Żuławski, Jerzy W prosektorium Sekuła, Aleksandra Rawska, Aneta Niedziałkowska, MartaRadlak, Emilia Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zulawski-w-prosektorium Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947 Domena publiczna - Jerzy Żuławski zm. 1915 1985 xml text text 2013-01-11 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2287.jpg noii's@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2287 Jerzy Żuławski W prosektorium Sala wielka i chłodna. SłońceOkna lśnią wysoko/ śmigłe, wąskie, ostrymi sklepione łukami, ---/ szyby w ołów oprawneoprawny --- dziś: oprawiony.. Jasne słońca oko,/ błądząc długo pomiędzy winem i bluszczami,/ padło wreszcie do środka. Złote, drżące płaty/ rzuca wkoło niepewne; cofnąć by się chciało,/ wrócić znowu pomiędzy drzewa, zieleń, kwiaty ---/ bo tak strasznie tu wewnątrz, że słońce zadrżało. TrupWszędzie stoły i trupy. Zimne, nagie ciała,/ usta strasznie rozwarte i rozwarte oczy:/ słońce piersi dotyka --- pierś twarda jak skała,/ pojrzy w oko --- i krzepnie jak w lodu przeźroczy;/ włosa szuka --- lecz w czaszce gładko wygolonej/ siebie tylko zoczyło --- zlękło się zwierciadła,/ więc co prędzej w obłoków skryło się zasłony/ i posępność znów większa w chłodną salę wpadła. Nauka, Trup, Ptak, CiałoAle trupy nie same. Pośród ciał i kości/ mnóstwo młodych, żyjących, gdybygdyby (daw.) --- jakby, niby. kruków stada,/ zwłoki zewsząd otacza. Bez cienia litości/ zgraja noże błyszczące w nagie ciała wkłada,/ dziewic łona otwiera, starcom czaszki łupie,/ serca, mózgi bezczelnie na zewnątrz dobywa./ Uczuć, myśli siedliska dziś w bezładnej kupie/ gnijąc leżą na ziemi i pył je okrywa. Melancholia, Przemijanie, Ciało, Grób, WzrokCiała w grobach złożone, spokojne i blade,/ urok śmierci otacza; pełne majestatu/ zakrywają przed widzem śmiertelną szkaradę,/ budząc cześć i zadumę, wierzyć każą światu,/ że za grobem jest jakaś tajemna kraina;/ te zaś w prochu zhańbione i ciała i kości/ przestrach tylko wzbudzają, i człowiek wspomina/ mimo woli o czarnej i wiecznej nicości... Vanitas, ZwątpieniePo cóż lotem bić w gwiazdy, na co życia wiry,/ na co piękność i szczęście i rozum i sława,/ i co z pieśni, co z dźwięku rozżalonej liry,/ po co szaleć i cierpieć, na co praca krwawa,/ na co myśli, co ssają krew gdybygdyby (daw.) --- jakby, niby. wampiry:/ jeśli końcem istnienia zgnilizna plugawa,/ jeśli śmierć nas przemieni w marną garstkę błota,/ jeśli wieczność --- niestety --- tylko bajka złota?