Bianka Rolando

Czyściec

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Czyściec

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

[Czyściec — Motto]

Ad audiendum verbum 

(dla usłyszenia słowa) 

Pieśń pierwsza. Pralnia chemiczna

Nic już nie pozostało po dawnych wizerunkach 

po wielkich ucztach, na których maczałeś swe usta 

dostojnie i powoli, dostojnie i powoli  

W pustce, w znużeniu rysują się nowe kształty 

musisz przyzwyczaić swój wzrok do mroku 

by zauważyć ich śladowe muśnięcia na boku 

Oto leżę teraz w ciemności mnogiej, wielokrotnej 

Me usta zawiązane są w kokardy drapowane 

Tak wygląda drugi początek końca 

w zapomnianej przez wszystkich odlewni żeliwa 

które kiedyś miało służyć na zbroje, na mundury 

tych najsłabszych i niezrównoważonych psychicznie 

co to się mieli plątać się właśnie w Czyśćcu 

Niech mi to udowodni ktoś wywazelinowany 

że nie może istnieć druga strona postrzępiona 

Niech weźmie te chrzanione lupy, skanery czułe 

niech wybada wielkie braki wszystkiego 

Stoję, prężę się w chórze dziwnych uczniów 

z przekrzywionymi głowami śpiewają 

Głowy i głosy przekrzywione ze zdziwienia 

sobą w nowych, oczekiwanych funkcjach 

na pasie dzielącym krainy niedostępne 

Szczelne nory schowane, zapomniane 

Syk chłodu i potępienia tylko rozrzedza 

oddychanie innych, niezwykle intensywne 

Idę ze szczotką drucianą na siebie i ciebie 

Uciekaj, uciekaj ode mnie w podskokach 

Widzisz moje oblicze pełne zacietrzewienia 

masz się czego bać, kochanie, masz 

Ostre szczotki, środki pielęgnacji drażniące 

dzierżę w wysuszających się ciągle dłoniach 

Druciana szczotka spoczywa już w kącie 

w pewnym podkuchennym schowku porzucona 

Szczotka druciana w mych dłoniach, berło 

Powoli dostrzegam swoje brudactwo 

Przecieram tory moich własnych wędrówek 

zarastają one bardzo szybko kurzem 

Biorę metalowy druciak do mycia naczyń 

przypalonych garnków ze szwedzkiej stali 

nigdy nie miała się przypalać, a jednak 

Z wielką zawziętością szoruję ich głębokie dno 

zobaczyć, jaka była ich pierwotna kolorystyka 

Z drutu kolczastego korony, suknie me strojne 

pochowanie w garderobach, pochowane w ziemi 

Higieniczna misja pielęgnacji wszystkich 

podmywanie w wodzie rumiankowej, nasiadówka 

Rozdaję więc mydło z osobistego tłuszczu 

z dodatkami pachnących słów zatopionych w nim 

Możecie się teraz mną myć, moim woskowym ciałem 

Płyny rozdaję do tych jeszcze bardziej intymniejszych 

miejsc niż krocza, narażone są na reakcje alergiczne 

na ciągłe informacje o tych drobnoustrojach, bakteriach 

atakują nas one w ramach cichej wojny podjazdowej 

w której jest tu ciągły remis, zero do zera 

Mleczko kokosowe do powierzchni delikatnych 

choć ślady zawsze jakieś zostaną w formie blizn 

Czyść mnie, szoruj szczotkami, gąbkami syntetycznymi 

Szoruj brud czystości tego wiecznego dbania o higienę 

wewnętrzną i osobistą 

Niech więc brudas we mnie jeszcze bardziej czarny 

zaprzeczy mi w każdym słowie, zapełni arbuzami 

Demontaż tak pięknie wysprzątanej konstrukcji 

takiego niezwykle zdyscyplinowanego wysiłku 

z zaciśniętymi zębami i zmęczeniem 

z nadludzkim wysiłkiem poczynionej 

z lubością ją zniweczyć, miękko 

z impetem i namiętnością roztrzaskać w pył 

dla miejsca, gdzie wszystko jest między 

trzeba by znaleźć jeszcze lepszy środek czyszczący 

aby usunąć mnie 

Moje istnienie z mokradeł, z tłuszczów 

moje istnienie z kurzu i bakterii rozpuścić 

w odwiecznie śmierdzącym chlorze 

Pieśń druga. Między

Czarna, brudna królowa, to ja, płaczliwa madonna 

Mam drobne jeszcze błyski dobroci, można je zauważyć 

jak przechylisz głowę trochę w lewo 

to może dostrzeżesz we mnie ten zabłąkany odcień dobroci 

Oto jestem Rozszczepiona pryzmatem twojego wzroku 

Twoje spojrzenie na mnie prawie miłosne 

złożone z tysięcy zaczepnych kryształków 

Twoje spojrzenie i wiem już wszystko 

Twoje spojrzenie i nie wiem już nic 

A mój drugi kawałek rozszarpany, rozszczepiony 

Jego krawędzie są ostrzejsze, można się skaleczyć 

pokaleczyć język, podniebne podniebienie 

W głębokich warstwach zostałam podzielona między 

Powoli składam się, oceniam, czy jeszcze jestem 

wyczyszczona z Blu i Bruny, czy jestem Bianca 

Druga część mnie pomiędzy nie jest ani dobra, ani zła 

na dwie nieregularne części pęknięta 

Ich wewnętrzny skrzyp, walka błędnych rycerzy 

Nic tu nie jest samym w sobie, wszystko odnosi się 

to są ciągłe powtórzenia, powtórzenia, powtórzenia 

po to, aby sędzia dokładnie przeanalizował 

za pomocą mikroskopu elektronowego, kto skusił 

które słowo skusiło, skacząc na oślep 

To druga liga, Jemu nie chce się oglądać 

Jest tu więc sytuacja nieskończenie pusta 

Nie chce rozstrzygać, że coś się zmieni w grze 

więc wszyscy czekają napięci jak struny 

żeby zmiany zewnętrzne zmieniły ich constans 

Zmierzcha już, zimno jest już, na zewnątrz 

Idę skryta przez zmęczenie i mam słodką ślinę 

Co rano czyszczę medale doskonałości 

odznaczenia człowieka roku albo pół roku 

taka łagodna, empatyczna, wszyscy lubią mnie 

Promienne spojrzenie pieczołowicie mydlę, czyszczę 

Te moje wyrestaurowane fasady to jedyna nadzieja 

W kącikach ust i oczu, uszu tkwią wielkie czernie 

wielkie apetyty niespełnione, głodne, ciągle by się spełniały 

apetyty na wszystko, na wszystkich, mieć w sobie wszystko 

Czym bardziej odświętne wznoszę jasne spojrzenia 

tym grubsza warstwa narasta we mnie jako bunt skryty 

Nie umiem być pokorna wobec uczuć dobrych, okazywanych 

tych uśmiechów szczerych, tych lekkich skinień głową 

Cóż za perfidna zależność wrzucona w moje istnienie 

za fasadą jaśnie oświetloną, za fasadą ciemnością pokrytą 

tkwi świątynia buntownika, skrycie odmalowywana na nowo 

Bianca moje imię spisane, by wysoko i nisko 

spoglądać, by znaleźć coś poza uczuciami, poza gramatyką 

ciągle pomiędzy przebywać, doznawać rozkoszy 

i goryczy bycia ani tu, ani tu 

Niemożliwość zlokalizowania mnie za pomocą systemów 

nawigacji satelitarnej i teologicznej 

gdzie się aktualnie znajduje między 

Lubię ten własny brud sklejający moje słowa, obrazy 

Kreować od początku te klejące się do siebie spoiwa 

z niczego 

żeby tak było cicho i czysto 

by móc według jakieś logicznej metody rozumieć 

odzyskiwać wiarę w jakikolwiek sens mierniczy 

podpisywać się jeszcze Bianca albo Chiara¹ 

Białe rozcieranie rzeczywistości, do dna 

do głębszych warstw, do konstrukcji pierwotnej 

Moje zawzięte drapanie, prawie alergiczne 

podrapać się do końca świata, do granicy 

gdy się ściera już wszystko, nie ma już podłoża 

Moje poszukiwanie sensu za cenę wszystkiego 

za cenę połamanych paznokci, nieświeżej cery 

O jad kiełbasiany, o drobnoustroje, o nieświeże oddechy 

Sunę, oto ja, zachodząca gwiazda chińskich wyprzedaży 

z bardzo dumnym wyrazem oczu, z bardzo dumnym 

Prostuję się nerwowo, wyglądając lepiej zdecydowanie 

Robię sobie ciągle samodzielnie operacje plastyczne 

nadając mojej twarzy ciągle zdziwiony wyraz 

nacinając skórę w odpowiednich miejscach 

Wszyscy się podśmiechują ze mnie, widząc te zmiany 

widząc ślady, blizny po moich rozciągnięciach 

między słusznością i niesłusznością 

Zbyt biała na popołudniową porę z ciepłem w tle 

Zbyt chłodna, spokojna na zbawienną kochankę 

Zbyt cicha, by jej głos ktoś pochwycił i się przewrócił 

z przerażenia, z przerażenia, z przerażenia 

Mój byt był zawsze zbyt, zawsze ta nawiązka zostawała 

Dzielenie, po którym zostają dwa kosze ułomków 

Te pozostałości, nie wiadomo, co z nimi począć 

Zbyty, zbyty ciągnę za sobą, wyginając się mocno 

Mój tren ślubny z szeleszczących ułamków 

które po jedzeniu, miłości i snach pozostają 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń trzecia. Przekrzywiony upadek

Mieszkam w ściółce leśnej — kreciej 

z regularnie płaconym ogrzewaniem 

gdzie wszystkie izolacje cieplne mruczą 

Ciepło wyściela moje małe schronienia 

z pluszu, z aksamitu, waty higienicznej 

Budzę się rano, by co dzień wpieprzać 

zdrową żywność i żyć w dobrym stylu 

zrównoważonej diety metafizycznej 

Nie jestem satanistką biegającą 

w czarnych rajstopach na głowie 

ani też kapłanką podcinającą piersi 

biodra, łabędzią szyję, brązowe nogi 

na znak, że nie pasują już do nastroju 

do adwentowej sutanny w tym roku 

Miało być sterylnie biało, chłodno 

żeby nikt nie wchodził do mojej pułapki 

zaprojektowanej na siebie samą 

Mogłabym ciągle przypudrowywać się 

spoconą twarz kokainą oblepiać 

zachowując ten śnieżny odcień bieli 

prawie nieczłowieczeństwa, diamentowy 

prawie boski chłód spojrzenia na wszystko 

Pozbyć się balastu głośnych opowieści 

wielkiego chrzanienia ze szklanką wina 

przekomarzania się i oglądania rannych 

w ramach dobrej nowiny non stop kolor 

Spokojnie w słonecznych okularach sunę 

przez dynamicznie rozwijające się przejścia 

podziemne 

Skrywana biel kołnierzyka, to nieludzkie 

bywać tak białym jak śmierć 

jak bianka 

Jakże by tu umrzeć, właściwie w jaki sposób? 

Czy w wielkich cierpieniach oczy przymrużać z bólu 

iskrzyć się w boleściach pozowanych do obrazu 

czy odejść łagodnie nieświadomym przesunięcia? 

Wybierz mi coś właściwego, na mój rozmiar 

na moje możliwości amatorskiego teatru gestów 

Przetestuj mnie, czy będę uciekać, czy ulegnę 

Czy histerycznie będę pozdrawiać całą moją rodzinę 

rozdając im w spadku kosmyki moich włosów 

pozostawionych na pożółkłej od lęku poduszce 

dekorując ją w orientalne wzory swym wiciem? 

