Kasprowicz, Jan Siądź na kamieniu Sekuła, Aleksandra Boy-Żeleński, Tadeusz Radlak, Emilia Rawska, Aneta Modrzejewski, Emanuel Radlak, Emilia Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kasprowicz-siadz-na-kamieniu/ Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Jan Kasprowicz zm. 1926 1997 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/12734195154_fa233cf5f5_k.jpg Don DeBold, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3651 Jan Kasprowicz Siądź na kamieniu Góry, Rzeka, BógSiądź na kamieniu, który się odłamał/ Z odwiecznych skał,/ I przez potoku odwieczny szum/ Rozmawiaj z Bogiem. Wiem: nie odgadniesz Jego tajemnicy,/ Ale usłyszysz z daleka/ Tajemnic pełne westchnienie,/ Którym On, wielki, miłosierny Pan,/ Twym towarzyszy losom. I zasłuchany w ten odwieczny szum/ Potoku, mknącego z dalekich,/ Poza światami skrytych gór,/ Nie troszcz o swoje się jutro,/ Albowiem nić jego przędzie/ Na niewidzialnej kądzieli/ Bóg. LosJeżeliś synem jest światła,/ światłością będą twoje przyszłe dni,/ A jeśli w czas twych narodzin/ Płakała ziemia/ Pod ciężkim brzemieniem mroków,/ Nie znajdziesz w sobie tej mocy,/ Ażeby z zaćmień gwiazd/ Wydobyć blask dla swych dróg. Kondycja ludzkaNa czyn się nie sil i chęci oporu/ Folgi nie dawaj:/ Krzyk i gniew to druhy/ Ludzkiego rąk podnoszenia/ Przeciwko temu, co jutro/ Ma się wypełnić... Twym czynem/ Siąść na kamieniu, który się odłamał/ Z odwiecznych skał,/ I przez potoku odwieczny szum/ Rozmawiać z Bogiem,/ I ludziom krzyczącym i gniewnym/ Nosić orędzieorędzie --- apel, odezwa; skierowane do ogółu społeczeństwa uroczyste przemówienie osoby piastującej ważny urząd (przywódcy państwa, dostojnika kościelnego), często wygłaszane z okazji jakiegoś wydarzenia lub święta. wieczności,/ Pełne dalekich, tajemniczych westchnień,/ Którymi wielki, miłosierny Pan/ W dal towarzyszy ich losom.