# Pan

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pan[1], sprośny satyr [2]leśny, twór grecko-słowiański,
Szalonej wiosny bożek z polskim sentymentem,
Król-narwaniec[3], radośnik[4], apostoł pogański,
Parskam, pękam ze śmiechu w upojeniu świętem!

I jak się nie śmiać?! Świtem w lesie sobie leżę,
Kopytem bijąc w sosny pień… Nade mną — ptaki
I słońce… Więc się śmieję, rozkoszny bóg-zwierzę,
Aż drżą ostępy[5] dzikie i rozrosłe krzaki.

Leżę, genialny kozioł… A wstanę — polecę,
Huknę, stuknę, zadudnię, przestraszę wiewiórkę
I zawlokę w jałowce kąpiącą się w rzece
Miedzianowłosą Krystę, młynarzową córkę!

Pan (mit.) — grecki bóg pól i lasów, pół-człowiek, pół-kozioł; symbol nieokiełznanego erotyzmu. [przypis edytorski]

satyr (mit.) — rozpustny leśny demon; mianem satyrów określano również uczestników dionizyjskich orszaków. [przypis edytorski]

narwaniec (pot.) — osoba porywcza, impulsywna, nadpobudliwa. [przypis edytorski]

radośnik (daw.) — ktoś nad wyraz wesoły. [przypis edytorski]

ostęp — dzikie, tajemnicze i trudno dostępne miejsce w głębi lasu. [przypis edytorski]