Swobodnie mnie skrusz i połam sobie, jak chcesz 

Niech wygną się moje ręce, nogi poskładane 

w porządku alfabetycznym, zrywając nowalijki 

piano

Moja śmierć jest biała, onieśmielona sytuacją 

w której należy całować mocno w usta i patrzeć 

Moja śmierć w czepku kąpielowym bawi się 

w umieranie, mrużenie oczu od refleksów w niej 

Lubi mój kolor, choć w ręku ściska nowe barwniki 

W dzień mojego przekrzywionego upadku 

wszystko było przekontrastowane i przesycone 

Ta woda chlorowana, która była w basenie 

powodowała niszczenie wszystkich tkanin 

ich rozdzieranie w niefortunnych miejscach 

W białym kostiumie siedziałam, oparta o brud 

Baseny wykopywane na świętą pamiątkę męki 

Nie chciało mi się wtedy pływać w tym moczu 

irytowało mnie to ciągłe machanie łapami 

Ciągle utrzymywać się na powierzchni lustra 

rwać się do kolejnych oddechów, co wysoko wiszą 

ciągle walczyć o to bycie między, o to poziomowanie 

Mimo rezygnacji i zniechęcenia wodną formą relaksu 

weszłam na pośrednią w wielkości skocznię, między 

Chciałam zrzucić swe ciało zakostiumowane w dół 

Lekko odbiłam swój ostatni ciężar, wygięłam się w łuk 

triumfalny co najmniej, co najwięcej 

Mój skręcony lot trwał sekundy niefortunne, odliczane 

Uderzyłam w wystający brzeg sztucznego morza 

w wykafelkowany skalny klif, wywafelkowany uskok 

Poczułam długi ból głowy, kręgosłupa, palca u nogi 

Krzyknęłam z bólu rozbita o chlor, o swoje ciało 

Mój kręgosłup został złamany na tysiące części 

które rozbite niestety już do siebie nie pasowały 

ani ze względu na kształty, ani na motywy na nich 

Zaczęłam się roztapiać, zgruchotanie czułam chwilę 

przymknęłam oczy, licząc, że tak wygląda zakończenie 

mojego skakania do góry w dół, do dołu w górę 

Ciągnęłam za sobą cielesność wywleczoną 

Migotliwa podążała ona wciąż za mną 

próbowała we mnie odnaleźć dawnego właściciela 

obwąchując mnie, sprawdzając, nie dowierzając 

Trudno jest zostawić tę kapryśną słodycz po drodze 

z daleka jeszcze w tylnej szybie samochodu widzieć 

jak wyje z tęsknoty za tobą i nie rozumie, że to śmierć 

Przepełniona wodą odzyskuję pełnię przecieku 

Wtedy otrząśnięto mnie w chłodnym przejściu 

w korytarzu usłyszałam pytanie i słowa rozwiązane 

nie byłam w stanie ich uchwycić, mimo wysiłku 

Nie miałam w sobie jakiegokolwiek zaczepu 

żadnego przełamania w sobie, skrytej szczeliny 

Słów tych zrozumieć nie mogłam, skierowanych 

Przesunięcie smutne odsunęło mnie od siebie 

Poczułam obietnicę brzegu oddalonego o miliardy 

miliardy stóp, łokci, zaniedbywanych zgięć 

Rwałam się, chwytając się czegokolwiek 

ale wyrzuciłam się sama w szarosrebrny popiół 

Dziwne, bo byłam przygotowana na zajęcia WF-u 

miałam na sobie jeszcze ślad po kostiumie 

idealnie nadającym się do pływania w morzu 

Strój w cytrynowe pasy niebezpieczeństwa 

Pieśń czwarta. Prochy

Oto linoskoczek, na poły przechodzący 

nad piekłami srogimi, nad niebami mdłymi 

teraz leży w swym stroju biało-czarnym 

rozumiejąc powoli swe nagłe rozbicie 

na grubą warstwę lepiącego się Prochu 

Ukryte są w nim tajemnicze pumeksy i resztki 

wysuszonego mleka z piersi, z witaminami 

zmielone z dokładnością magistra farmacji 

wszelkie lekarstwa, tabletki świata na wszystko 

W środku można wyczuć jeszcze inne rzeczy 

choćby spopielone kawałki słów za słabych 

czy wałęsające się nawiasy jak pogubione rzęsy 

Substancja ta miała cechy leczniczo-drażniące 

smutek wypełniający mnie całą zgruchotaną 

Słodkie tabletki przemielone otaczają mnie 

Gorzkie antybiotyki zmielone w buzi 

wyplute na krawężnik rzeczy wszelkiej 

Wszystko było jakieś takie skurczone tu 

z zimna i ze strachu, i ze smutku 

podkurczone ze wstydu, że się nie udało 

Patrzeć swymi przepłakanymi oczami 

Nie można ich przymknąć ni zmrużyć 

Krajobraz dokładnie 50% bieli-czerni 

Mam w dłoni jeszcze prochy dla siebie 

Moje kolorowe przyjemności skurczone 

ściśnięte, barwiące swą słodką powłoką 

by się lepiej łykało, by łukiem tęczy 

zbawić moje bóle podziemne 

Prawdziwe cuda mogą się zdarzyć, gdy zmieszam 

różne lekarstwa ze sobą nie do pary, nie do wiary 

Popiję zwietrzałym winem, poczekam na prochy 

na moje wewnętrzne przecieranie się bolesne 

Jeśli chcesz znać tę chorobę, to jest ona rzadka 

osoba o takich skłonnościach cierpi prześmiesznie 

ma potworne bóle głowy i zawroty, i krew z nosa 

jej leci na ziemię, z nią całą na ziemię, zalewa się 

wszystko widzi straszliwie ostro, każdy detal 

mocno wbija się w nią, za głęboko zdecydowanie 

Teraz jestem w prochach na prochach w twoich prochach 

prawie zatopiona, trafiona, prawie zatopiona 

Łykam miliony lekarstw za pomocą siebie, zanurzam się 

Przedawkuję wielokrotnie ilość lekarstw na dobę 

po to, żeby się już nie obudzić, by ten sen przedłużony 

zagłuszyć za pomocą przyjaznej dłoni, jaką podaje nam 

farmakologia 

co głaszcze po głowie, głaszcze, głaszcze przyjemnie  

Pieśń piąta. Trzy minuty Czyśćca

Trzy minuty Czyśćca, zdycham ostatecznie 

Zdycham w twych ramionach jak w okowach 

jak w ostatnim okopie w błocie wyżłobionym 

Czy wiesz, że to przez ciebie te trzy minuty 

przez to rozbicie pryzmatem twojego wzroku 

twojego mdłego spojrzenia na mnie prowadzonego 

Zostałam potępiona i zbawiona, bo nie umiałam 

trzymać cię za rękę, nie odpowiedziałam ci 

Widzisz, wszyscy mi mówili, że teraz będę płakać 

że przypomnę sobie gorzkie wypełnienie tabletek 

choć ich pozór, choć ich powlekanie jakże słodkie 

Gdyby istniało tu jakiekolwiek ostre narzędzie 

zabiłabym się wiele razy, z satysfakcją umierania 

aż w końcu byś zlitował się nade mną i pochwycił 

łapiąc za mą dłoń, stanowczo mi tego zabraniając 

Już nigdy więcej bym tego nie zrobiła dla ciebie 

Nie szantażowałabym cię swym płaczem, histerią 

W wersji sproszkowanej już mnie nie chcesz za bardzo 

teraz ta niepotrzebność, samotność wzgardzona 

Nie ma jak pokutować, nie ma narzędzi tortur 

Nie ma kół zębatych śmiejących się nieszczerze 

Nie ma klatek z owocami rekordowo gorzkimi 

Nie ma nic, tylko wielkie pogorzelisko wokół 

Ten strup właściwy ciągle się goi i sklejony jest 

z plastrem, jeszcze trzy minuty gojenia się 

Daj mi właściwy powód mego czekania 

W krainie zwęglonej baśni wszystko jest marne 

Wszystko jest spalone, ze wstydu kryje swoje twarze 

w kąty za karę 

Tych kątów do odczekania miliardy, same kąty 

Stoję bez ruchu, prawie jak umarła w kącie 

Liczę do stu, liczę na ciebie, ojcze, liczę na liczenie 

Zniszcz mnie lub zbaw, niech już nie będzie 

trzech minut zapomnianych przez wszystkich 

Czekam na litość 

Wyciągam swe żebracze ręce, błagam o ruch 

Z kartką pogniecioną informuję przechodniów 

że jestem ciężko chora i nie mam nic 

Mam temperaturę w cieniu bardzo niską 

Czekam na litość bażancich spojrzeń na boki 

Wyciągam się żebracza jak żagiel zwieszony 

błagając o szept, co poruszy wielkie ciężary 

Czy widzisz moje sczerniałe ręce z węgla wykute 

z węgla, dobry jest na przeczyszczenie 

Czekam na litość, zbieram na lekarstwa  

Pieśń szósta. Sine jezioro pod powieką

Pełna bólu, zmęczenia sobą nie mogę kroczyć 

w paradzie jednej osoby bez flag i emblematów 

Odwracam się, zemdlona szarością w porcjach 

Widzę mą podobiznę multiplikującą się w kątach 

Fermentuję, deformuje się ciągle me senne spojrzenie 

Smród tutejszy silnie uderza mnie po policzkach 

boleśnie spłynęło wszystko wodospadami w doły 

Upadłam jeszcze raz na siebie, próbując zobaczyć 

wielki, osobowy siniec, rozlewający się we mnie 

znak zakazu, nakazu i ostrzeżenia dla łobuziar 

Odrętwiałe oczy podniosłam wielkim wysiłkiem 

z siną twarzą pełną dźwięcznych zębów w ustach 

Czyż nie jestem teraz piękniejsza, obita-opuchnięta? 

Me wdzięczne policzki strzaskane, guzy się piętrzą 

na prawej i lewej stronie mych skroni jak rogi srebrne 

Uśmiecham się niecierpliwie uznając, że mnie poznasz 

umalowaną dziś niewinnie dla ciebie, na spotkanie 

Wije się niecierpliwie niewielkie rozlewisko 

w odcieniach mieni się jej oleista fala 

niestety niezachęcająco, niestety niezachęcająco 

W szarym prochu fioletowo-zielone jezioro 

Bajoro brudne, odmęty głębokie i ograniczone 

rozlane tu przypadkiem przed wiekami 

w sumie przez nieuwagę się wylało 

ale nikt tego nie zmył, nie posprzątał 

O nim się tylko zapomina, bo jest z boku 

Jego solna toń wypełniła mi gardło 

gdzieś przypomniałam sobie tę woń 

znaczenie tego zapachu apteczne 

walerianowy z cukrem smród wielki 

Kompost, nawadnianie okolicy kroplami 

z dozownika wąskiego, ciągle zatykanego 

To tylko dla bydła gorszego sortu 

dla cielaków z sutkiem w buzi 

z papierosem najtańszym w okolicy 

Mają twarde języki i żuchwy stalowe 

smaków nie rozróżniają już w zasadzie 

Na brzegu jeziora rozsypany cukier 

Cukier zaciągający się gorzkim smakiem 

dla histeryczek i histeryków baśniowych 

drżą im ręce, nie potrafią nawet nosić siebie 

Cukier na małe łyżeczki sypany 

zachodzące walerianą zachody słońc 

testów ciążowych i papierów lakmusowych 

stosowanych przez jeszcze uczących się 

Takie sine oko na pustyni pokrytej wykładziną 

ukrywa to, że pod nią trwa konsekwentny rozpad 

Pomóż mi podnieść oczy, pomóż mi spojrzeć 

Cóż to za zjawisko niezwykłe i smrodliwe 

czy zapominanie aż tak cuchnie, aż tak?  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń siódma. Bianca śpiewa nad walerianowym jeziorem do nieznajomego

Moje spierzchnięte usta wyszeptują pytanie do ciebie 

Kim jesteś, o skulony? Gęsia skóra na twym ciele? 

Językiem swym chłepczesz silny koncentrat waleriany 

zalany tylko 0,000001% słonej wody z morza 

ta niewielka ilość już wystarcza, że pamiętasz o wszystkim 

Gdzieś Jego daleka obecność przypomina tobie 

że słona woda jest bardzo zdrowa i antyseptyczna 

Jeżeli umiesz rozciąć jeszcze raz usta do śpiewu 

słowa wypowiadane spopielają się od razu w miał 

Nic nie ma smaku, nawet waleriana, nawet twoja ślina 

Proszę więc o łyżkę cukru, małymi porcjami popijajmy 

za naszą pośmiertną starość i niedołęstwo spowodowane 

uprawianiem sportów, które defasonowały nasz bezruch 

zapomnieć wszystko, czego nauczył komitet normalizacyjny  

Kim jesteś, skulony potworze z jezior fotografowany? 

