Spis treści

      Maria KonopnickaPszczoły

      1

      Ej, nie płonne nasze poty,

      Ej, nie gorzkie plony pól,

      Póki rój ten szczerozłoty

      Miody życia niesie w ul!

      5

      Gdyć zapadły ściany chaty,

      Gdy nadzieje kryje grób,

      Na mogile posiej kwiaty,

      Z starych węgłów ule rób!

      Stare węgły brzękną rojem

      10

      Nowych sił i nowych żyć,

      A ty dla nich sercem swojem

      W kwiaty ziemi słodycz syć!

      I ten dobiegł do zawodu,

      I ten wliczon w bratni ul,

      15

      Kto choć w jedną kroplę miodu

      Łzy przesączył swe i ból!

      Zamknij
      Proszę czekać…