# Atlas

Julian Tuwim

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Klękam. Rozwieram ramiona na Twoje przyjęcie; głowę w tył odrzucam, przymykam oczy i rozchylam usta… Słyszę szelest… już idziesz… dolatuje mnie upojny zapach ciała ciepłego… promienie oczu Twoich muskają mnie po twarzy… Przeczuwam… wiem: to będzie pocałunek wieczny, pocałunek Sfinksa[1] z obrazu Stucka[2]. Na piersi swej poczuję Ciebie, Kobieto! A kiedy przylgniesz do mnie — rozedmę, wyprężę pierś, aby się stała granitem i stalą: toć[3] będę Ziemię dźwigał — Ciebie, święta glebo Miłości!

Już utonęły wargi nasze w sobie… Wsparłaś się o mnie, Wieczna[4]! — — —

— I rozdwoiła się na mnie Ziemia w krągłe, sprężyste, żywotne piersi Twoje…

Sfinks (mit. gr.) — skrzydlata groźna hybryda o głowie kobiety i tułowiu lwa; symbol tajemniczości. [przypis edytorski]

Stuck, Franz von (1863–1928) — niemiecki symbolista i ekspresjonista. Do jego najsłynniejszych dzieł należy między innymi Pocałunek Sfinksa (1895). Obraz przedstawia klęczącego, nagiego mężczyznę w objęciach uwodzicielskiego Sfinksa, ukazanego jako femme fatale. Zmysłowe kształty kobiety wyłaniają się na tle czerwonego nieba, natomiast mężczyzna połączony z nią w pocałunku, znajduje się na mrocznym, czarnym tle. Ciasna kompozycja oraz ciepłe barwy dodatkowo potęgują wrażenie brutalnego erotyzmu. [przypis edytorski]

toć — przecież. [przypis edytorski]

Kobieto (…) Wieczna — zwroty użyte w tekście stanowią nawiązanie do motywu i idei wiecznej kobiecości (Ewigweibliche), wprowadzonej przez Johanna Wolfganga Goethego w drugiej części dramatu Faust; jest to koncept ponadczasowego ideału kobiecości, który cechuje się pięknością, mądrością, troską i duchowym przewodnictwem, archetypu siły duchowej, moralnej i estetycznej, zdolnej „ciągnąć ku wyżynom”: „das Ewigweibliche zieht uns” (wieczna kobiecość pociąga nas wzwyż). [przypis edytorski]