Wszyscy myślą, że jesteś rodzajem istnienia niemożliwego 

że jesteś istnieniem z dosyć precyzyjnego fotomontażu 

Gumowy łabędź, z którego tchnienie umknęło, i zmarszczony 

taki materac wydmuchany, dziurawy w swych spojeniach 

Leżysz wyrzucony na brzeg walerianowego sińca w kształcie 

nieregularnego koła narysowanego prawie ludzką ręką 

Potrzebowałabym teraz kogokolwiek 

Czy ty możesz być przez chwilę 

Kimkolwiek?  

Pieśń ósma. Walerianowy śpiewa żołnierskie piosenki

Fioletowy język trzepocze zalękniony pieśń ostatnią 

nad rozlewiskiem zabagnionym ze szlamu i waleriany 

Wojenne pieśni śpiewam nad głuchym jeziorem, echami 

Ciągle zapomnieć nie mogę, choć chłepczę tę maź 

Czynić tak muszę na pamiątkę tego, że musiałem pić 

dużo lekarstw uspokajających, zapominając na zawsze 

czym laur zwycięstwa jest odkupiony, medale spoczywające 

w komodzie sosnowej, nie było gdzie ich położyć 

To była krwawa jatka, nikt już tego prawie nie pamięta 

Mnóstwo rannych, sami zabici, piekło na ziemi 

choć teraz nie jestem pewien używania tej metafory 

Walczyliśmy w kurzu czarnej chmury z deszczem kwaśnym 

Nadchodziła burza gniewu, dla nas, dla mas wyginanych 

dla mas wyginanych miękko-swobodnie na wietrze 

Zabić wroga gwałcącego nasze łąki i miasta brudne 

Jego kobiety czeszą się inaczej niż nasze, mają karminowe usta 

naszym się zawsze włosy przetłuszczają, to oznaka zdrowia 

Wojenne pieśni śpiewam nad głuchym jeziorem, z chórem 

Wiesz, jak wygląda pejzaż pełen fontann żylnych, tętniczych 

Nigdy pewnie nie byłaś w miejscu, gdzie nóż nie wystarczy 

Te krzyki, te ciała porozrzucane przez huki, bomby 

Widzisz te twarze pełne zalęknienia, płoszą się zwinnie 

patrzą na ciebie, błagając o naturalną litość w tobie wydzielaną 

Zamykają oczy, zaciskając je do środka, obawiając się huku 

przypominają sobie jakieś pourywane strzępy modlitw 

Ty stoisz przy nich i celujesz prosto w ich twarze ściśnięte 

Wydaje ci się, że widzisz twarze wszystkich męczenników 

rzeźbionych w miękkim drewnie przez szatana rzemieślnika 

On uwypukla, jak mocno cierpią z niczego, dla igraszki losu 

Te lukrowane słodycze palone, smażone i farbowane 

Jak już strzelasz, to odwracasz głowę w stronę czyśćca  

W końcu jednak trafiono i mnie, w ucho lewe — prawe 

Leżałem wtedy na leżaku, spoglądałem w niebo 

Słoneczne leżaki — nosze, niosą cię do szpitala 

a tam dowiadujesz się, że nic z tego nie będzie 

chyba że wytną ci wszystko bez znieczulenia 

Będą ci nożyczkami do papieru wycinać wycinanki 

Wydrylują twoje owocowe, robaczywe wnętrza 

Wtedy przypomnisz sobie twarze wszystkich zabitych 

własnoręcznie za pomocą karabinów na słowa 

tratatatatrattaatrrratatratttatratttatratttatatatrrrrrata 

takie karabiny mają techniczną usterkę, mogą się zacinać 

i jąkać  

Pieśń dziewiąta. Bitwa po bitwie

Leżę twarzą odwrócony w popiół, do środka 

Muszę leczyć swe obrażenia wewnętrzne 

Uciekają mi słowa pieśni żołnierskich i patriotycznych 

ku pokrzepieniu serc, po śmierci krzepną z trupami 

Tak bym chciał je śpiewać, żując czerwone kwiaty jak tytoń 

Podsłuchujesz mnie bez ustanku, ty jesteś szpiegiem 

Twój głos skryty ma w sobie ten pogłos stłamszony 

zdradza ciągłą rejestrację każdego szmeru najcichszego 

Czy teraz dobrze mnie słyszysz, czy przesunąć się odrobinę 

do skrytych mikrofonów, czy są bardzo wsłuchane we mnie? 

Chcesz śpiewu zwierzeń tego, „całego w sińcach”? 

Dobrze, to niech wszyscy mnie potępią jednogłośnie 

skazując mnie milionowy raz na karę śmierci za dezercję 

Z pola walki zabrano mnie tutaj, piejąc dostojnie hymny 

wachlując me zwłoki skrzypami i widłakami w trakcie 

podczas pogrzebów spreparowanych przez domyślne wdowy 

Po śmierci nastała bitwa we mnie, w każdej mej komórce 

w każdym organie wewnętrznym słyszałem te skrzypy 

przerzucany przez widłaki, to w jedną, to w drugą stronę 

Wszystkie moje niedrożności zostały odrzucone razem 

Moja batalia trwa ciągle, pełen furii kruszę się ze sobą 

płacząc nad wielkim jeziorem, zostałem uderzony 

w najczulsze miejsca pod skórą byka, wołu pochylonego 

Nagi, bez zbroi i mundurów zszywanych z resztek 

Jestem zmęczony tym ciągłym krzykiem bojowym 

w oczekiwaniu na wroga w pełnym kamuflażu 

Moje jezioro zostało mi dane, żebym zapomniał o biciu 

mocno w policzki, dla ich własnej przytomności 

Cucić się ciągle z żalu, z otumanienia zapachami 

Strzelaj do mnie, strzelaj prosto w serce, 60 punktów 

Dostajesz bonus w postaci dwóch granatów z drzewa 

prosto w mordę, bez zawleczki, czerwone i słodkie 

Po śmierci jestem jeszcze bardziej wycięty w sobie 

tylko ścinki zostały po moim żołnierskim rynsztunku 

Takiego mnie widzisz, taki słaby kadłub leżący 

zgnieciony sam przez siebie w popiele nieświętym 

Ślinię się, bo nie mam w sobie żadnych zwieraczy 

Oczekuje się od mnie skrycie zupełnie nowych rzeczy 

Do tego potrzebna jest mi waleriana, boskie lekarstwo 

Moja pokuta nazbyt oczywista, muszę wypić ją z czasem 

tę wielką gorzką łyżkę, a wtedy stanę się tylko echem 

z sennym mrużeniem poobijanych oczu 

z walerianowym odcieniem przeminę, wietrzejąc 

Pieśń dziesiąta. Bianca obraca się wokół siebie pierwszy raz

karuzela metafizyczna

Odwrócę się od ciebie, nie będę słuchać 

tego smutnego wykrzykiwania pustej sceny 

tylko taka amatorszczyzna mu pozostaje 

Chciał maszerować, a leży skulony w okopach 

zsikany ze strachu sam przed sobą, przed wrogiem 

licząc na zbawienie za linią swego horyzontu 

Boli mnie słuchanie jego kwaśnego jazgotu 

dźwięk, co porządkuje moje tańce ze śmiercią 

Ona pochwyca mnie za biodra i obmacuje pijana 

oczekując, że mam ciało na zamek błyskawiczny 

to pozwoli jej szybko mnie rozebrać i obrać 

Odwracam swój pielęgniarski głos zmęczony od niego 

Śpiewak z mordą pełną karabinów starego typu 

Pot mu jeszcze pozostał na nylonowych mankietach 

Podchodziło mi wszystko pod gardło nacięte 

jad szerszeni i pszczół, byłam zatruta od niego 

Zawroty głowy, omdlenia jako skutki uboczne 

Obracam się jako karuzela siedmioramienna 

Obracam się wraz z drągami zespawanymi ze mną 

Każde siedzenie jest już tutaj zarezerwowane 

Niecierpliwie się kręcą w swoim miejscu, czekając 

na swoją kolejność wywołanych do odpowiedzi 

Jestem osią tej karuzeli, zakręcam się wokół siebie 

chcąc pozbyć się tych brzmień nałożonych w nadmiarze 

oto moja pokuta 

Słuchanie tych kręcących się 

wokół siebie rozciągniętych 

Jestem karuzelą karuzeli 

Mój ciężar nierozłożony 

równomiernie, krzywo 

Stracić tę pieprzoną równowagę 

ruchu i trwania w sobie, o sobie 

we własnej osi, na własnej osi 

Taki przyrząd z ciernia utkany 

dla zabawy, rekreacji po trudzie 

w czasie, gdy park jest już zamknięty 

dla odwiedzających groby  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń jedenasta. Viniale

