Gajcy, Tadeusz Wczorajszemu Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Kotwica, Wojciech Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/gajcy-wczorajszemu Z rodu Anhellich. Liryka pokolenia wojennego, oprac. S. Stabro, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1991. Domena publiczna - Tadeusz Gajcy zm. 1944 2015 xml text text 2015-01-15 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/3882.jpg Jaros\u0142aw Pocztarski@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3882 Tadeusz Gajcy Wczorajszemu Poprawiono błędy źródła: omaszałych -> omszałych. ArtystaUfałeś: niebo jak na strunę miękko złożysz dłoń,/ muzykę podasz ustom, utoczysz dotknięciem,/ łukiem wiersza wysokie księżycowe tło/ wprowadzisz w bezmiar dolin ---/ Modlitwę nocnych cieni rozwiesisz jak więcierzwięcierz --- pułapka na ryby wykorzystywana do połowu w jeziorach i przy brzegach rzek./ na słodkich oczach dziewanndziewanna --- lecznicza roślina o wysokiej łodydze i żółtych kwiatach. i szumach topolich. DzieciństwoUfałeś: trzepot ptaków rozsiejesz ziarnisty,/ rozległą piersią ujmiesz horyzonty, w których świat/ pływa mały jak z dzieciństwa okręcik. WojnaKlechda z omszałych lat/ --- świty w klechdzie powiewały krwawe ---/ do snu kołysała dzieci. WalkaTaką klechdą przełamał się dzień/ walczącej/ Warszawy. Wtedy ---/ rozwiodły się nad miastem ornamenty łun/ na złotych kolcach wieżyc i bełkocie Wisły,/ muzyka --- lecz nie nieba --- krążyła jak sen/ dziś wiesz:/ to skowyt strzałów na brukach się wił,/ otaczał, chodził wokół jak zbłąkany zwierz. A tobie --- dni wczorajsze w oczach nie ostygły,/ ufałeś.../ ŚmierćKsiężyc sierpem zmrużone rzęsy kosił,/ wśród krzyży zwijał światła purpurową nitkę;/ żołnierze nieśli drżące, spokorniałe oczy/ na sfruwającą powietrzem/ białą NikeNike (mit. gr.) --- bogini zwycięstwa.. Falował spokój w ciepłej darni,/ kiedy młodzi plecami wsparci o wieczność/ odchodzili w głębokie posłania./ Więc nakryły ich obłoki podobne kulistym mleczom/ i wiatr, któremuś wierzył --- składał pocałunki umarłym. NienawiśćNie wiedziałeś, że dłoń, którą uczyłeś śpiewać/ potrafi nienawidzić i pięścią grubieć pełną,/ gniewu unosić żagiewżagiew --- pochodnia, płonący kawał drewna. ---/ Ufałeś. Nie ukoił twoich ust śpiew drzewa/ i oczu blask nie zajął pod kopułą hełmu/ i serca nie nasycił krzyk wbity na bagnet. Dzień rozbrój z woni siana. Sandały zielone/ niech zostawi przed progiem, na którym go czekasz ---/ Poezjaodejmij pustkę oczom, gdy w smutku zatoną/ i nie daj mówić wiatrom o liliowych zmierzchach. Bo kłamią. Bo śpiewają gorejącą lawą,/ że znowu dłoń na niebo jak na strunę złożysz,/ muzykę podasz ustom ---/ Dzisiaj ---/ w piaskach cmentarzy/ powiędły echa strzałów,/ wiruje błękit niski jak wczoraj łaskawy,/ jak lustro. Każ trawie, by milczała. Jej śpiew cię zadławi,/ spowije watą wzruszeń i ciśnie w niepamięć./ Nim ockniesz się, już serce zagubisz w obrazie/ i dłonie w przerażeniu milcząco załamiesz. Dzisiaj/ inaczej ziemię witać!/ Poeta, Poezja, WalkaWierzyłeś: słowiczym pieniem wierszy popłynie sława harda/ i wzejdzie w barwnych tęczach, obudzi się w mitach. Nie tak. Nazbyt duszno jest słowom na wargach/ ciosanym z łun i żalu o wadze kamienia ---/ Myślałeś: będzie prościej./ A tu słowa, śpiewne słowa trzeba zamieniać,/ by godziły jak oszczep.