# Podmuch wiosny

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dzwoneczki konwalijne,
Dziewczęce sny lilijne!
Kębłane[1], hołubione[2]
Gołąbki białołone!

Jabłonek kwietne puchy,
Świetliste, mgliste duchy!
Obłoków kłęby zwiewne!
Łzy rzewne! Piosnki śpiewne!

Miłosne słodkie słowa!
O, woni fijołkowa!
Błagalne, pożegnalne
Westchnienia moje żalne!

O, ciszo!… O, łagodo!..,
Błękitnych śnień pogodo!
Gołąbki białołone,
Kębłane… hołubione...

kębłany (starop.) — piastowany, pieszczony; od kębłać: piastować, pieścić. [przypis edytorski]

hołubiony — chowany (hodowany) z troską; otaczany opieką. [przypis edytorski]