# Dzień

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Dzień był dziś dziki, dziwnie niespokojny.
Krążyły głuche wieści między ludem,
Tłum po ulicach spacerował rojny,
I było w mieście trwożnie… Jak przed cudem.

Biegli. Wracali. Czekano nowiny.
Bledli. Szeptali. I znaki robili.
Mówcie! — Milczeli. Płynęły godziny…
Mówcie!! — «Nie wiemy…» Kłamiecie! — «Zabili!»

Upał straszliwy piekł suche chodniki,
Leniwa nuda wpełza w puste domy…
Chaos i cisza… Obłęd krążył dziki,
Zataczał koła, zastygł nieruchomy…

I parno było, duszno do wieczora…
I zanosiło się na wielką burzę…
Sina nad miastem rozrosła się Zmora,
Ciemnoliliowe chmury zwisły w górze.

Zakręcił wicher szary pył uliczny!
Szyldy się tłukły o cierpliwe ściany…
Księżyc zza chmurzysk wychynął mistyczny
I skrył się, blady śmiertelnie, znękany…

Noc się już zbliża. Wyje wiatr na dworze
I drzewa zgina i liście kołysze…
Daj sen spokojny starcom, Panie Boże,
A wszystkim grzesznym wiekuistą ciszę!