W nadmiernym ruchu, tracąc barwy na rzecz szarości 

powoli moje rozkręcenie zaczęło zanikać dostojnie 

Zobaczyłam przed sobą willę Viniale, stała na górze 

Góra z pumeksu kosmetycznego w popiele zanurzona 

na której pozostawały jeszcze skóry wężowo-księżycowe 

Budynek miał w sobie tylko delikatnie muśnięcie różu 

Włoskie, zielone okiennice zostały dawno zamknięte 

Gęste warstwy sadzy zdradziły mi tajemnicę ukrycia 

Źródło brudu i podgrzybków, niejadalnych czarnych głów 

Sama zresztą podejrzewałam, że coś gnije tutaj w środku 

nażyźniając okolicę swym pojedynczym wystąpieniem 

Odwróciłam się w stronę zabitych drzwi deską piniową 

Wtedy lekko zostałam przesunięta do środka tego pałacu 

dłonią przesuniętą, co za dobro wynagradza, a za zło karze 

Byłam w jego przedpokoju, panował mrok zmrużenia 

W studniach głębokich wszystko miało swoje zakończenia 

Pozbawione tutaj jakiegokolwiek sensu i funkcji meble 

z sera topionego z dodatkiem wełny mineralnej, rzeźbione 

i sreberkami kruchymi oblepiane, błyszczące, mylące 

Zobaczyłam na wielkich schodach rozciągniętych wokół holu 

siedzącą kobietę z bardzo chudym i smutnym policzkiem 

ubraną w postrzępioną bieliznę z resztek srebra z piwnicy 

Trzymała głowę w dłoniach wychudłych, wysuszonych 

podkreślając bardzo matowy odcień twarzy 

Zakorzenione tu były sadzonki ostów samosiejących się 

Owa szorstkość jej trwania powodowała mój lęk 

Prawie zauważalnie cofnęłam się do siebie znów 

Poczułam, że jej pieśń z czarnego gardła gorzką będzie 

Jej dzikie spojrzenie wyniuchało mnie w mroku 

Nie mogłam się wycofać 

choć chciałam mój ruch cofnąć 

Takie są cholerne reguły gry 

reguły gry w gry planszowe 

nie można cofnąć ruchu 

do momentu Niewiedzy 

Pieśń dwunasta. Pani domu śpiewa

Jestem panią domu, jestem bardzo zajęta sobą 

Muszę włożyć braki kwiatów w brak wazonu 

Muszę rozmazać ten kurz z popiołu na meblach 

Zabrakło mi środków czyszczących niestety 

Nic nie jest przygotowane na przyjęcie gościa 

Nie jestem ubrana dość wytwornie, nieumalowana 

Misternie trzeba dobierać garderobę na wieczór 

potem będą się z pani podśmiechiwać po cichu 

że pani domu nie wygląda dobrze, zestarzała się 

ostatnio 

Będą ciągle komentować każdy szczegół ubrania 

Dobór właściwych dodatków do całości kreacji 

Wszystko komponuje idealny porządek i ład 

A ty przyszłaś w moje nieprzygotowanie, teraz 

Przepraszam cię za mój bałagan ciągły w środku 

wszystko przez roztargnienie, przez wspomnienia 

nie mogę powrócić ze spokojem do prac domowych 

Prowadziłam dom mojej siostrze, przez całe życie 

Ona przez lata bardzo ciężko chorowała i śmieciła 

Zajmowałam się porządkami odpowiedzialnie, sama 

wstydziłam się jej wolnego umierania przed innymi 

Nie mogłam patrzeć, jak boleśnie odchodziła, umieraj już 

Trwało to tak strasznie długo, na co czekasz, zbieraj się 

Marzyłam o samotności i o tym, by umilkła, umieraj już 

Miałam dosyć jej mycia, przewijania, karmienia już 

utrzymywania wszystkiego w porządku, zdychaj szybko 

To wszystko trwało latami, umieraj już, umieraj już 

Opieka nad nią była taka męcząca, nie mogę już patrzeć 

Nadszedł w końcu ten dzień, chwalcie boga, ach-lleluja 

którego jutrzenki z dawna oczekiwałam z przekąsem 

Siostra zmarła, nie obudziwszy się, nie poprosiła mnie 

jeszcze o tę ostatnią przysługę podtarcia jej tyłka 

mogła się przecież zesrać ze strachu, przed końcem 

Po jej pogrzebie zostałam nareszcie sama w swym domu 

Poślubiłam podczas tajemnej uroczystości siebie dla siebie 

aby nikt nie rujnował pedantycznej sterylności dywanów 

Wspomnienia błękitne grzybem odkładały się na ścianach 

Pani domu prowadzi dom pełen bezpieczeństwa i ciepła 

Pani domu kocha porządek przez lata, nic nas nie rozłączy 

Unikałam ludzi ciągle odwiedzających z podarkami lichymi 

Tą idealną harmonię mojego skrytego domu naruszyliby Oni 

Raz dziennie chodziłam na targ po zakupy, by przyjrzeć się 

tym ohydnym twarzom, brudnym, rozmnażającym biedę 

Jak coś takiego można zaprosić do siebie, do domu? 

Lecz ich nie powstrzymałam, do Viniale zakradł się gość 

Tak jak ty tutaj zjawił się niespodziewanie, niezaproszony 

Włamywacz wskoczył przez uchylone okno w dachu 

Wyszłam w nocnej koszuli sprawdzić, kto hałasuje i broi 

gdy zapaliłam światło, napastnik, którego nie rozpoznałam 

rzucił się na mnie, zaczął mnie dusić brudnymi rękami 

Czy Pani sobie to wyobraża, brudnymi łapami na mą szyję? 

Gdy wytrącał ze mnie ostatnie oddechy rytmiczne 

przypomniała mi się twarz mojej siostry odwracającej wzrok 

odliczającej start swojej nowotworowej rakiety w gwiazdy 

Gdy ostatni mój oddech został powstrzymany rybną dłonią 

przymknęłam oczy na chwilę, wtedy w moim czystym domu 

poczułam przeciąg  

Nie było Obcego i mego ciała pod kredensem gotyckim 

Chciałam pozamykać okiennice przed burzą, co nadciągała 

Przeciągi są niezdrowe i można ciężko się rozchorować 

Każde okno mojego domu było otwarte na roścież, hukało 

więc zamykałam szczelnie moje sumienie na każde pytanie 

Na strychu w ostatnim lufciku zapytano mnie 

o moje przyznanie się do brudu 

więc go ze złością zatrzasnęłam 

by się nigdy więcej nie otwierał 

Podmuchy wiatru wydają się czasem 

jakimś nawoływaniem z daleka 

jeżeli wpadną w jakieś szczeliny 

Pieśń trzynasta. Nieporządki

Oto skryta siedzę tutaj zaczerwieniona porostem 

Może ty będziesz moją przypadkową emisariuszką? 

Moje zakurzone usta pełne, są poplątane w szykach 

nieporządki oddechów i bezdechów grzybiarzy 

Należałoby czyścić ten brud i kurz pokrywający mnie 

Kurz coraz bardziej zamieszkuje tu w zakamarkach 

Co na to powiedzą sąsiadki z okolicy i znajomi? 

Mogę siedzieć tylko na schodach między piętrami 

patrzeć, jak wokół mnie staje się nieczystość 

a ja jestem tym źródłem brudu rozchodzącego się 

Gdy popiół i zgnilizna wszystko już wypełnią 

po brzegi wypełnię się kompostem nieprzyzwoitym 

Wtedy ktoś odszuka mnie w tym otwartym grobie 

dokona niezbyt sympatycznej ekshumacji 

odkrywając moje domniemane imię 

Grzyb piwniczny, grzyb biały wokół mnie kwitnie 

kiedyś tak bardzo je zwalczałam, w kątach piwnicy 

oczekuję ich obecności, modlę się o ich powracanie 

Rozłożą one te żelbetonowe ściany na kruszywo 

które wykorzystywane będzie do budowy obwodnic 

Grzyb ten żywi się wilgocią od morza chłodnego 

tak czekam znów na ten przeciąg powtórzony 

bym była gotowa wobec niego i wobec siebie 

Moją pokutą jest ciągłe spojrzenie mej siostry 

której pod koniec lekarstw nie podawałam usłużnie 

Czekałam z uśmiechem, aż w swoim moczu odparzona 

odwróci się do mnie z powrotem, prosząc mojej łaski 

Jakże są sekretne te odpryski z rzeczywistości 

zmieniają mój dawny uśmiech w skowyt 

No wie Pani, taki skowyt wewnętrzny 

Czy Pani się to też czasem zdarza, taka dolegliwość? 

Czy to normalne jest takie skowyczenie w brudzie 

w okresie niemenopauzy, ale pauzy przeciągłej?  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń czternasta. Bianca odwraca się drugi raz

