Finch, Anne Marcinków, Piotr Wprowadzenie 2026-08-12 Fundacja Wolne Lektury pol Anne Finch, Wprowadzenie, tłum. Piotr Marcinków, wyd. Fundacja Wolne Lektury, Warszawa 2026. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/finch-wprowadzenie/ Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Sekuła, Aleksandra Łatak, Urszula Publikacja wydana w ramach biblioteki Wolne Lektury (www.wolnelektury.pl). Romantyzm Liryka wiersz https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/8040.jpg Emma Catherine Embury, Auguste Edouart, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/8040/ Anne Finch Wprowadzenie Gdyby wiersze me światu na widok wystawić,/ Iluż się zbiegnie naraz krytyków, by prawić/ Kazania w języku ich wielce ulubionym,/ Że wiersz ten bezbarwny, mdły, pusty, nieuczony;/ Bo zwykło się sądzić, że ma dowcipu krztynę/ Byle głupiec, co wszędzie umie znaleźć winę./ Kto mądry, wiersz oceni słusznie, lecz niestety/ Każdy mógłby też orzec: ,,pisanie kobiety"./ PoetkaAch! Jak wstrętnym intruzem jest kobieta, która/ Gwałci prawa mężczyzny, imając się pióra,/ Jak bezczelnym stworzeniem, podległym wnet karze/ Za grzech, którego żadna cnota nie wymaże./ Inne ich zdaniem są płci naszej powinności,/ Być grzeczną, ładnie tańczyć, stroić się dla gości,/ Oto winny być nasze wielkie dokonania;/ A czytać, pisać, myśleć czy stawiać pytania ---/ To zamgli nasze piękno, czas pożre w czczych znojach/ I pozbawi sukcesu w miłosnych podbojach./ W nudnym zaś domu ogień służalczy rozniecać,/ To pożytek największy i sztuka kobieca./ A nie zawsze tak było, choć nie słyszym żadnych/ Historii o kobietach dumnych z czasów dawnych,/ Którym, z Bożej dobroci i ku Jego chwale,/ Bystrość i dar poezji przypadły w udziale./ Tego dnia radosnego, gdy skarb utracony,/ Złota Arka, wróciła do ziemi stęsknionej,/ Szczęsne plemiona pochód otaczają wszędy,/ W środku Lewici pełnią obowiązek święty,/ A wszelkie na ich drodze grają instrumenty;/ Tutaj chór świętych dziewic dołącza, by zbiegiem/ Tonów pieśni wygładzić, dopełnić, i śpiewem/ Z mężczyznami na przemian potwierdzić pakt z Niebem./ Spójrz! To młody Poeta, ów Muz spadkobierca,/ Którego Bóg wyszukał według Swego serca,/ Z wojny wraca do miasta, gdzie chóry w podzięce/ Głoszą, że wrogów pobił dziesiątki tysięcy./ W tak wielkie liczby tłumy jego czyny stroją/ I tak chwalą cuda tych wczesnych podbojów,/ Że król, słysząc huk pieśni, marszczy się stropiony,/ Czy ta burza nie zdmuchnie mu z głowy korony./ Lecz cóż mogłoby Saula od tego uchować?/ Skoro przepadła lepsza królestwa połowa,/ Która rządzi czynami tej drugiej połowy,/ Wszystkie serca już biją w państwie Dawidowym./ Tu zaś kobieta wiedzie Izrael do boju ---/ Walczy, zwycięża, śpiewa hymn na czas pokoju,/ Pieśń pobożną, dostojną; pojmie wraz, kto słucha,/ Iż nie wojnę sławi, lecz umysł jej i ducha./ Wreszcie w palm cieniu błogim siada i wydaje/ Prawa, by rządzić mądrze ocalonym krajem. Nauka, Kobieta, ObyczajeJak srogi nasz upadek, choć nie nasza wina!/ Bo nie w naturze, tylko w zakazach przyczyna,/ Że kobieta, nie mogąc zdobyć wykształcenia,/ Jest głupia jak na rozkaz lub wedle życzenia./ A gdy któraś się wzniesie ponad resztę nagle,/ Pchana ambicją, chęcią, prędkim wiatrem w żagle ---/ Wróg tak wielki się zdaje, z taką władzą w ręku,/ Że wnet padną nadzieje pod ciężarem lęków./ PoetkaMuzo moja, ostrożna bądź zatem i cicha,/ Unikaj pogardy i nie myśl o pomnikach;/ Świadoma swoich braków, ze skrzydłem spętanym,/ Dla tych paru przyjaciół i smutków nad ranem/ Śpiewaj, bo nie dla Ciebie są laurowe wieńce;/ Ty trwaj w najgłębszym cieniu i nie licz na więcej.