Keff, Bożena Dom pracy twórczej Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/keff-dom-pracy-tworczej Bożena Keff, Nie jest gotowy, OPEN Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2000. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5783.jpg dion gillard@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5783 Bożena Keff Nie jest gotowy Dom pracy twórczej Tego popołudnia/ wychodząc z domu do ogrodu/ poczułam: widok tej przestrzeni/ napina i szarpie mój nerw błędny/ jak nylonową żyłkę. Obraz przylega do rzeczy. I nie jest/ inaczej. Z kuchni polowej/ stojącej przy domu/ wzięłam/ kawałek chleba. Kucharka, nie przerywając czytania gazety,/ nalała w mój kubek herbaty/ i jakby wyrównała tą strużką/ mój płytki, zmięty oddech. Zza domu dochodził łomot/ rzucanych na ziemię/ skrzyń z jedzeniem, padały paczki/ papierów, banknotów, odzieży. Wyżwirowaną drogą/ schodziłam ze wzgórza w dolinę ogrodu/ idąc równolegle/ z czerwonym stygnącym słońcem. Na dole/ w sadzawce/ wypełnionej napiętym, ciemnym kwadratem wody,/ bez szmeru brodziła para. Kobieta i mężczyzna koło/ sześćdziesiątki./ Nad nimi/ słonawy opar budowli/ wzniesionej/ przez jeden/ z ataków czasu. Pogryzając chleb/ zeszłam na skarpę ogrodu. Na asfaltowej ścieżce/ mój znajomy rysował portret/ swojej nogi w wysokim skórzanym bucie/ i przytulone do niej/ dziecko. Odłożył kredę i spojrzał na mnie/ z uśmiechem, który poruszył mnie/ i ogrodził. Stromymi schodami/ zbiegłam/ w najgęstsze zarośla, na sam dół/ gdzie zsypują śmieci. Od domu, górą,/ szedł głos śpiewaczki: bijące fale energii/ cofając się leciutko, jak wdech, wybiegały,/ prowadziły, wiodły. Za ostatnimi krzewami, pod murem/ odsłoniłam/ rozwaloną altankę: na podłodze/ dwa złączone ciała/ pracowały/ spazmatycznie, głęboko,/ tężejącym ruchem, którego rozlewiskiem/ były włosy, ramiona, plecy. Sami, skupieni tam,/ wewnątrz, gdzie te drobne już, jakby niecielesne skurcze/ wyświetlają to właśnie miejsce/ rozdęte/ do zatchnięcia, do implozji. Rozsunęli się,/ a ja puściłam gałęzie/ i wracając/ przez ciemny ogród/ trzymałam palec na tętnicy szyi/ licząc uderzenia/ które dzieliły ten śpiew,/ rozciągnięty teraz/ jak nie kończąca się prosta. Trwający/ po tym uderzeniu w bębenek/ które go skończyło. Pies kucharki/ stanął na wysypisku/ i zadarł mordę. Przestałam liczyć/ i też spojrzałam w górę:/ nad nami/ potężne, gwiaździste, czarne niebo. Patrzyliśmy/ w Czas/ wobec którego/ mogło nas już albo jeszcze nie być. Jesteśmy/ i wracaliśmy razem: łeb psa/ przy moim kolanie, moje kolano/ tuż przy jego łbie. luty 1981