Przestań, umilknij już, nie wiesz, jak fałszujesz 

Drażni mnie twoja naciągana na znaczenia pieśń 

Nie chcę zbliżać się do ciebie, śmierdzisz przykro 

Rozkładasz się tak strasznie wolno, trwa to latami 

Kompostowe lato, z tobą wakacje wymuszone 

unikając pośrednio twojej obecności niepewnej 

wśród mebli kolonialnych i tapet prowansalskich 

Ich głównym nowym motywem jest scena hand made 

Jedna z sióstr leży w łóżku i błaga Odwróconą o łaskę 

pomoc w zdychaniu królewny na ziarnie grochu 

Tapeta jest bardzo szczegółowa, a motyw w milionach 

Ujęcie sceniczne pojawia się rytmicznie nie do zniesienia 

Prowansalskie widoki, niby to słodkie, skradają się w bólu 

powoli, słony grzyb zdobywa kolejne kawałki i lądy 

zjada historie na tapecie przedstawione, stopklatki 

Pożera powoli, rozkodowując ich dawną intensywność 

Ten dom jest taki cuchnący odwróceniem, goryczą  

Ubrudziłam się tobą bardzo 

od twojej pieśni brud 

Obracam się drugi raz na pięcie 

Znam już trochę swoją mechanikę 

ta minimalna możliwość ruchu 

zatracić się w tym kołowaniu się 

Znów widzę przesuwające się echa 

po rzeczywistościach tańczących 

Niedokończone rysunki się ścierają 

Poczułam lekkie hamowanie 

ktoś zatrzymywał mnie za włosy 

siedząc na jednym z ramion karuzeli 

zatrzymywał mnie swoim szuraniem 

przydługich nóg o ziemię 

Pieśń piętnasta. Przyrząd gimnastyczny Sensory Integration

Przede mną 

drążek pojedynczy, przyścienny, nieistniejący 

z obejmami i sworzniami mocującymi kurtyny 

Listwa naścienna, spopielony słupek oraz odciągi 

z hakami, by utrzymywały niezwykłe ciężary 

Słupek, listwa naścienna z otworami po oczodołach 

zapewniającymi regulację twojego poniżenia 

Odskocznia gimnastyczna treningowa ku górze 

z obiciem, ocynkowana rura stalowa, co chód oddaje 

na obu końcach haki umożliwiające zawieszenie 

twojego braku ciała na skrzyni gimnastycznej 

będziesz mógł osiągać na tym sprzęcie lepsze wyniki 

Wymachy ku górze 

Materace gimnastyczne z wypełnieniem z pianki 

regenerowanej, w nieskończoności się regeneruje 

Liny z okuciami do zawieszenia twojego rozkładu 

System mocowania lin do ściany, byś już nie spadał 

Oto zestaw do treningu braku ciała Sensory Integration 

Resztki po twoich skórach, po układzie nerwowym 

są wyciskane przez metalowe konstrukcje ze słów 

Cóż to za niezwykły projekt wystawienniczy 

Te poręcze z podparciami do ćwiczeń duchowych 

Ławka do treningu mięśni, dopiero je teraz ćwiczysz 

Wcześniej ich nikła obecność nie była odczuwalna 

nie wykorzystywana przez ciebie na co dzień 

dlatego zanikły, teraz muszą urosnąć jak dzikie rośliny 

które do bolesnej korozji cię doprowadzą przez zakwasy 

Solidna konstrukcja ramowa z rur wysokiej jakości 

Do lin spięta obudowa obciążników, byś ciągle fikał 

zamknięty obieg linki, napinacz linki, wiszący drążek 

do wyciągnięcia twojego zbitego w siebie cielska 

Przyrząd do prostowania nóg zahamował karuzelę 

i dzięki temu teraz jestem zawieszona na przyrządzie 

Razem z tobą na Sensory Integration rozciągam się 

Ja, miłosierna Samarytanka, nie wiem, jak pomóc 

którą dźwignię mam poluzować dla ciebie 

Profil stalowy półzamknięty z elementami 

a w środku wśród tych lin i metalowych kółek 

śpiewam pieśń dla skazanego na galerę, by mu miarowo 

wierszem ułatwiać rytmiczne wykonywanie ruchu 

Pieśń szesnasta. Użytkownik zestawu Sensory Integration skrzypi

Każde me słowo skrzypi z niedooliwienia 

Słychać tak bardzo, jak się otwiera i zamyka 

jego brzmienie w moich koślawych ustach 

wszystko przez ten zestaw ćwiczeń na rozciąganie 

Nagle wypowiedzenie czegokolwiek staje się trudne 

Długotrwała jest moja rehabilitacja, skomplikowana 

Opracowano system automatycznego nagrywania 

na taśmy magnetofonowe zaleceń, instrukcja obsługi 

moich pieśni pasujących do osobistego programu 

Instrukcje do różnorodnych typów ćwiczeń 

Zestawy opisów pozycji wykonywania ćwiczeń 

komendy, cząstkowe opisy ćwiczeń, liczebniki 

oraz informujące, motywujące komentarze nagrane 

zmieniając we mnie elementy i moduły dynamiki 

z liczbą powtórzeń na wybrane partie wspomnień 

Ćwiczenia są łączone w dowolne zestawy, mam do wyboru 

mogą być pogrupowane według charakterystyki problemu 

Przygotowany układ może być łączony 

z odpowiednio dobranym podkładem muzycznym 

możesz zatem śpiewać do mnie cały czas, ty 

wydając mi rozkazy i polecenia dyscyplinujące 

bym w swym fartuchu nylonowym doświadczył potu 

Poprawa samopoczucia, a przede wszystkim świadomość 

sprawności własnego ciała 

w nowej formule, nowe nieciało 

Dzięki delikatnym impulsom przekazywanym 

przez słowa uzyskuję efekt naturalnej pracy mięśni 

podobny jak przy wykonywaniu tradycyjnych ruchów 

Każdy może ułożyć swój indywidualny, sumienny styl 

Niepowtarzalny, powtarzalny zestaw ćwiczeń 

Jest to konstrukcja jedyna możliwa dla mnie 

by mój tłuszcz odrzucić, by mój byt wreszcie znikł 

dzięki zintegrowanej diecie z soli morskiej 

Krystalizuje się ona w przejściach granicznych  

Pieśń siedemnasta. Ćwiczenie z powtórzeniem

Śpiewam z pośpiechem w głosie swoim 

będziesz miała wrażenie mojego ruchu 

Jestem teraz może trochę podobny do ciebie 

podobny do białej instruktorki aeroaerobiku 

Zawieszone gesty spadają pod swym ciężarem 

spadają ze zmęczenia, noszą w sobie tony 

tony smarów i łojów baranich, schowanych 

Pracowałem jako konstruktor, inżynier sumienny 

Nosiłem w sobie trochę smutków, swą nadwagę 

spowodowaną przez to, że regularnie się pieprzyłem 

z kurtyzanami świata zalęknionego, spoconego 

Tu następuje niesłyszalny refren

Miałem miłą żonę, od czasu do czasu zauważałem ją 

między meblami kuchennymi, między RTV, kwitnąca 

Traktowałem ją jak ostatnią w kolejce do moich majtek 

przed nią za marne pieniądze robiły to profesjonalistki 

wyciągnięte, długie, z gębami od krzyków udawanych 

Pieprzyłem się z nimi regularnie, a płaciłem dobrze 

ona patrzyła na mnie jakoś tak dziwnie w oknie 

wiedziała wszystko, bo kobiety umieją niuchać 

tymi swoimi szerokimi, łapczywymi nosami 

Płakała codziennie dwie godziny, to był jej refren  

Refren

Z powodu tych moich burdelowych przyśpiewek 

chyba nawet kiedyś chciała wyjść, ale utknęła 

między meblami kuchennymi, między RTV a AGD 

nie mogła się w końcu przecisnąć się przez nie 

Wchodziłem w wielkie zady tłuste i podatne 

z ciągłą świadomością refrenu ukochanej-kwilącej 

Nie chciało mi się sobie czegokolwiek odmawiać 

wykonywać jakikolwiek ćwiczeń, pobudzić się 

uruchomić mój układ krążenia myśli i uczuć 

Tłuste złogi właśnie stały się przyczyną zawału 

Po odbytym stosunku płaciłem rudowłosej pani 

Zdążyłem spojrzeć na jej zaostrzone końce włosów 

Zawał serca klasyczny, powieki zasłoniły wszystko 

Ktoś jednak skierował do mnie jakieś pytania 

ja nic nie mogłem usłyszeć, wtedy właśnie 

odezwał się we mnie ten refren z dawna odrzucany 

Chciałem go przekrzyczeć, uciszyć w sobie 

te płaczliwe śpiewanie i ujadanie w powietrzu 

co w sobie instrukcję obsługi mojej pokuty nosiło  

Refren

Teraz do tej pieśni akompaniuje mi dyskretnie jej refren 

zachęcając mnie do wytrwałych ćwiczeń, by zgubić to ciało 

Ma w sobie tę burdelową dekorację z nasieniowodów 

Moje resztki wyłowione dzięki Sensory Integration 

rozrzucone zostały; do różnych ćwiczeń zmuszone 

w tym rytmicznym ruchu archeologicznych bioder 

zgubię ten płaczliwy pogłos, po wszystkich refrenach 

i ćwiczeniach z pamięci, z ciągłymi powtórzeniami 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Pieśń osiemnasta. Bianca odwraca się trzeci raz

Zgięłam się mocno na wciągniku Sensory Integration 

Ciśnienie odśrodkowe nakazuje mi ruch dookoła osi 

Skręt tak mocny we mnie, jakby ktoś mocno mnie ściskał 

Wykonałam jeszcze skrzypiący odwrót oczu ku pustce 

nie czytając z ust kłamliwych, speszonych podglądaniem 

Przeszkadzam wykonującym pokutę w ciszy 

Jestem tu zmuszona do pieśni, choć jej nie chcę 

Me usta owrzodzone, pełne bakterii przygodnych 

Owrzodzieją me uszy, oczy, dziąsła zbyt miękkie 

Zmuszona jestem do odwiedzania ciebie w popiele 

Znów mocno kręcę się w sobie, ma szybkość wzrasta 

Przyjemne są te zaniki wszystkiego na rzecz rozmazania 

rozmywania się w budyniowym krajobrazie  

Znów na mych żeliwnych ramionach karuzeli czuję 

pokutników martwych, wybrali niewłaściwe miejsce 

Męczę się ich ciężarem ogromnym, jedyną rozrywką jestem 

taka cyrkowa ze mnie dekoracja, żeliwna, czarna, czujna 

na swych długich ramionach ze stali zaplątanych niosę 

niosę wysłuchanie ściszonych do zera  

Jawię się spowiednikiem zmuszonym do wycierania się tobą 

Nie rozgrzeszam win zastygłych dawno, sklejonych warstwami 

Jestem tylko takim dodatkiem w dzikiej kolorystyce utrzymanym 

co nikomu i niczemu nie służy i tylko zabiera miejsce 

by wszyscy cieszyli się, że na końcu świata można się pobujać 

w rytmie pieśni dawnych, w moich ramionach opadających 

swobodnie  

Pieśń dziewiętnasta. -500 stopni

Gdy moje wirowanie na 500 obrotów ustawało 

odezwał się we mnie nagły chłód wewnętrzny 

Tu było chyba 500 stopni poniżej morza 

Tu było chyba 500 stopni poniżej wszystkiego 

500 chłodnych stopni wiodących mnie w głębiny 

popiołów, proszków na przeziębienia i grypę 

Zniżając swój wzrok przyciasny, schodziłam w dół 

do skrytej zamrażarki, do głębokiego zamrożenia 

gdzie nadpsute mięso leżakuje jeszcze 

Przedłużyć daty ważności, wytłoczone czytelnie 

na wierzchach, na zafoliowanych bandażach 

Najgłębsze są przemysłowe zamrażarki 

w które nikt nie sięga już rękami do dna 

Drżenie było coraz większe, skurczyłam się, płacząc 

głęboki i na miarę był szyty ten mój płacz właściwy 

Na dnie lodówki ma dłoń macająca lękliwie wyjęła 

zmrożoną postać jakiegoś istnienia zapomnianego 

Nie wiesz, jakie to kiedyś kształt w sobie nosiło 

tak głęboko było zmrożone i obrośnięte lodem 

Ciepło moje rozmroziło Temu usta zabliźnione 

Dotknęłam w miejscu, gdzie był otwór śpiewaczy 

Wielka, czerwona dziura krzyknęła ze zdziwienia 

Oto jest otwarta i wydaje z siebie dźwięki nareszcie 

przerażona opuściłam to na ziemię z hukiem 

Bryła lodu z otworem gębowym krztusiła się 

Białe, bezkształtne szykuje się do pieśni 

już stroi swe dźwięki niskie i wysokie 

rozpoznaje swój własny głos, nie słyszał go dawno 

Pisk zamrożony w trakcie jego trwania w sople ostre 

na świadectwo ocen niedostatecznych  

Pieśń dwudziesta. Odmrożone usta śpiewają

Niesamowite to uczucie usłyszeć swój głos, znów 

pełen stęknięć, cichych jęków wewnętrznych 

Jestem istnieniem schowanym w lodowatej powłoce  

Lód z warstwy moich łez mnie otacza i skrywa 

ich słoność rzeźbi mnie powoli, ulegam korozji 

stopniowemu rozwarstwieniu na 500 części 

Jestem produktem o przedłużonym terminie istnienia 

przed potępieniem wstawionym do zamrażarki 

Mija czas, przeterminowuję się z czasem w czyśćcu 

Zniweczony, wraz z lodem i owocami kruszon 

Zostałem wyróżniony i wrzucony w głębokość 

Teraz liż mnie, liż, bym się ocieplił stopniowo 

swym ciepłym językiem pełnym słodyczy i ciepła 

Ciepło twe czuję w powietrzu, o przybyszu z daleka 

Nie jestem męski ani żeński, jestem przedostatni 

Nie pamiętam już nic ze swego pachnącego życia 

krwią i kałem pachnącego życia, 500 obrazów zostało 

Mieszkałem chyba lub mieszkałam w bloku szarym 

wykonywałem z jakąś piekielną regularnością pracę 

nie przypominam sobie jakiejś rodziny mdłej w tle 

Za ścianą mego mieszkania ponumerowanego 

przez lata, za tą ścianą była bita kobieta i dziecko 

Łamał na nich meble, żelazka jakiś pijaczyna ohydny 

Ja popijałem wtedy herbatę lekko już wystudzoną 

patrzyłem w brudne okna, nie reagując na ich płacz 

nawoływania ratunku jakieś osoby mieszkającej obok 

Tak sobie siedziałem z zimną herbatą i myślałem o nich 

Te ich piski ścierały się ze mną, ja tylko patrzyłem 

Z czasem nawet na mych ustach pojawiał się uśmiech 

taki pasujący do tej boskiej komedii za kurtynami 

Pewnego dnia z nudy, z cynizmu zacząłem liczyć ich ból 

500 razy krzyczała, płakała wraz z dzieckiem, liczyłem 

z pietyzmem, z delikatnym uśmiechem prawie że szaleńca 

Już byłem w połowie tysiąca, gdy nagle zmarłem 

Śmierć przez poparzenie nieszczelną instalacją elektryczną 

Me ciało przebiegały jeszcze mocne wstrząsy i wielki ból 

gdy spytano mnie płaczliwym głosem tego dziecka 

Pełen konwulsji, nagłego żalu, zrozumienia chowałem się 

już chciałem się potępić i skazać na wieczne ukrycie 

gdy wielka litość zmieszana z pogardą, przyfrunęła 

na 500 skrzydłach skonstruowanych z niczego 

wskazała mi wielką chłodnię, możliwość zapomnienia 

Pokuta dla mnie jest znaczona przeterminowaniem 

Moje potępienie i zbawienie wtedy za ścianą walczyło 

Wszystko przez tę chłodną herbatę, co ją piłem 

ustami zmrożonych głęboko, w ostatniej warstwie 

w ostatniej warstwie magazynowej zamrażarki  

Pieśń dwudziesta pierwsza. Bianca kręci się czwarty raz wokół

Skręć mnie mocno jeszcze raz, wyciśnij 

soki malinowe i z dzikiej róży tłoczone 

Znów zamarzają ci usta warstwą słonego lodu 

od twoich smarków, śluzów, łez ściskanych 

Bryła lodu znów zlewa się z zamrożeniem 

Diamentowe igiełki znów pokryją go słusznie 

dziergając na nim nowe wzory nieporządku 

powodując erozję tych materiałów odpornych 

Nieucho pokryło się szronem z zimna 

już myślałam, że umrę w tej temperaturze 

w 500 stopniach zimna, ale byłam już umarła 

pełna złamania, gruchocząca jak instrument 

Mam w swojej pustce jakieś dawne ziarna 

wydają jeszcze nikły szelest, odbijając się 

Sine usta szepczą pieśń jak modlitwę 

którą śpiewa się przed wielką zagładą 

wiedząc, że się jednak przeżyje w postaci 

garści popiołu sypanej na głowy dla mas 

Pchnięcie skręciło mnie znów mocno 

Bujana zabawka znów zagrała swą melodię 

Zaprogramowaną pieśń mam jak pozytywka 

W przerwach gruchoczę sobą wokół 

gubiąc swe treny w szalonym pościgu 

Czy czujesz dziwną obecność potępienia? 

