Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki

Kamień pełen pokarmu

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Kamień pełen pokarmu

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

LXXXVII

moi przyjaciele Zbychu i Andrzej  

od dawien dawna piszą wiersze  

znowu więc nie zrozumieliśmy Pana Boga  

który się do tych wierszy przykłada 

(i to jeszcze jak) moi przyjaciele  

Zbychu i Andrzej poprawiają skórę słońca  

księżyca i deszczu co się mieni 

na wiecznie niedoskonałym wężu w ich 

ustach którego im zazdroszczę przy pocałunku  

bo ich język znacznie więcej wypowiada  

aniżeli mój zawsze zaśliniony i zadowolony  

z siebie gdy go wpycham do nie swoich ust 

LXXXVIII

moi przyjaciele Zbychu i Andrzej piszą  

wiersze znowu więc nie zrozumieliśmy  

Pana Boga który nie rymował ale świat  

stworzył ani trochę ułomny 

ani chybi ułomny jeżeli idzie o nas  

moi przyjaciele Zbychu i Andrzej piszą  

wiersze poprawiają zatem i to  

jeszcze jak skórę słońca księżyca 

i deszczu która się mieni na wiecznie  

niedoskonałym wężu w ich ustach 

w ich ustach pod postacią pocałunku zamieszkał  

ów wąż co nas wnet gładko wyślizga 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

LXXXIX

powiadam wam iż zamknie się wnet  

niebo jak wieko trumny i nikt  

znikąd nie wyjdzie i donikąd nie wejdzie  

aby pozamiatać posprzątać 

jeszcze raz narobić na wypadek  

gdyby było po nas za czysto  

Pan Bóg natomiast niczego nie zechce  

bo cóż może chcieć oprócz duszy 

której nie mamy w sobie ale w Nim  

i tak jest od dnia narodzin po dzień dzisiejszy  

gdy każdy musi pozamiatać posprzątać  

i na wszelki wypadek jeszcze raz zrobić pod siebie 

XC

dopiero wypłakaliśmy oczy po tobie  

Helenko i po tobie Stasiu a już znowu  

śmierć prowadza się z nami  

i upija nas w tej nie istniejącej karczmie 

Hryniawska mówiła że „jak gadzina  

przychodzi i bierze przychodzi i bierze  

upija nas w tej nieistniejącej karczmie  

u Żyda który również gdzieś przepadł” 

doprawdy Hryniawska wie co mówi  

gdy od miesięcy niedomaga i płacze  

„śmierć prowadza się z nami 

albo i bez nas ciągnie od karczmy 

do karczmy żeby zachłysnąć się sobą” 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

XCI

to nieprawda że przyjaciele chorują  

na raka odbytu i umierają w samo południe  

gdy tylko uciekniemy w nieistnienie w krąg  

własnych jeszcze mocno zasupłanych spraw 

żeby odpocząć od ich nieurywanego krzyku  

to nieprawda że w ich krzyku cichnie  

Pan Bóg i ptaki zaglądałem do oczu umierającego  

lecz udał że mnie nie widzi i ja powiedziałem 

że go nie dostrzegam pośród jego ubywania  

ale to nieprawda że on mnie nie widział  

zza góry tego wszystkiego co już z siebie wyparł  

wydalił jakby w przeczuciu innych możliwości 

XCII. Wakacje

dni płyną korytarzem tylko jednej malej  

rzeczki albo wszystkich rzek naraz gdy wchodzę  

z tobą do wody (każdy wchodzi do swojej  

Sołotwy) jestem jeszcze młody i wynurzę się kimś 

kim pewnie nie będę podczas tegorocznych  

wakacji gdy wchodzę z tobą do wody w długich  

atramentówkach jestem jeszcze dziecinny  

i nie znam smaku złej przygody i żegnam się 

na widok nieczystości co wybijają z pobliskiego  

szpitalnego szamba lub prędzej biorą się ze mnie  

lecz ja o tym nie wiem o niczym nie wiem dopóki  

dopóty nie wynurzę się kimś kim nigdy nie będę 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

XCIII. Przyjście i odejście

dzisiaj w przemyskiem brakuje mi ciebie  

choć jestem w twoich portkach  

brakuje mi ciebie i chętnie zapomniałbym  

że w spodniach mam dziurkę na dziurce 

choć przede wszystkim jestem w twoich portkach 

strasznie zniszczonych i nie wstydzę się łat  

na tyłku którym znaczę swoje przyjście i odejście 

to także chodzę w twej pozaszywanej kurtce 

chętnie więc nie zapinałbym rozporka  

mocą którego znaczę swoje przyjście i odejście  

nie tyle swoje co śmierci która wyobraź  

to sobie wcale nie siusia w ciemno 

XCIV

ślepniemy głuchniemy od byle poruszenia  

wiatru i deszczu krzycząc nie tego chcieliśmy  

nie chcieliśmy deszczu którym nasz wiersz  

nie chlupie w ustach wiecznych przechodniów 

choć słychać go przy każdym odplunięciu  

czuć go w powietrzu zgniły zapach deszczu  

biorę za dobry początek i zgniły zapach wiatru  

co ciągnie od popegeerowskich zabudowań 

(odrzucam bowiem natchnienie) Panie spraw  

aby nasze wiersze nie męczyły się dłużej 

od zepsutych jaj zgniły zapach deszczu wchodzi  

we mnie przez sen budzę się nowo narodzony 

i odrzucam czyste natchnienie 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

XCV

siedzimy trzymając się za ręce 

o tak trzeba odejść i trzeba zostać  

będę ją jeszcze widział 

długo w zakratowanym oknie 

z ulicy dam jej znak by odpoczęła  

ode mnie nie mówiąc o tym lekarzowi  

powiedziałem jej że przyjadę jutro 

i pójdziemy na boisko będziesz niosła 

swój garb niczym piłkę i naśmiewać się  

z mojego nie mówiąc o tym lekarzowi i słońcu  

gdyż kopią przeciwko nam jedną i tę  

samą kulę ognistą ze szpitalnych szmat 

XCVI

codziennie umiera ponad 1000 chorych  

i jutro drugich tyle pójdzie w dym  

Ty jesteś Panie w gniewie swym nieskory  

i powściągliwy jest Twój gniew 

Ty jesteś Panie nasza łódź odwieczna  

co nas wybawi od martwego brzegu  

i na wodach morskich wzywasz nas na jeszcze  

większą głębię wciąż bliżej siebie 

codziennie umiera ponad 1000 chorych 

i jutro na drugie dwa tysiące spadnie  

Twój wszystek deszcz ognia a to  

nie to samo co deszcz i ogień z osobna 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tkaczyszyn-dycki-kamien-pelen-pokarmu-kamien-pelen-pokarmu/

Tekst opracowany na podstawie: Eugeniusz Tkaczyszyn-Dycki, Kamień pełen pokarmu, Świat Literacki, Izabelin 1999.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł.

Okładka na podstawie: Pejzaż z wodospadem, Allart van Everdingen, domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.