# Patos dali

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

O, rzucie mój! O, oddalenie w nieskończoność!
— Cisnę źrenice w najdalsze przestrzenie,
W jakieś zupełne, twórcze oderwanie — — —
(O, muzyko, muzyko dali złocistej!…)

Słoneczna gra przybliżeń i oddaleń…
Rozpłynąć się tak — hen… hen…
Falistą linią rytmów płynąć, płynąć bez końca…
(Strzeliła złota droga. Prosta. Równa.
Strzeliła sobą w dal! O, odległości niezmierzona!)

Płynąć… płynąć… i poczuć Patos[1] Bezmiaru[2],
Patos ciśniętej w bezkres[3] perspektywy!!…
(O, muzyko, muzyko dali drżącej, złocistej…)

patos — podniosły ton. [przypis edytorski]

bezmiar — ogromna ilość czegoś. [przypis edytorski]

bezkres — pusta, rozległa przestrzeń, bez zauważalnych granic. [przypis edytorski]