Wolne Lektury potrzebują pomocy...

Dzieciaki korzystające z Wolnych Lektur potrzebują Twojej pomocy!
Na stałe wspiera nas jedynie 441 osób.

Aby działać, potrzebujemy 1000 regularnych darczyńców. Dorzucisz się?

Wybierz kwotę wsparcia
Tym razem nie pomogę
Pracuj dla Wolnych Lektur

Pracuj dla Wolnych Lektur! Szukamy fundraiserek i fundraiserów >>>

x

5730 darmowych utworów do których masz prawo

Język Język

Przypisy

Pierwsza litera: wszystkie | 0-9 | A | B | C | D | E | F | G | H | I | J | K | L | M | N | O | P | Q | R | S | T | U | V | W | X | Y | Z

Według typu: wszystkie | przypisy autorskie | przypisy redaktorów Wolnych Lektur | przypisy redakcji źródła | przypisy tłumacza

Według kwalifikatora: wszystkie | angielski, angielskie | białoruski | botanika | chemiczny | dawne | filozoficzny | francuski | geografia, geograficzny | grecki | gwara, gwarowe | historia, historyczny | hiszpański | łacina, łacińskie | liczba mnoga | medyczne | mitologia | mitologia grecka | mitologia rzymska | muzyczny | niemiecki | prawo, prawnicze | przestarzałe | regionalne | rosyjski | rodzaj żeński | rzadki | staropolskie | ukraiński | włoski | wojskowy | żartobliwie

Według języka: wszystkie | polski


Znaleziono 856 przypisów.

incusando (łac.) — oskarżając. [przypis redakcyjny]

indagacja (z łac.) — wypytywanie, przepytywanie. [przypis edytorski]

indagacja (z łac.) — wypytywanie, przepytywanie; śledztwo. [przypis edytorski]

indagacja (z łac.) — wypytywanie. [przypis edytorski]

indagacje (z łac.) — wypytywanie, przepytywanie, badanie. [przypis edytorski]

Inde (…) alto (łac.) — „Wtedy tak rzekł Eneas z wyniosłego łoża” (Vergilius, Aeneida, II, 2; tłum. Edmund Cięglewicz). [przypis tłumacza]

in debita methodo (łac.) — w należyty sposób. [przypis redakcyjny]

in decursu Augusti (łac.) — pod koniec sierpnia. [przypis redakcyjny]

inde irae (łac.) — stąd gniew (Juwenalis, Satyry I 168). [przypis edytorski]

in delationibus aures praebeas, non etiam fidem, nam quis innocens erit, si accusasse sufficiet (łac.) — w oskarżeniach podawaj ucho, ale nie wiarę, bo któż będzie niewinnym, jeśli wystarczy samo oskarżenie? [przypis redakcyjny]

index (łac.) — palec wskazujący. [przypis edytorski]

indicant (łac.) — pokazują. [przypis redakcyjny]

indicat vestis, guales intrinsecus estis (łac.) — pokazuje suknia, jakimi wewnątrz jesteście. [przypis redakcyjny]

indigne (łac.) — niegodnie. [przypis redakcyjny]

indignitatem (łac.) — niewłaściwość. [przypis redakcyjny]

in direptionem gentium (łac.) — na łup narodów; wyrażenie biblijne (Ez 25, 7) w tłumaczeniu Wulgaty. [przypis edytorski]

in direptionem (łac.) — na rozgrabienie. [przypis redakcyjny]

in disciplina militari (łac.) — w karności wojskowej. [przypis redakcyjny]

in discrimen vitae (łac.) — w niebezpieczeństwo życia. [przypis redakcyjny]

individuum est ineffabile (łac.) — osobnik jest niewysławialny; maksyma filozoficzna wskazująca, że jednostki jako jednostki nie da się ściśle określić i całkowicie wyrazić. [przypis edytorski]

