Tadeusz Borowski Gdziekolwiek ziemia… Ekloga<a type="note" l:href="#fn1">[1]</a> czwarta

Już się podnoszą świtania, pierścienie Saturna bledną, i czas godny pieśni nadchodzi. Niech mówią usta człowieka. Rzeka odrzuca brzeg, morzem się wzdyma u ujścia, rozwiewa się struna dymu i bezpowrotnie milknie, parują obłoki i ziemie, piaski i mgły skłębione półkolem unosi wiatr za falujący horyzont. I oto linie ognia, które przerżnęły ziemię, i oto ludzki krzyk piersi otwartych ołowiem przewija się za horyzontem, na zboczu kulistym ziemi w muzykę, w rytm i śpiewanie. Ze stepów, dalekich stepów kamienne wychodzą miasta, rzucane są mosty i drogi, dzwonią o cegłę kielnie i sztywne chwieją się piony. Na zbiegu szerokich alej, na skraju gładkich chodników kopuły drzew się podnoszą a kwiaty na skwerach i placach pełne są pszczół i motyli. I gwarne są domy wymiany, kroją i ważą towar, zwierzęta ciągną ciężary i świszczą baty w powietrzu. A ponad miastem jak dym rysuje się z gry obłoków Bestii śmiejąca się twarz. Drzewa powietrzem owite drżą jakby były strunami, i niebo zza widnokręgu jak fala nad ziemią się wznosi, odbłyski przelotne gwiazd i skrzydła ptaków tężeją jak kształty dziwacznych owadów w przejrzystym stwardniałe bursztynie I oto fale nieba łamią się z trzaskiem jak drzewo i oto kamienne ulice pełne są wiatru i mgły, a domy są tylko obrazem, kształt rzeczywisty blednie, i dźwięk i muzyka cichną, w innych rejonach brzmią, gdzie słychać trzepot przepiórek i traw rozwiewanych nucenie… Brukiem łopoczą cienie. Przez zgniłe, zielone mundury przewiewa blask metaliczny i skrzy się jak złomy pirytu. I bronie świecą się trupio, bez dźwięku strzelają armaty, migoczą cienie pocisków i dygoczące na wietrze jak odtrącone liście zsuwają się cienie bomb, i tętni bruk echem desek scenicznych teatru kukiełek. A w oczach tych, którzy żyją, w strzępach, w odbiciach mgły rysują się oczy Bestii, dłonie chwytają karabin, i kształty z mgły i powietrza i oczy z obłoków utkane stają się rzeczywiste, armata huczy i motor, i płoną linie ognia, piersi otwarte ołowiem, i znowu zza horyzontu kamienne wychodzą miasta… Już się podnoszą świtania, pierścienie Saturna bledną, nadejdzie czas godny pieśni i będzie przeklęta pieśń.