Jasieński, Bruno Prozowierszem http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/but-w-butonierce Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Fundacja Nowoczesna Polska Dwudziestolecie międzywojenne Liryka Wiersz sylabotoniczny Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/but-w-butonierce-prozowierszem http://polona.pl/item/803535/4/ Bruno Jasieński, But w butonierce, wyd. Klub Futurystów "Katarynka", Warszawa, 1921 Domena publiczna - Bruno Jasieński zm. 1938 2009 xml text text 2009-02-23 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/392.jpg See-ming Lee 李思明 SML@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/392 Bruno Jasieński But w butonierce Prozowierszem Od zielonej lampy/ na białym obrusie/ kładą się półkola/ ekstatyczne./ Chryzantemy milczą./ Pianino słucha./ Biały mops na pomarańczowym taburecie./ Granatowe niebo jest usiane gwiazdami, jak sztandar amerykański./ Z okna trzeciego piętra wyjrzał lunatyk i nie spotkawszy księżyca wrócił w łoże małżeńskie, jak przyzwoity obywatel./ A księżyca nie ma. ---/ Księżyc ma stosunek z kotem na dachu sąsiedniej kamienicy./ Zegar cyka:/ Już --- czas. Już --- czas./ Teraz wrócę już zaraz ze swojego koncertu,/ pełen owacji,/ recytacji/ i wibracji,/ jak potrącona mandolina./ Kiedy wbiegnę po schodach i stanę na progu./ mops ugryzie mnie w łydkę,/ a ty podniesiesz się wolno ze swojego maleńkiego, utulnego fotelika./ Będziesz wyższa i smuklejsza niż zwykle,/ a po końcach loków, co ci spadają na szyję, poznam, żeś na mnie czekała./ Dlatego powiem jaknajojbojętniej:/ «Dzień dobry»./ I --- «Śliczna pogoda...»/ A potem --- «Strasznie mi się chce pić»./ Wtedy ty podejdziesz do mnie zupełnie blisko-blisko/ i bez słowa podasz mi swoje małe,/ wykrojone,/ ładne/ usta./ Pochylam się nad nimi i piję,/ aż powoli lampa, mops i porcelanowy Paderewski zaczynają tańczyć jakiegoś dziwnego cake-walka,/ coraz prędzej, coraz prędzej,/ a pośrodku tego wszystkiego/ siedzi wielki czarny kot z zielonymi fosforyzującymi oczyma,/ które znam tak dobrze./ Ale po trochu i te oczy zaczynają się powlekać lekką, puszystą mgłą,/ a skądś z daleka,/ z zaświatów/ słyszę cichy, mistyczny szept,/ jak szelest strun/ wieczorem. --- Zanieś mnie na otomanę... ---