Jest tak blisko, wyciągasz się mocno 

chwytając się czegoś ostatniego, wystającego! 

zaprojektowanego dla twojego uchwytu 

zaprojektowanego tylko dla twojej dłoni 

Ostatni uchwyt na karuzeli, we mnie chwyć 

najgłębiej  

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Pieśń dwudziesta druga. Bar mleczny na peryferiach

Poślizgnęłam się, spadłam z siebie znów 

Rozbiłam się o linoleum, rozłożone było 

linoleum ciepłe i cuchnące linorytami 

spalonym mlekiem i kisielami śmierdzącymi 

od dna przypalonymi, od dna 

Stała tu gigantyczna cysterna z mlekiem 

najbardziej tłusta i pełna kożuchów 

wyglądająca jak wielka pierś kobieca 

zakończona silikonowym sutkiem 

Przylepiona do niej była jakaś osoba 

bezzębna i łakoma 

z wytrzeszczonymi oczami ze zdumienia 

przechwycała do ust te tłuste kożuchy odstane 

Wielka pierś złączona mocno z nim 

gdy zauważył moją obecność, odwrócił się 

patrzył na mnie, patrzył tępo w dal 

Po jego twarzy i ustach spływał strumień 

tłustego, wysokokalorycznego przepełnienia 

Zachłysnął się nawet, krztusił pełen wysiłku 

Wielka pierś jednak regulowała wszystko 

zasłaniała przed nim wielkie horyzonty lęku 

Była cała pozłacana, tak że niczym w lustrze 

odbijała wszystko, odbijało mu się tłuste mleko 

Widział on swoją postać i moją w tle 

Niezbyt jestem zadowolona z tego zaproszenia 

do baru mlecznego na peryferiach 

Widziałam karmienie piersią złotą do syta 

Obrzydzenie mnie jakieś nagle ogarnęło 

Tłuste kożuchy pętliły się w jego przełyku 

Oderwałam się z trudem od piersi zbyt ciepłej 

zbyt lepkiej 

zwymiotowałam, doszczętny wymiot ze mnie 

ostatni 

Pieśń dwudziesta trzecia. Pieśń z sutkiem w ustach

bełkocząc

Już nie wymiotuj, proszę, patrząc na mnie 

na tę przepełnioną bańkę mleczną, maślaną 

Wielkie złoża dobroczynnych elementów 

odkładają się we mnie niczym brud 

Jestem tym, który chciał posiąść bogactwa 

Całego świata rodzynki i pieczywa białe 

kradłem, niszczyłem, zdobywałem wiele 

wypełniając się słodkim mlekiem, miodem 

po brzegi, po krawędzie dobrobytu, wykipienia 

Złoto zlewało się z bielą w mieszankach 

kruszcu, jedzenia, maseczek na usta, na oczy 

przykładanych przez czarnych niewolników 

Diamentowa rozpusta kusiła mruganiem 

słodkim teatrem zależności i manipulacji 

Za złoto, bursztyny sprzedawane dusze 

za tłustą pierś pełną sączącego się nasycenia 

w korzeniach swoich ma głód i strach 

Kanaliki mleczne schowane są głęboko 

Moje lśniące, pachnące życie kończyło się 

nowotwór żołądka i układu pokarmowego 

Najbardziej znani na świecie lekarze wróżyli 

kuracje alternatywne, milkwaye 

przedłużenie mi w komfortowy sposób życia 

Wiedziałem, że czekają mnie bóle porodowe 

wraz z żoną zadecydowaliśmy o eutanazji 

w szwajcarskiej klinice z różowym widokiem 

Obserwować sobie te jeziora mgłą zasunięte 

Taka refleksyjność nachodziła wtedy człowieka 

tak miękko i przyjemnie odchodzi się w ziemię 

Po co zwoływać ciężkie myśli w szyki bojowe 

w ramach dawnej pieśni skruchy? 

Me złoto w mojej pelerynie wisiało, dekorowało 

Złote runo musiałem zostawić, z uśmiechem 

żegnałem się z najbliższymi, całując ich lekko 

po miękkich, rumianych policzkach 

Słońce zachodziło nastrojowo na obrazku 

Ktoś nawet wspomniał o wielkiej słuszności 

Gdy wszyscy na palcach odchodzili cichutko 

kroki prawie dekoracyjne, baletowe, wycofane 

przyszedł do mnie uśmiechnięty blondyn 

niosąc w ręku me oświecone zbawienie i spokój 

Podłączył do złotych żył, ropa w nich płynęła 

Wykonana ręcznie z kryształu górskiego kroplówka 

z rureczkami splatanymi w warkoczach ścisłych 

Cenna substancja kropla po kropli dozowana dla mnie 

Ciepło i przyjemnie zasnąłem pełen wygody 

wtedy nagle nastąpiło gwałtowne drgnięcie 

zerwałem się z siebie, zobaczyłem się w korytarzu 

ktoś dopytywał się o mnie, a ja nie byłem gotowy 

Wiedziałem, że jestem nagi w szpitalnym raju 

Skryłem się wśród kryształowych kroplówek 

wśród jedwabnych rurek od sprzętów medycznych 

Te wszystkie konstrukcje skłębiły się razem 

tworząc wielkie wymiono, uczę się ssać 

z trudem zdobywania pokarmu i zmęczeniem 

Gryzę z bólu wielki sutek, on łagodzi mój ból 

przeżarcia, przepełnienia, wygodnej spiżarni 

Ten ból niedonoszenia mego życia jak ciąży 

Kiedyś skończy się ten pokarm, a ja będę mógł 

być nowo narodzonym, z którego się cieszą 

zabierają go ze szpitala do siebie, do domu 

skurczonego i zależnego w kocach ciepłych 

pachnącymi tłuszczami dosyconymi  

Pieśń dwudziesta czwarta. Bianca odwraca się kolejny raz na palcu

W me zmarszczki powiał znów wiatr 

Owinęłam się nimi dosyć zgrabnie 

Modnie splisowana już jestem 

Cień po mojej skórze w kurtkę uszyty 

z ukrytymi kieszeniami, zakamarkami 

Powłóczyste resztki hamują moje ruchy 

jeszcze korale z mych zębów wiszą 

na szyi powleczone na struny głosowe 

Na czole spoczywa już kapelusz pleciony 

ze słów mielonych z dodatkami włókien 

Kręcę się w tej rewii cała w dekoracjach 

w których rozpad i spopielenie następuje 

Trzymam w ustach niedopałek papierosa 

drogocennego, wyrzuconego przez kogoś 

pamiętającego, że są ci, którzy dopalają 

Te resztki po innych w moich ustach 

Zaciągam się głęboko ostatnimi gramami 

Znów byłam w sobie tak skupiona 

Wykonam teraz piruet zbyt szybki i błędny 

Jak tu zwrócić na siebie uwagę twoją 

gdy popiół pokrywa mnie w środku 

kamufluje tajemnie me konstrukcje? 

W szarości, w połowie jestem uchwycona 

Przechwycona w połowie okrążenia 

między piekłem — niebem kręcę się 

Wykonuję piruet, a mą łyżwą uderzam w lód 

Całe me ciało wielka dynamika rozpiera 

rękę podnoszę do góry i jakaś umowna sukienka 

podkreśla mój ruch zapętlony, a potem rozbijam się 

potykam i słyszę już śmiechy i chrząknięcia 

Lubię rozbijać te piruety nieskończone 

do krwi mieć te kolejne złamania wewnętrzne 

mieć poczochrane włosy, sukienkę rozdartą upadkiem 

tysiąckrotnie uderzać się o chłodną taflę i kusić 

kusić CIĘ swymi upadkami  

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Piesń dwudziesta piąta. Zakład utylizacji odpadów higienicznych

Znów byłam zatrzymana w swoim pędzie dookoła 

Jeszcze kręciło mi się w głowie od zwichrowania 

Widzę częściowe układy urbanistyczne miejsc pokutnych 

Sami sobie konstruują wszystko podług swoich umiejętności 

A tu, proszę, jaki się znalazł mrówczy architekt ukryty 

Na pudrowym podłożu zbudowany, dobrze prosperujący 

zakład utylizacji odpadów higienicznych 

w sumie takie miejsca muszą przecież gdzieś istnieć 

Gdzieś to wszystko trzeba gromadzić, te bandaże 

zużyte, zaropiałe waciki i łazarzowe prześcieradła 

w które obwijane są zwłoki, po przejściach dalej 

Te resztki ciał pozostawianych w ramach operacji 

na otwartym sercu albo otwartych ustach, oczach 

ciągle się zatykają w rurach przechodzących dalej 

wybijają swój smród i zawartość na wierzch znów 

Widzę niewysoki budynek z dużym, wilgotnym kominem 

wielkie złoża śmieci, z których może lęgnąć się epidemia 

Noszą w sobie organiczne ślady tych, na których żerują 

bakterie rozwiązujące najbardziej skomplikowane zadania 

rozwiązują ich znaczenia do liczb pierwszych, do zera 

Lęk przed nimi nakazuje spalać w ogniu potężnym 

ślady po zostawionych słabościach i niedołęstwie 

Każda z cegieł tego budynku z popiołu sprasowanego 

ustawiona krzywo, jakoś tak niedopasowana do innych 

Na każdym bloczku napis wypalony w ceramice 

pismem kaligrafa, starał się bardzo brzydko pisać 

Konstrukcje wytrzymujące nacisk przechodzenia 

Każda z cegieł była osobno i razem, tworząc zgrabną ruinę 

w której ktoś mieszkał, narzekał głośno z daleka 

W kominie nikła strużka dymu krążyła 

rysując rebusy trwające 

bez rozwiązania 

Dym sygnalizował 

że zakład utylizacji jest czynny 

mimo bardzo późnej pory  

Pieśń dwudziesta szósta. Obsługująca zakład spalania odpadów śpiewa

Czy już dobrze teraz widzisz mnie? 

Czy już dobrze słyszysz mnie? 

