# Atlantyda

Max Jacob

> Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Młodszy niech się ląd rozwiera:
Po Bellonie[2] oto Ewa[3]!
Nowy się pejzaż z fali wyłania powoli:
Mchu na skałach nie ma jeszcze
A najpierwsze krople deszczem
Nie zwilżyły jeszcze roli.
Olbrzym na szczycie Eiffla wieży
— We włosach ma księżyca chmurę —
Dzieci, z których każde z niebios doń przybieży,
Odrzuca, by zaludnić naturę.
Noc przez burzę lizana, wieżyca portowa,
To jest kwiatek trefionych[4] języków,
Zaplotła się i bałwan przynosi tu głowy
Ew bladych, które zdają się mijać.
Sposobi się nowy kontynent w bazylice Serca Najświętszego[5].
Młody człowiek ukazał domostw modele
Na grobli[6] z palów oraz palce Zbawiciela
Tam w górze, gdzie o każdej porze są pielgrzymi w pobliżu łóżka mojego.
Wśród nich tacy, co na lampce spirytusowej jajecznicę sobie smażą,
Jeden, który ma tylko ramię, pierś i kawałek twarzy
I z Bretanii wieśniaczka.
A młody człowiek jest obok mnie zawsze.
Pan Jezus nagi w sypialni podaje
Swe dłonie najkrwawsze.
Rzeczą trudu i myśli są te nowe kraje
I to się w Serca Najświętszego bazylice staje.

Atlantyda — mityczna wyspa zamieszkała przez rozwiniętą cywilizację; wedle legendy została zniszczona przez trzęsienie ziemi i zatonęła. [przypis edytorski]

Bellona — w mit. rzym. bogini wojny. [przypis edytorski]

Ewa — według Biblii pierwsza kobieta, żona Adama. [przypis edytorski]

trefiony (daw.) — ułożony w loki, ufryzowany. [przypis edytorski]

bazylika Serca Najświętszego (z fr. Basilique du Sacré-Cœur) — kościół na szczycie wzgórza Montmartre w Paryżu. [przypis edytorski]

grobla — wał ziemny, który utrzymuje wodę w sztucznym zbiorniku lub reguluje bieg rzeki. [przypis edytorski]