żydowskie: Zohar (tj. Blask) i Tefer jeciva (tj. Księga Stworzenia), oraz Echachaim (tj. Drzewo Życia).

kabała — mistyka, ezoteryka.

kabalista — znawca Kabały, to jest mistycznej doktryny judaistycznej, na której oparty był m. in. ruch chasydzki.

kabalistyczne słowakabała: żydowska mistyczna filozofia religii w średniowieczu. Kabaliści stosowali w swych dociekaniach kombinacje liczb i liter, którym przypisywali głębsze znaczenie.

kabalistyczny — tu: magiczny, zagadkowy.

kabanka (neol., z fr. cabane) — chatka. [przypis edytorski]

kabanos — tu: kubańskie cygaro; od nazwy gatunku cygar Cabanos.

Kabaret szalony — wiersz ten napisany był jako ilustracja do obrazu K. Sichulskiego, zawieszonego w sali kawiarni Michalika. Obraz przedstawiał szaloną jazdę uczestników Zielonego Balonika na księżyc, gdzie wita ich mistrz Twardowski w kontuszu i przy szabli. Wiersz zawiera żartobliwe aluzje do uczestników pogoni oraz do krakowskich wydarzeń w zakresie kulturalno-artystycznym.

kabat — rodzaj surduta, ubranie robocze.

kabat — wcięta w pasie kurtka czerwona albo jasnobłękitna, z dwiema fałdami z tyłu, niekiedy naszywana.

kab (białorus.) — żeby, aby; oby, bodaj.

kabestan — wciągarka o bębnie ustawionym pionowo; urządzenie służące na statku do wciągania na pokład cum, łańcuchów kotwicznych, napinania lin itp.

Kab hetak czorci (białorus.) — żeby tak czarci.

kabinet — daw. mebel z otwieranym pulpitem i licznymi szufladkami. Miał formę małej, dwuczęściowej szafki.

Kabirowie (mit. gr.) — bóstwa płodności; uchodzili za zamieszkujących wewnątrz Ziemi; przedstawiani w postaci karłów, a określani jako „wielcy”.

Kabirowie (mit. litew.) — duchy podziemne. [Kabiróm — dziś popr. forma C. lm: Kabirom. Red. WL]. [przypis autorski]

Kabirowie (mit.) — staroż. bóstwa, pochodzące zapewne z Azji Mniejszej, przez Greków czczone gł. na wyspie Lemnos i Samotrace; utożsamiane z karłowatymi synami egip. boga Ptaha. [przypis edytorski]

Kabirowie — tajemnicze bóstwa fenickie, czczone i przez Greków; za czasów Goethego badacze mitologii nie byli w stanie ustalić ich liczby.

Kab jego paralusz naruszył — bodaj go paraliż naruszył.

Kab jeho wołki zduszyły… (białorus.) — bodaj go wilki udusiły…

Kab jemu kości pokruciło (białorus.) — bodaj mu kości pokręciło.

kabłąk — przedmiot zakrzywiony, wygięty w łuk.

kabłąk — wygięcie w łuk, w półokrąg; przedmiot wygięty w łuk.

kablon (daw.) — dorsz; w oryginale merluche: morszczuk.

Kab on wskróś ziemi przepadł (gw.) — bodaj on w głębi ziemi przepadł.

kabotyn — człowiek, który usiłuje imponować tanimi efektami i zgrywaniem się na znawcę.

kabotyn (z fr.) — człowiek, który usiłuje imponować tanimi efektami i zgrywaniem się na znawcę.

kabriolet (fr. cabriolet) — lekki dwukołowy jednokonny wózek.

Kab tak do wieku było (białorus.) — żeby tak do śmierci było.

Kab tych gubernerów (białorus.) — bodaj tych guwernerów; guwerner: prywatny nauczyciel i wychowawca domowy.

kab ty skis (białorus.) — żebyś skisł.

Kab ty skis (białorus.) — żebyś skisł.

Kabuliwala — sprzedawca owoców, pochodzący z Kabulu.

Kab wołom moim da pasza była… (białorus.) — żeby moje woły paszę miały, to by poorały, żeby w moich latach rozkosz była, to by pohulały.

Kabyśwa (gw.) — gdzie byśmy (ka — gdzie, śwa — –śmy, końcówka tzw. liczby podwójnej).

kacabejka a. kacabajka (daw.) — kaftan, peleryna.

kacenjamer (z niem.) — złe samopoczucie po przepiciu; kac, kociokwik.

kacerski (daw.) — przym. od kacerz: odstępca religijny; heretyk.

kacerski — heretycki; kara kacerska tj. kara przeznaczona dla heretyków, tu: spalenie na stosie.

Zamknij

* Ładowanie