Staszku, mój przyjacielu, minionych dni coraz więcej,co dzień powtarza się gra odpływu światła i cieniefalami do stóp podchodzą, jak bluszczem pną się pod oknai chwieją się drzew koronami. Ty przecie wiesz, że dno nieba,ziemię, depczący, jakże możemy znać lśniącą powierzchnię?Gdy światło na dnie ucichnie i wiatr już nie dmie wzdłuż ziemistężałe lodem nocy łamie się niebo w refleksy,które są może odbiciem świateł okrętów płynącychpo szlakach morskich wszechświata i wcale nie są gwiazdami.W snach, które po mnie sięgają, fale łopoczą o dno,słychać daleki jęk syren, kwilenie kosmicznych mew,głosy i śpiewy nieznane, i szmer monotonny motorów.Czujne zwierzęta drżą, wilgotne nozdrza podnosząku muzyce sfer i wiedzą, a człowiek jest głuchy, gdy nie śni…Staszku, mój przyjacielu, minionych dni coraz więcej,co dzień powtarza się gra odpływu cieni i światłowlewa się w puste arterie i akwedukty ulic.Powierzchnia nieba z odbłysków świateł dźwignięta opada,rozpływa się, wsiąka w szczeliny i rzeką płynie, strumieniem,kurzem osiada po drogach, które gdziekolwiek wiodą…Jakże zaufać drogom i ptaki przelotne ukochaćnam, mijającym? Muzyka siedmiu niebieskich sferszklane półtony wywodzi ze śpiewu nocnych okrętów.Narkotyk jawy mnie truje i kształty, światłem wyrytekaleczą wzrok. Jakże trudno oderwać się stopom od ziemii dno horyzontu deptać i mijać, Staszku, jak trudno…Staszku, mój przyjacielu, czymże jest światło i cień,czymże są rzeki nieba, które się toczą i toczą,czymże jest ból mijania? Kamień wdeptany w drogiw kurz się rozpada, niszczeje, widziadło trwalsze nad kształtzalega mi wzrok:to ludzie, struny muzyki sferdrżą dźwiękiem, jakby uśpieni, a ptaki na węzłach wiatruto nuty, rzucone na niebo. I dłoń dyrygenta się ważyostrożnie, lekko w powietrzu: patrz, biały gołąb okrążyłkopułę drzewa i lot swój wyminął w ułamek taktu…Staszku, mój przyjacielu, a czymże jest muzyka sferjak nie milczeniem kształtów minionych i zapomnianych?