Tadeusz Miciński

Kain

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Kain¹

Wyszła mi z boru — w złocie warkoczy 

z twarzą indyjskiej Bogarodzicy —  

w błękitnych iskrach — w srebrnej przeźroczy —  

nadksiężycowej wieszczka świątnicy...  

Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy —  

ach, — i zabrzęczał łańcuch mej ciemnicy.  

Jak wulkan krwawy w łonie Arymana,  

jak Samum, gdy się wichrami rozuzda —  

tak we mnie otchłań — gwiazdami przetkana 

leciała w państwo słoneczne Ormuzda.  

Ach, rozkochały się w niej moje tęskne oczy —  

ach, i zabrzęczał łańcuch mej ciemnicy.  

Nie wzbraniał mi jej smok, żelazna wieża,  

zdradny labirynt, ni królewskie ramię —  

miłość zwycięży wszystko — wszystko złamie —  

ale nie miłość drugą do pasterza 

Więc Śmierć przyzwałem — i śmierć odtąd żyje —  

i wszechświat cały grobowcem przywarła —  

— — — czuję mdły powiew — —  

— — w oczeretach gnije — —  

z tęsknoty — u nóg mych — umarła.  

Na pustej trzcinie rozpiąłem jej włos —  

nad śniącą rzeką schyliły się drzewa —  

wiatr cicho płacze — ptak mogilny śpiewa —  

to los mój — los!... 

głębiny tajne pruć —  

milczenia głuche mącić —  

jako stracona łódź 

od brzegu się odtrącić —  

mieć gwiazdy — gwiazdy rzucić —  

i tylko piosnkę nucić —  

to los mój — los!... 

*

Magia mej duszy niechaj Cię wywoła 

z zarzewia komet czy z mroku przepaści —  

przyjdź — ustroimy w lotus nasze czoła 

i gibkie ciała nasze nard namaści.  

Pachną mi dziwnie Twoje złote włosy,  

jak prześwietlone senne kłosy.  

Twych oczu lazur, jak górskie jeziora,  

w których się pławi czarna sykomora.  

A Twoje usta, pachnące jak róże —  

chłodne — jak płomień zaklęty w marmurze.  

W ogrodach piersi kwitnące jabłonie,  

jakoby księżyc w mgieł srebrnych oponie.  

Biodra toczone ze słoniowej kości,  

jako indyjska świątynia miłości.  

O przyjdź — na liściach zwiędłych piszę 

ten sen mój obłąkany —  

rzucam je w strumień łez moich wezbrany —  

niechaj w anielskie odpłyną zacisze — —  

Ale mi włócznią swą miedzianą 

potrząsasz — i groźna jak mrok —  

roździerasz serce moje —  

czarną pianą 

dysze mi toń — ja pieczar tych smok —  

weź moje skarby i Twe zimne serce —  

opasz — niech błyszczy!  

Szmaragd Ci wspomni te zielone łąki,  

po których szliśmy strojni w asfodele —  

rubin — czyścowe jeziora rozłąki —  

i miłość, którą oddałaś w kościele 

innemu — a dyament — moje serce dumne,  

stopione w ogniach i rzucone w trumnę.  

Na czole Twoim płomień chryzolitów,  

abyś widziała gwiazdy konające —  

ortoklast zimny, smutny jak miesiące 

zamrozi w oczach Twoich sen błękitów.  

Ale ci jeszcze składam te szafiry 

i perły jak chmury bezdomne,  

i krwawej jaszmy obłąkane wiry —  

na znak, że Ciebie nigdy nie zapomnę —  

pierścień Ci włożę z mrocznych karbonatów,  

bo się spotkamy — za progiem tych światów.  

*

Kiedy Cię moje oplotą sny —  

jak białe róże —  

nie bój się kochać — ja — i ty 

w nieba lazurze.  

Ziemia, jak echo minionych dni,  

grające w borze,  

a nasze duchy wśród martwych pni 

wieszają zorze.  

Serce mi splatasz koroną gwiazd,  

hymnem warkoczy —  

podemną góry, wieżyce miast —  

nademną — oczy.  

Dziwnie się srebrzysz, aniele mój,  

w tęczowem piórze —  

fontanny szemrzą, gwiazd iskrzy rój —  

wonieją róże...  

*

Jest serca kraj na modrej morza fali,  

gdzie Centaur dzikiej poucza mądrości,  

gdzie bór indyjskie rozwiesza wonności 

i w wodospadach rzeka się krysztali.  

Tam żyjesz Ty — i Bóg mi Cię zazdrości —  

i weźmie Cię — gdy serce moje spali.  

*

Błękitnym echem letniej żarzy,  

szumem kwiecistych traw —  

głęboko na dnie lśni i marzy 

w czarze krateru staw.  

Podziemnych duchów serce szklane 

gra Bogu dziwną pieśń —  

jak Anioł dumne, nieskalane 

przez łzy, ni pleśń.  

Tu chciałbym marzyć w noc gwiaździstą 

na czole mieć Twą dłoń —  

i zejść przed jutrznią w uroczystą 

głęboką zimną toń.  

Lecz wiem, że wznosząc nad anioły 

rajów Ci oddam moc —  

sam w głuche muszę iść padoły 

w głęboką zimną noc.  

*

Na księżycu czarnym wiszę 

patrząc w gwiazd gasnących ciszę.  

W mroku dumnym i bezgłośnym 

ze strzaskaną harfą snów 

płynę — szukam jej —  

nie odnajdę już.  

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Inferno

Wichry i dżdże — niebo od gromów rozdarte, 

węże błyskawic i wycie szatanów — 

duch mój zgnieciony głębią Oceanów 

szyderstwem kłuje swą zastygłą wartę.  

— Ha, Belfegorze! doli twej zazdroszczę, 

bo ogień chłonąc, jak ptak nieśmiertelny — 

światów gasnących bard, książę udzielny — 

w Ławrach swych grzebiesz mar anielskich moszcze.  

Skrzył fosforycznie, choć mróz lodowaty 

ścinał me żyły. I wyciągnął skrzydło 

i pot uronił na żelazne kraty — 

syknęły z bólu — i pękły. Straszydło 

wszponia się we mnie swym wzrokiem bez powiek 

i szepce: masz mnie — jam twój skryty człowiek.  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Ananke

Gwiazdy wydały nademną sąd: 

— wieczną jest ciemność, wiecznym jest błąd. 

— Ty budowniku nadgwiezdnych wież 

— będziesz się tułał, jak dziki zwierz, 

— zapadnie każdy pod tobą ląd — 

— wśród ognia zmarzniesz — stlisz się jak lont.  

A gwiazdom odparł królewski duch: 

wam przeznaczono okrężny ruch, 

mojej wolności dowodem błąd, 

serce me dźwiga w głębinach ląd. 

Poszumy płaczą mogilnych drzew, 

lecz w barce życia płynie mój śpiew. 

Ja budowniczy nadgwiezdnych miast 

szydzę z rozpaczy gasnących gwiazd.  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. Kain — utwór ten składa się z kilku części, z których ostatnia, Ananke, została już opublikowana w bibliotece pod tym tytułem. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/w-mroku-gwiazd-kain/

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, nakł autora, [Kraków] dr. 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl) na podstawie tekstu dostępnego w serwisie Wikiźródła (http://pl.wikisource.org). Redakcję techniczną wykonała Paulina Choromańska, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: The photographer at the Dark Hedges, Northern Ireland, Giuseppe Milo@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.