Między bandażami jestem rozkopana 

Tutaj uczę się segregować jak grabarz 

mak od piasku, zafajdane pościele, bandaże 

Muszę je przekładać pieczołowicie na kupki 

wrzucać do odpowiednich pieców gotowych 

Układam z nich różne rzeźby i wzory 

szukając nieustannie jakieś reguły 

porządkującej ten smród, utrapienie 

Me kiedyś delikatne i pachnące dłonie 

pokryły się trądem, bąblami pełnymi trucizny 

Przypominam sobie teraz me pukle włosów 

włosów spadających na ciepłe ramiona 

były obwinięte pachnącymi szalami 

Pamiętam, jak szłam w pełnym słońcu 

po Oranienstrasse w popołudnie, na obcasach 

z błękitnego zamszu, lekko i swobodnie 

wszyscy patrzyli wtedy na mnie 

na piękno, na mą młodość w błękicie 

a ja miałam głowę podniesioną wysoko 

Wiesz, to było bardzo dawno temu 

ledwo pamiętam te moje filmy zerwane 

Lubiłam segregować już wtedy ludzi 

przebywałam tylko w miłym towarzystwie 

pachnących, nacieranych olejami bogactwa 

Podobali mi się tacy wysocy blondyni 

zajmują się oni typowymi polowaniami 

w ustach mają waniliowe lody i smaki 

Wraz z mym mężem mieliśmy piękny dom 

wszystko było takie jasne, pastelowe 

tylko jedna rzecz nam nie pasowała do końca 

nasza służąca, która tak dziwnie patrzyła 

Prowokowała moje rumienienie, wstyd nagły 

Miała czarne włosy spięte i brodę wystającą 

Czarne oczy pachnące doszczętną spalenizną 

Podczas jednego z przyjęć, kiedy degustowaliśmy 

kuleczki z orzechami i markowy koniak 

znajomi nasi zwrócili uwagę, że jest to żydówka 

tylko udaje blondynkę o niebieskich oczach 

Brudne jej ciało, myśli brudne, a tam, gdzie brud 

przyda się Tisztitószer², co rozpuści i w niwecz obróci 

te dziwne problemy w kuchni 

Jakoś się tak złożyło, że zaczynała się wojna 

korzystając z wywozu śmieci, pozbyliśmy się jej 

za pomocą Tisztitószerów, tej czarnookiej dziwaczki 

Potem z radości płodziliśmy naszych potomków 

W sumie zmarłam ze starości, w domu starców 

obsługiwana przez piękną blond dziewczynę 

noszącą błękitne obcasiki do jasnych sukienek 

Me słabe serce zgasło, gdy oglądałam program 

w jaki bestialski sposób transportowane są zwierzęta 

zwierzęta hodowlane, tak było mi przykro wtedy 

Umieranie trwało chwilę mojej nieuwagi 

Zerwałam się jak napięta struna, jednym uderzeniem 

obśliniona, zsikana poczułam smród spalenizny 

Spytano mnie w dziwnym miejscu, w jakimś holu 

po żydowsku, ale ja nie rozumiałam tego języka 

Gdybym wtedy miała przy sobie moją dawną służkę 

to by mi wytłumaczyła te dziwnie skręcone zdania 

Znalazłam ucieczkę przed popiołem tutaj 

spalając te śmieci pełne wojennych historii 

dawnych zranień zewnętrznych, wewnętrznych 

Ciągle widzę w palenisku ten przerażony wzrok 

dziewczyny, co kusiła, co ją odrzuciłam za oczy 

za to, że musiałam się wstydzić przed znajomymi 

na przyjęciu, na którym podawane były kuleczki 

z orzechami, z koniakiem w małych kieliszkach 

z cienką nóżką, prawie drżącą na tle płomienia 

Teraz segreguję, śmierdzę zgnilizną słoną 

od łez, wylewów, nagłych potopów łzawych 

Kiedy oddzielę te wszystkie rzeczy od siebie 

okaże się, że wszystkie są tym samym skrawkiem 

ubrudzonym w tym samym miejscu, tak samo 

Wtedy może ktoś z litości wrzuci mnie do pieca 

bym się spaliła ze wstydu i zapłonęła rumieńcem 

jeszcze raz  

Pieśń dwudziesta siódma. Ostatnie odwrócenie. Hiperbola

Odwrócę się od śmierdzącej spalenizną 

jej narastający smród ciężko porzucić 

Śmierdzący odchodami swymi spoczywają 

w kątach lękliwych, w ciemnych norach 

Wyginam się ostatni raz, rozciągając 

swe ramiona na polach walki odległych 

oznaczonych za pomocą podwójnej linii 

Linia przerywana, podkreślająca swą umowność 

Ubrana w biały kostium gimnastyczki 

łamię swe biodra, misterne kręgosłupy 

w nieznane bryły geometryczne, odwrócone 

Parszywa jest bowiem geometria szczebiocząca 

wpisująca się w bryły, opisywana na nich 

zgodnie z zasadami owłosionej matematyki 

Wewnętrznie czuję jakieś inne algorytmy 

inne funkcje wpisane we mnie, podwójnie 

Hiperbola ukryta, podwójne podzielenie 

wobec osi, wobec pionu, poziomu i zera 

Me dwa ramiona wybrzuszają się w tańcu 

zbliżając się do osi wiecznie, bez ustanku 

zbliżając się z dwóch zupełnie innych stron 

magnetycznie, tajemniczo, z odwrócenia 

Różniczkuję odwrócenia, różniczkuję grzech 

Nie ma w sumie ucieczki wobec mej funkcji 

ciągle zaburzanej przez niezwykłe turbulencje 

wykreślane w powietrzu na migi sygnały 

Karuzelą pomalowaną farbą emulsyjną jestem 

o dwóch sprzecznych kierunkach ruchu 

piszczę z wysuszenia mych strun wewnętrznych 

Rwę się cała na punkty rozłożyste w układzie 

Kwitną one z pąków zlepionych łuską zamszową 

Dawne barwy dekoracyjne zanikły 

zbladły ze wzruszeń wobec Niego 

Tylko szarości pozostały w tłach 

Moja spocona twarz uśmiecha się jeszcze 

wymuszony grymas do publiczności 

Szpagaty rozciągliwe, bolesne, częściowe 

w mój układ współrzędnych wpisane 

Sześć punktów archeologicznych, pogrzebanych 

zmieniają mą hiperboliczną funkcję 

Rysunek mój na liniach akrobatycznych 

elastycznie uginają się pod ciężarami ciała 

Kręcenie się teraz trwa długo, już czuję 

zawroty i zwroty mych postaw ukrytych 

naskórki porozrzucane zostaną w okolicy 

po mnie 

Zmiatać je będą pieczołowici dozorcy 

ubrani ciepło i opuszczający parę oddechu 

w wszechstworza 

wszechstworza zaklęte w ciszy przedpotopowej 

Wszystkie zakwasy z soków własnych odłożone 

wycisnąć je w ruchu monotonnym i szybkim 

za pomocą zatęchłego odprowadzacza wody 

Wylać te resztki po oczyszczeniach stóp 

Dosładzanie fermentującego moszczu cukrem 

druga fermentacja we mnie odkłada się złogami 

Wielkie ciężary przenoszone przez usługujących 

wiekuiście pomoc niosących, niewypowiadalnych 

Ich imię się zamazuje, zaraz po napisaniu 

w niebywaniu raczej odpoczywają ich nazwy 

Trwa przyciskanie mnie do perforowanej ściany 

w celu uzyskania wina ostatniego z tych zbiorów 

o smaku łykowatym, dzikim i raczej niespotykanym 

Z daleka to popychanie słyszę, lecz nie umiem iść 

w połowie odległości pomiędzy wierzchołkami urojonymi  

Me ruchy są niezwykle spowolnione 

W pauzie trwa każde moje drgnienie 

Biele wokół rozmazują się we mnie, a ja w nich 

jakieś resztki jasnych pigmentów mej skóry 

jeszcze sugerują moje przesilenia  

Pieśń dwudziesta ósma. Lilith

Przede mną w głuchej pustyni widzę ją 

w gigantycznej sukni moja piú bella regina³ 

Patrzy na mnie trochę speszonym wzrokiem łani 

trochę się wycofuje, widząc me zdziwienie 

Nie uciekaj, mam dla ciebie smakołyki skryte 

w dziurawych, gubiących się kieszeniach skarby 

Znalazła mnie tu, nie umiejący chodzić kadłub 

owinięty sobą jak siecią niezwykle dokładnie 

Oto Lilith speszona mną, cała w czerni koronkowej 

ze słów misternie tkanych, cekiny i brokaty 

Ach, cekiny i brokaty, cekiny i brokaty przeciągłe 

brzmiące misternie przy każdym jej drgnieniu 

Cekiny i brokaty na pobrudzonej od popiołów sukni 

Najbielsze jej lica, już prawie mdleje zagubiona 

Chłodnych dłoni nie ma gdzie włożyć ze strachu 

przede mną 

Nurkuje w swoim pylistym fundamencie pomnika 

na którym została śmiesznie wywyższona pośmiertnie 

za wielkie konstrukcje wokół siebie toczone z kamienia 

Oto czarna Lilith niema, śpiewała kiedyś pięknie 

pieśni zwycięstwa, pieśni pod łukami triumfalnymi 

Przygryza wargi i wyciąga chłodną dłoń do mnie 

Wielkie kokardy na jej ciele, na wysokości ramion 

łączą się ze złotymi protezami, wkładkami push-down 

wszczepianymi, lutowanymi do kości słoniowej 

Jubilerskie inkrustracje w każdym jej fragmencie 

Wokół nocnej kreacji tysiące moli podążających 

za słodko-gorzkim zapachem tłustych nici 

Zszywały one znaczenia ze sobą, tworząc dalekie krainy 

Wielki, zgniły kołnierz infantki na niej 

złożony z szeptów malowanych, szeroki 

Cóż za precyzja składania tego w tak misterny twór 

Nie została zabalsamowana zgodnie ze swoją wolą 

Teraz jest rozciągnięta między wytwornie tkaną suknią 

Stoi naprzeciwko mnie, patrzy na moją obojętność 

Jest tak najpiękniej zamyślona, stojąca bez cienia 

Lilith ubrana w sto tysięcy słów wypowiedzianych 

zawiązanych w starych znaczeniach za pomocą kokard 

ściskanych w ciszy i wielkim skupieniu układanych 

Uchwyciłam się jednej z jej wstęg, rozwiązałam natychmiast 

Ona — łania leśna znająca ten step wiekuisty z prochów 

poczyniony, zapomniany przez systemy miernicze 

pomknęła wielkimi susami, unosząc mnie ze sobą, niechcący 

A na zewnątrz była noc purpurowa  

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Pieśń dwudziesta dziewiąta. Lilith w powietrzu śpiewa do Bianchi

Bianco, Bianco najdroższa i ukryta ciągle 

Zabieram cię ze sobą daleko, pod spód 

Tutaj nasze pieśni nie są wysłuchiwane 

Prochy żywią się melodiami skruszonymi 

Wtul się w me włosy, bo podążamy 

przez wiele milionów istnień skrytych 

do pasa granicznego, gdzie tajemnica 

sekrety ukryte w słowach i pieśniach 

Nasze dusze podwójnie rozwarstwione 

w ukrytych szczelinach czarny krem wyborny 

Znam te szepty prawie modlitewne 

w twoim zmęczeniu odnajduję chciwie 

Czekałam długo na ciebie tutaj, niuchając 

Nocowałam w swej sukni, żywiąc masy 

skrawki słodkich korzonków rosnących 

na moich dłoniach, na stopach żyznych 

zagubił się ich smak, koloryt dawny 

dlatego świetnie nadają się na nawóz 

o nazwie fabrycznej Evergreen for you 

Schowana w swoich dawnych dekoracjach 

ze sklejki malowanej odręcznie, heblowanej 

Scenografie po spektaklach, kostiumy zużyte 

z bandaży, z plastrów przeciwreumatycznych 

Mam jeszcze ciepły głos, tylko dla ciebie 

Miodne wspomnienia rozświetlonych słów 

Czy pamiętasz ich znikome ślady w sobie? 

Zdyszana z pośpiechu śpiewam pieśń dla ciebie 

Jestem taka pospieszna, jestem pospieszna 

ciepła i wielokrotnie zagięta w sobie tutaj 

Przenoszę nasze ciężary do cieplejszych krajów 

naszą zgniliznę w koronkach ze słów noszę 

Sunę z wielkim wysiłkiem do tyłu 

trzeba teraz to przeliterować do początku 

Moja czarna królewno, porzucona przez siebie 

gdzie twój dwór okazały, gdzie twoje służące 

których obecności niechybnie oczekiwałaś? 