In divitiis (…) gravissimum est (łac.) — „Siedzący na swych skarbach nędzarze to rodzaj najstraszliwszej jest nędzy” (Seneca [Minor], Epistulae morales ad Lucilium, 74; tłum. Edmund Cięglewicz). [przypis tłumacza]

indolem (łac.) — naturę, pociąg wrodzony. [przypis redakcyjny]

indolente (z łac. indŏlens) — nieczule, bezdusznie. [przypis edytorski]

in domum Inctus (łac.) — w domu żałoby. [przypis redakcyjny]

indormimus vitiis saeculi nostri (łac.) — śpimy na błędach wieku naszego. [przypis redakcyjny]

in dubio (łac.) — w zwątpieniu. [przypis edytorski]

inducere gallicismum (łac.) — narzucić gallicyzm; tj. francuską formę rządu. [przypis redakcyjny]

indukować (z łac.) — wprowadzać. [przypis redakcyjny]

indukta (z łac.) — księgi lub wywody sądowe. [przypis edytorski]

in dulci (…) recordatione (łac.) — w miłym wspomnieniu. [przypis redakcyjny]

indulgencja (daw., z łac. indulgentia) — odpust; odpuszczenie winy, przebaczenie, darowanie. [przypis edytorski]

indulgentiam (…) nostrorum (łac.) — przebaczenia, rozgrzeszenia i odpuszczenia grzechów naszych. [przypis edytorski]

indult (z łac.) — zezwolenie, przywilej. [przypis edytorski]

in duplo (łac.) — w dwójnasób. [przypis redakcyjny]

induunt naturam (łac.) — przywdziewają naturę. [przypis redakcyjny]

indygenat (z łac.) — nadanie obcokrajowcowi praw i przywilejów szlachcica polskiego. [przypis edytorski]

indygnacja (daw., z łac.) — oburzenie. [przypis edytorski]

indygnacja (z łac.) — słuszne oburzenie. [przypis edytorski]

indygnować się (z łac.) — oburzać się. [przypis edytorski]

indywiduum (z łac.) — ktoś nieznajomy wzbudzający niepokój; określenie często pogardliwe lub lekceważące. [przypis edytorski]

in eadem qualitate (łac.) — w tymże stanie. [przypis redakcyjny]

inedyty (z łac. ineditus: niewydany) — utwory niewydane drukiem. [przypis edytorski]

in effigie (łac.) — dosł.: na obrazie, wizerunku; formuła w średniowiecznym prawie karnym w Europie pozwalająca na wykonanie kary śmierci na wizerunku skazańca, jeśli ten nie został ujęty, zbiegł lub nie dożył egzekucji. [przypis edytorski]

in effigie (łac.) — dosł. w obrazie; zastępcza forma wykonania kary śmierci poprzez powieszenie obrazu skazanego. [przypis edytorski]

in effigie (łac.) — pod postacią obrazu (dawny zwyczaj wykonywania symbolicznego wyroku śmierci na podobiźnie zmarłych lub zbiegłych przestępców). [przypis redakcyjny]

in effigie (łac.) — w obrazie; forma symbolicznego wykonania kary śmierci na osobie nieobecnej przez zniszczenie jej wizerunku. [przypis edytorski]

in effigie (łac.) — w postaci obrazu; rodzaj symbolicznej kary wykonywanej zamiast kary rzeczywistej, polegającej np. na spaleniu bądź powieszeniu na szubienicy wizerunku osoby karanej. [przypis edytorski]

in electione (łac.) — w obiorze. [przypis redakcyjny]

in eo passu (łac.) — w tym stanie. [przypis redakcyjny]

in eundem sensum (łac.) — w tejże samej myśli. [przypis redakcyjny]

in excelsis (łac.) — na wysokości. [przypis edytorski]

