# Na noże

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dzika gra! Straszna gra!
Oczy płoną! Serce gorze[1]!
Który? Dwóch nas być nie może!
Albo ty — albo ja.
Raz-dwa, raz-dwa!
Na noże!!

Krwi! krwi! Tak jak zwierz,
Żarem tchnę, wzrokiem palę!
Bez litości! W męce, w szale
Wyje żądza, wyje chuć!
Celnie gódź[2]!
Dobrze dźgniesz —
— Sam pochwalę!
Stań wprost — nie jak tchórz,
Lub ci sam pod żebro nóż
Wwalę!

Dzika gra, straszna gra:
Albo ty — albo ja!
Miękkie ciało — twarda stal,
Tu się zaczaj, tam się skryj,
Po rękojeść w serce wbij,
Po rękojeść w serce wwal,
W miękkie ciało twardą stal,
Dźgnij!

A ja też, a ja też,
Chytrze, skrycie, niby zwierz,
Póki krwią się nie obroczę[3],
Naprzód skoczę!
Jedna chwila, jeden ruch:
Raz-dwa! Prosto w brzuch!
Wbiję nagle, szybko wtłoczę
I rozpruję, i zawiercę,
I bić będzie jedno serce,
Jedno z dwóch!

Dumna sprawa, ciężka sprawa,
Chuć czerwona, krwawa sława,
Harda gra! piękna gra!
Albo ty — albo ja!
Płonę! Dwóch nas być nie może!
Raz-dwa! Raz-dwa!
Na noże!

Lecz nim błysną z nożów[4] skry,
Poprzysięgniem[5], ja i ty,
Że będziemy strzec jej najświęciej,
My uparci, my zawzięci,
By strumienie naszej krwi,
Boże broń, nie pobluzgały
Jej — lilijnej, cichej, białej,
Kiedy w strasznej naszej walce
Rękojeście ścisną palce,
Kiedy wielki gniew rozgorze,
Gdy będziemy życiu mścić,
Gdy się zaczniem[6] strasznie bić
Na noże!

gorzeć (daw.) — palić się, płonąć. [przypis edytorski]

godzić (daw.) — uderzać, trafiać czymś w coś, dźgać. [przypis edytorski]

obroczyć się (daw., poet.) — poplamić się krwią. [przypis edytorski]

nożów (daw. forma) — dziś: noży. [przypis edytorski]

poprzysięgniem (daw.) — dziś: poprzysięgniemy. [przypis edytorski]

zaczniem (daw.) — dziś: zaczniemy. [przypis edytorski]