Bianka Rolando

Pieśń dziewiąta. Pseudohelios wyje

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Pieśń dziewiąta. Pseudohelios wyje

Ksandzie, Podargu, Ajtonie i Lamposie żelazny 

gdzie się podziało wasze ostre, końskie włosie 

wasze gęste grzywy zasłaniające mi głębokie doły 

kopane na grobowce Heliosa okrutnego wieczorem 

muskularne, dźwigające mój odwłok władczy 

Pociągowa wasza misja skończyła się dosyć szybko 

Podkradł mi was inny bóg zachodu z brązową twarzą 

Nie barwi się tak mocno przy zmierzchu czerwienią 

Me słoneczne potomstwo uciekało promieniami 

przed mym gniewem olbrzymim i wrzaskiem furii 

Jednakże wszystkie z dala gdzieś krążyły na orbicie 

Mieszkałem jako prawie trup słoneczny trochę w Italii 

Mój pierwszy syn, Faeton, nie mógł patrzeć na mnie 

nawet w słonecznych okularach, wybuchał płaczem 

Miażdżyłem jego pneumatyczno-aerodynamiczne kości 

żelazkodeskami płonącymi, krzesłami wirującymi 

Jego delikatna matka, pogruchotana odwożona karetkami 

karetami króla słońca, jechała na sygnale mego odrzucania 

Nienawidziłem widnokręgu przypisanego mi przez los 

Wypalałem ich delikatne powierzchnie i wilgotne kąty 

zakamarki schowane przede mną, jakoś trochę urodzajne 

Faeton popełnia samobójstwo w trakcie zaćmienia słońca 

tak był przyzwyczajony do mojego oblicza spalającego 

Widząc już tylko pustynię w owej krainie pogrzebanej 

szczątki plączące mi się między zębami i odchodami 

na drodze gwiaździstej poznałem kobietę-kometę uciekającą 

podążyłem za nią w inną galaktykę i tam poślubiłem ją 

koronując się jednocześnie na największego patriarchę 

Me kolejne mitologiczne potomstwo to drobne księżyce 

za małe, by je rozbić o siebie z hukiem, ich jęki posłyszeć 

Meteoryty wysyłane i przedmioty zderzane z ciałem 

przy wieszaku na płaszcze przygodne, bujający się abażur 

Abażur złoty był mi konkurencją w oświetleniu wnętrza 

Abażur żółty, zgnieciony, bujający się wśród przerażenia siłą 

Bicie po ich lekko uniesionych głowach w stronę słońca 

Nikt nie jest dostatecznie godny, by spoglądać w me oblicze 

gniewu i nienawiści do panoram rozpostartych wokół 

Ona — kometa uciekła z dziećmi z mego widnokręgu 

montując markizy przeciwsłoneczne, żaluzje ciemne 

Przesunął się mój ruch jednostajnej fizjologii w bok 

Mieszkałem znów tam, gdzie inna strona świata się myliła 

Z kolejną boginią rodziłem kolejne brzuchy nienażarte 

Przychodziły do mnie, prosząc o ciepło, biłem je okrutnie 

po tych ustach zdziwionych, oczekujących minuty solarium 

Potłuczone żebra córki nieznośnej i syna z chorym sercem 

Sikali ze strachu, gdy wracałem wieczorem do mego pałacu 

Zniszczeni, płaczący, lizali swe rany po wybuchach słońca 

Wpełzali pod meble włoskie z wyprzedaży zakupione 

Byłem przekonany o swej nieśmiertelnej sile niszczącej 

lecz pomału prawie niezauważalnie stawałem się słaby 

Traciłem swe rumaki ciągnące mój rydwan spalony 

ich kopyta jakoś tak tętniły w coraz większym oddaleniu 

Zrzucony ze swego słonecznego powozu dotknąłem ziemi 

na której już nikt nie zamieszkiwał, porzucona w pośpiechu 

Zdychałem przez kilka lat, doczekawszy niepełnosprawności 

Zachowałem swój jad ukryty między zmarszczkami na zapas 

by starczyło do końca tego niszczenia wszelkich przejawów życia 

Me mroczne panowanie i regulacja buntów żelaznym drągiem 

zanikało jakoś i bladło, znikał mój ostry blask z powidokami 

W domu starców nikt nie chciał się mną zajmować i doglądać 

Każdy się mnie bał, opowiadałem im o mym niszczycielstwie 

o tych zależnych i zaciemnionych, powoli wzrastających w cieniu 

Opowiadałem, jak odchodził Faeton pierworodnie niszczony 

po miękkościach odsłoniętych, po miękkościach zasłoniętych 

Pielęgniarki chowały twarze, a chłopcy ze wstrętem spoglądając 

życzyli mi wszystkiego najgorszego, dużo chorób w dniu imienin 

podawali mi papierosy, czekając, aż zgasnę, charcząc w dymie 

Z czasem zmieniłem się w czerwonego olbrzyma¹ obrzękniętego 

Nowotwór wpompował w me ciało wiele powierza i wodoru 

choć leżałem, umierając, byłem znów najmasywniejszy, potężny 

W samo południe, gdy słońce było najwyżej, pojękując, odchodziłem 

Jak umrę, wszystko zgaśnie, potężne bóstwo zasypia ze wszystkim 

w grobie wraz z rodziną żywcem pochowaną, wraz ze służącymi 

i psami, i z wężem ogrodowym, programem telewizyjnym na piątek 

Miękki zastrzyk przeciwbólowy kołysał się we mnie łagodnie 

Łuski węża ogrodowego pokryły me oczy, oddech ustał w ciszy 

Wtedy poczułem pierwszy raz lęk, zmuszał mnie do uciekania 

odrzucając moje zewnętrzne warstwy, zachował się tylko środek 

Jądro, skondensowane w środku mym, okazało się skarłowaciałe 

Zostałem zdetronizowany, pośmiertny zamach stanu i ścięcie głów 

Nagłe zrozumienie uderzyło mnie w brzuch najgłębszy, w biszkopt 

Uciekłem jak najdalej od tych szeptów nawracających uciążliwie 

w wielkim pośpiechu, histerii dotarłem tu, do królestwa strachu 

zsikując się ciągle przed sobą — przed nadchodzącym czarnym karłem² 

Zbity do mego wnętrza, nigdy się nie poszerza ani zwęża 

Przypominam sobie płacze nieustające za mną, za okrutnym 

że był taki ohydny, już prawie nie wspomina się go przy obiedzie 

Jakieś charczące huki tylko określają moje pochodne kształty 

ktoś ciągle śpiewa głosami mych ofiar w tle, naśladując idealnie 

Przypomina mi ich strach przed nadchodzącym Pseudoheliosem 

zamykane przede mną żółte drzwi do pokoju, drzwi do piekła 

które i tak wyważę, i wejdę do tej szczeliny, i zmieszczę się tam 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przypisy:

1. czerwony olbrzym — nazwa gwiazdy będącej na schyłkowym etapie ewolucji. Nazwa pochodzi od ich barwy i zwiększających się rozmiarów/ [przypis autorski]

2. czarny karzeł — hipotetyczny końcowy etap życia gwiazd. Gwiazda przestaje świecić, stając się w ten sposób zimnym czarnym karłem. [przypis autorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dziewiata-pseudohelios-wyje

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.