In exitu Israel de Aegipto, domus Jacob de populo barbaro (łac.) — Gdy Izrael wychodził z Egiptu, dom Jakuba od ludu obcego; Psalm 114 (w Wulgacie 113 A). [przypis edytorski]

in extremis (łac.) — w ostateczności, w ostatnich chwilach życia. [przypis edytorski]

in facie publica (łac.) — na zgromadzeniu publicznym. [przypis redakcyjny]

in facie publica (łac.) — wobec stanów. [przypis redakcyjny]

infallibiliter (łac.) — niechybnie. [przypis redakcyjny]

infallibiliter (łac.) — niewątpliwie. [przypis redakcyjny]

infame (łac.) — hańbą. [przypis redakcyjny]

infamia (daw., z łac.) — niesława, hańba; kara pozbawienia czci, zwykle związana z utratą praw obywatelskich. [przypis edytorski]

infamia (daw., z łac.) — niesława, hańba. [przypis edytorski]

infamia (daw., z łac.) — niesława. [przypis edytorski]

infamia (daw., z łac.) — utrata czci, hańba, niesława. [przypis edytorski]

infamia, exilium i privatio (łac.) — pozbawienie czci, wygnanie i pozbawienie. [przypis redakcyjny]

infamia (łac.) — hańba, niesława. [przypis edytorski]

infamia (z łac.) — kara utraty czci, zwykle związana też z ograniczeniem podejmowania czynności prawnych. [przypis edytorski]

infamis (łac.) — banita, człowiek pozbawiony honoru i wyjęty spod prawa. [przypis edytorski]

infamis (łac.) — człowiek bez czci, niegodziwy. [przypis redakcyjny]

infamis (z łac.) — człowiek bez czci, bez honoru. [przypis edytorski]

infamis (z łac.) — człowiek pozbawiony honoru. [przypis redakcyjny]

infamis (z łac.) — człowiek skazany na utratę czci i praw; przen. bezecnik, zakała. [przypis edytorski]

infamis (z łac.) — osoba okryta niesławą. [przypis edytorski]

in Februario (łac.) — w lutym. [przypis redakcyjny]

infelicitati temporis (łac.) — nieszczęśliwym okolicznościom. [przypis redakcyjny]

inferius (łac.) — niżej. [przypis redakcyjny]

infernem nec Deum tremens (łac.) — nielękający się piekła ani Boga. [przypis edytorski]

infestować (z łac.) — napadać. [przypis edytorski]

infestować (z łac.) — niepokoić. [przypis edytorski]

in fidem Reipublicae (łac.) — na kredyt Rzeczypospolitej. [przypis redakcyjny]

in fidem Reipublicae (łac.) — wierząc Rzeczypospolitej. [przypis redakcyjny]

infima minorum (łac.) — najniższa klasa w dawnej szkole polskiej, nauczano tam głównie podstaw gramatyki łacińskiej. [przypis redakcyjny]

Infimarum virtutum apud vulgus laus est, mediarum admiratio, supremarum sensus nullus (łac.) — nieznaczna cnota wśród pospólstwa ma rozgłos, średnia budzi podziw, najwyższa nie robi żadnego wrażenia. [przypis edytorski]

infirmeria (z łac. infirmus: słaby, chory) — pomieszczenie szpitalne w klasztorze, koszarach wojskowych, internacie itp. [przypis edytorski]

in flagranti (łac.) — na gorącym uczynku, przyłapanie w trakcie popełniania przestępstwa. [przypis edytorski]

in flagranti (łac.) — na gorącym uczynku. [przypis edytorski]

in flagranti (łac.) — (przyłapanie) na gorącym uczynku. [przypis edytorski]

inflamacja (z łac.) — zapalenie, stan zapalny. [przypis edytorski]

in floribus (łac.) — pośród kwiatów. [przypis edytorski]

in folio (łac.) — dosł. w formacie arkusza; największy format, w jakim drukuje się książki. [przypis redakcyjny]

in folio (łac.) — książka w formacie arkusza złożonego na dwie części; tu: księga wielkich rozmiarów. [przypis edytorski]

in folio (łac.) — o książce: w formacie złożonego na pół arkusza drukarskiego; ogólnie: wielkich rozmiarów. [przypis edytorski]

in folio (łac.) — w typografii jednokrotnie złożony arkusz papieru, ogólnie: duży format. [przypis edytorski]

in forma amplissima (łac.) — stylem bardzo ozdobnym. [przypis redakcyjny]

in forma (łac.) — w kształcie. [przypis redakcyjny]

Zamknij

* Ładowanie