Osuszę twe łzy w biegu szalonym i celowym 

Jestem Lilith, pocieszycielka wycofana w dal 

Miękkie są nasze zbroje, delikatniejsze niż skóra 

cieląt i koźląt ssących daremnie wodę ciepłą 

przegotowaną, ostudzoną do temperatury pokojowej 

Podatniejsze jesteśmy na rany cięte i rwane 

Nie patrz tak na mnie, za głośno spoglądasz 

Musimy uważać na fruwające tutaj papiery ścierne 

wielkie, atakujące mechanicznie byty roztrzaskane 

czasami Gruboziarniste pilnują pól pustynnych 

Me kolana są sine od pasów startowych 

podchodzenia do lądowania w celach fizjologicznych 

Wysycha ma skóra delikatna bez kremów, bez dłoni 

Marnotrawię swą urodę w tym pejzażu z tytoniu 

Wybielona, chlorowana, w brudzie płukana bielanko 

ubrana w litanie do najświętszych serc błyszczących 

mają one funkcje odblaskowe, to czyni je migotliwymi 

są zdumiewająco funkcjonalne w liściastych lasach 

Wleczesz swe gobeliny, którymi się nikt nie interesuje 

ani to latające dywany, ani wyborne dekoracje wnętrz 

Wyścielają one wysypiska śmieci, pojemniki kradzione 

pojemniki na śmieci przywożone jak trofea zwycięskie 

Masz przy sobie klasery ze znaczeniami sprzed wojny 

między dobrem a złem, drugiej czy dwudziestej dziewiątej 

Przyciskasz pieśni do siebie jak ostatni oręż, tarczę rzeźbioną 

chroniącą przed pęsetami i dźwigami abstrakcyjnymi 

w ścisku, w skrzypieniu, w podnoszeniu wielokrotnym 

Uciekając przed zagładą rychłą, chowasz się do kąta 

liczysz i odliczasz od tyłu wszystkie wiersze w nadziei 

Swoje imię czytasz od tyłu, jak imię przewrócone w śnie 

lecz nie znajdziesz nic w tym przeczeniu frywolnej magii 

Musisz się tu więc pogodzić z przyciasnymi słowami 

z podśpiewkami naszymi sprzedawanymi za grosze 

Śpiewane rymy i schematy dla fałszywej gwiazdy 

oby swym blaskiem nas balsamowała przed zniknięciem 

w zapadniach niepamięci, w niewidoczności pospolitej 

Murzyńskie oblicza jednak w nas głęboko spoczywają 

odwrócone od posłuszeństwa, powinności dnia-nocy 

My, kolonizatorki u bram edenów, przedmieścia rabujące 

Jakoś nam tak trudno oddawać to myto za przejście 

ze zbiorów naszych, z plonów niezwykle płodnych 

trudno dziesięcinę ze słów oddać, przekraczając dalej 

tupiemy, podskakując w tańcu na znak buntu przeciwko 

w korowodzie cichym, zamkniętym na wszystko wokół 

Lecz w środku najgłębiej jest wielki lęk 

tłuszczem obrośnięty toczy naszą lotność 

Spoczywasz senna przy mnie, ze znużenia, ze snu 

Mój złowiony sum cały dnem umorusany, okraszony 

ciągle w poszukiwaniu mętnych granic dna stawów 

Węgorze czarne prześlizgują ci się między zębami 

gdy milczysz, także się kłębią, jak po bitwach morskich 

To ich umykanie, zakreślone grzbiety, słowa ze śliny 

nie odczytywalne przez wróżbitów ani grafologów 

Pochwycam cię, by w ich centrum oś ruchu zanikła 

powodując ich nienaturalny chaos i rozwarstwienie 

Podzielić je, rozwarstwić precyzyjnie w podroby 

na filety bez kręgosłupów dawnych, ości ukrytych 

na skóry preparowane i suszone w pełnym słońcu 

w popiołach nienasyconych ciągle i zmuszonych 

Uważaj, możesz puścić mą wstęgę przez nieuwagę 

Splotę więc dla ciebie nosze wygodne w drodze 

z mych czarnych tasiemek powiewających i włosów 

w powietrzu, co teraz bardziej słonym się wydaje 

jego smak czujemy już razem w ustach naszych 

ciszej

Kołysane przez szepty i szyfony 

przez szepty i szyfony  

Pieśń trzydziesta. Podróż podwójna

Niesiona w podskokach w absolutną szarość 

przez przekorną mieszkankę czyśćcowych pól 

niepłodnych, wyciętych dawno, dawno temu 

Lot do oddalonych kresów, zacieranych granic 

przez wielkie przestrzenie przykurczone 

Szepce do mnie swoje historie, nie słyszę 

Ona nie wybiera jeszcze nieba, choć przenosi 

Ten dziwny zapach ukryty ma w gruczołach 

w koronkach zdradza się jej odsunięcie ciche 

Ona — środek transportu dla stłuczonych istnień 

Postrzępiony latawiec powiewa kokardami 

tasiemki czarne zatykają mi usta, dławią oddechy 

wplątujące się między język, między koła 

Nie porywa noworodków i dzieci mlecznych 

lecz śnieżnobiałe bianki obtoczone słowami 

nakarmione prochami strzelniczymi, melonami 

Przynosi mnie tutaj do granicy, pozostawiając 

Spogląda na mnie niemo, odprowadza do furtki 

Nie pójdzie ze mną dalej i już tego żałuje 

Literuje mnie, przegląda mnie, kataloguje obecność 

B I A N C A B I A N C A B I A N C A 

w jej ciemniejących ustach zanikam na zawsze 

Tłumiki osadzane na każdej literze amortyzują mnie 

Zakładanie plisek na siebie 

zakrywanie ich wnętrz sobą 

Delikatnie i sumiennie 

Delikatnie i sumiennie  

Zostawia mnie pełną kurzu złotego, porzuca 

operowaną na stole chirurgicznym w przejściu 

operowaną jej niewyraźnym i rwanym szeptem 

Skłania przede mną czoło, żegna mnie uśmiechem 

Zakrywa znów swe oblicze jako dusza czyśćcowa 

odchodzi szukać w szkieletach swej fatamorgany  

Przesuwa się wyraźnie moje epicentrum, przesuwa się 

moje dygotanie spokojniejsze, jest spokojniejsze  

Pieśń trzydziesta pierwsza. Pas graniczny

Skulona z zimna nie widzę nic 

tylko siebie, 68 kg mięsa mielonego 

co by się nadało 

Jadą pociągi transportowe na bocznice 

Słyszę ich przewlekłe odgłosy, sapanie 

tam, gdzie rosną rośliny niezakwitające 

zaniedbane i nierozpoznawalne w deltach rzek 

łączących swą słodycz ze słonym zbiornikiem 

Ukradkiem w rozlewiskach furtki pochowane 

Podziemnie, odchodzące wody porodowe 

Rowki przygotowane na przesuwanie mas 

Smary, lepiszcza wyściełają wielkie łożyska 

by cieplej i rozkurczowo 

Stalowe skorupy leżą na śmietnikach 

Cysterny z miodem wielokwiatowym 

są roztrzaskiwane przypadkowo w pyłki 

są zaorane, zziębnięte, pokryte smołą połacie 

Pasy graniczne, pasy mistyczne, pasy cnoty 

ściskane sznurem, drutem i wazeliną 

by zawsze miały podwyższoną temperaturę 

czekały w śliskim nieokreśleniu ściśnięcia 

na przecięcie wstęgi ostateczne nożem 

Choć tego dnia raczej nikt z domu wychodzić 

nie będzie 

Wieczorem będzie ostateczna dogrywka 

podczas której pasy z kredy zamazane zostaną 

licznymi nogami przedziwnych wdzięków 

szurając, niszczą te spalone pola gry 

resztki w kątach bramek cmentarnych  

piano non vivace

Idę więc po linie, co za zręczność 

Idę po linie szerokiej na hektary 

kiedy ją przekroczyłam, nie wiem 

czy się bardziej oddalam, czy nie 

Szerokie połacie nieużytków czekają 

Stojąc samotnie przy pasie granicznym 

robię jeszcze listę rzeczy do rozpakowania 

Zapomnieć wszystko, bez możliwości pomyłki 

wypisuję zdyscyplinowana te rzeczy zbędne 

a ma biała dłoń rumienieje, już dnieje  

Pieśń trzydziesta druga. Bok

W szarości skóry jęczmiennej 

plączę swe nogi, stepując jednocześnie 

trochę nierytmicznie mi to wychodzi 

Wzrasta przede mną bok w miarę uderzeń 

konstrukcja z czarnego grafitu, magnezu 

W belkach konstrukcyjnych i wspornikach 

wielopiętrowe mieszkalnictwo komunalne 

Wybijane kamieniami otwory drzwiowe 

wilgotne ościeżnice w przeciągach 

Podwiewa mi sukienkę chłód dziwny  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

W ciemnym korytarzu ramiona powtórzone 

Piętra te same, podzielone tak samo na porcje 

Bądź teraz, szukaj mnie, teraz ty mnie 

Brudzę się grafitem ścian i rysuję na czarno 

z ołowianym połyskiem łapię jeszcze błyski 

Ślizgają się na mnie te larwy przejrzyste 

zależne od źródła macierzystego, zależne 

Piętro po piętrze biegnę po laur ściśnięty 

Po korytarzach wlekę swoje ciało za rękę 

ono opiera się siłą i się wyrywa do wyjścia  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

Jestem w ostatnim wolnym pokoju z rezerwacją 

Czuję mnożącą się obecność, tysiące nad i pod 

z boku i zewsząd czuję ich niecierpliwość 

Przede mną tylko okno, w którym ustawiam się 

we właściwym miejscu, pod właściwym kątem 

Posłusznie, z spuszczoną głową patrzę w dół 

w przepaści głębokie i tęskne, tak tęskne 

Topnieje tu popiół zmiatany pod rogi dywanu 

Kto tu zagląda zgięty do środka, ten tak wygląda  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

W milionach okien stoją poeci z otwartymi usty 

żadnych dźwięków samodzielnie nie wydają już z siebie 

Zgarniani, zbawiani grupowo w pośpiechu przypływów 

Rozgrzeszenie w tłumie przeoczą ich dawne pozdrowienia 

dla szatana z wakacji, listy, które wysyłali spod swych ud 

bo się im dziwnie pomylił adresat, może to wina poczty 

Ramionami tak szerokimi zbierani z głębokich wykopów 

wyżłobionych w wapieniach przybrzeżnych, podmytych 

w ramach stawki, którą zabiera zwycięzca za partię 

gry w kości za kości  

Uderzasz mnie mocno w bok, przechodzę  

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Pieśń trzydziesta trzecia. Rysunek II

Czuję za sobą tupanie z uwiądem w tle 

Zniszczony rysunek od paru dni 

stoi w wodzie niezmienionej, pełnej soku 

Grzebiąc łapami w błocie pogrzebowym 

wyszukuję korzeni wyhodowanych przez wilgoć 

Kształt jakiś nieokreślony śledzi me postępy w nauce 

Rysunek określają punkty kaligrafowane, początkowe 

gdy je połączysz linią, to się ujawni graf skryty 

Używałam cyrkla na tej lekcji geometrii, kreśląc 

łuki zewnętrzne nieba, oba ich końce to błędy 

Kontrasty się wzmacniają, jest tylko czerń i biel 

Me ciało niedoskonałym instrumentem kreślarskim 

Przestrzeni wielkiej nie zmierzyłam łokciami suchymi 

nie pokonałam jej za pomocą skruszonej ekierki 

w rogach prawie diabelskich, nie pokonałam czyśćca 

Droga krzyżowa stacja 51, autobus się tu nie zatrzyma 

niebezpieczna tu okolica i w rozkładzie jazdy 

brak twego rozkładu, brak 51 kości skruszonych 

na tarce z orzechami, z daktylowymi opłatkami 

Mielę punkty drobnoziarniste na plamę barwną 

byle się nie zmieściła w tych właściwych skalach 

Sama rysuję me granice walcami wynajętymi 

w bryłach geometrycznych przechowują łona 

Potajemnie wychowują w swym chłodzie mioty 

z margaryny poczynione, by straszyć nimi innych 

Uciekajcie w popłochu przed mym rysunkiem 

Nawołujcie i w popłochu tatuujcie me imię 

pod pachami chowane, na lepsze momenty 

załóżcie głębokie dekolty na kolacje uroczyste 

może się uchronicie przed rysunkiem kolczastym 

przed siatką ogrodową, wrastają w nią pnie ciężarne 

w ich cielskach powoduje to bolesne przypominanie 

Ale teraz rozcieram swe granice restrykcyjne 

rozmazuję linie na włochate strzępy miękkie 

Rysunek drugi ukryty jest pod spoconą dłonią 

ma być bowiem trzecia jego cześć zmazana 

a ten środkowy fragment ciągle walczy między 

nieprzekreśleniem a przekreśleniem śliskim 

Spoczywa on wkopany w ziemię częściowo 

Część jego wystaje w postaci płyt granitowych 

z wykutym liternictwem jednostajnie osobliwym 

z dawnymi datami śnieżnobiało precyzyjnymi 

z imionami osób śpiących, ułożonych na boku 

Sen o złożeniu do grobu w garniturach brokatowych 

Kroki do wieczności pomylone w tańcu z podskokami 

na trampolinach z błony śluzowej wyścielającej 

wnętrza eleganckich wnęk z buku, z brzozy 

Wtopiona druga część zawsze w okolicach ziemi 

rysuje się na glebach nawożonych łajnem 

Rysunek ciernisty okrawa kształt pusty, zastany 

Określa mój kształt bolesny plątanina bluźnierstw 

słodkie, pozostawione w ścianie, dla płaczliwych raczej 

w miękkich kamieniach wetknięte, trwale się utleniają 

Pluję w siebie, analizując reakcje chemiczne zachodzące 

Znów obrastają moją mordę liszaje i pleśniawki kwitną 

hodowlane, nawilżane stale mą gęstą śliną, w głębokości 

uniemożliwiają mi bezkrwawe szemranie i lamenty 

Hultajskie ich zwyczaje w zdobywaniu nowych pól 

na mej twarzy w okolicach ust walczą nieustannie 

o przewodnictwo i wpływ na śpiewy wulkaniczne 

Zalana lawą swego głosu zbyt głośnego podkurczam się 

czekając na wykopanie z asfaltu z pobocza autostrad 

po których mkną, miękko świszcząc w pędzie, One 

Rysunek rozpada się, z trudem podnoszę ręce 

nadając mu formułę nieczytelnego i niechcianego 

odrzuconego przez budowniczych rysunku węglem 

Pieśń trzydziesta czwarta. Wiatr od morza

Nasze gardła wysuszone, wzmocnione 

resztkami nut impregnowane wielokrotnie 

Stoimy w oknach pokutującej i grzesznej Prory⁴ 

Największa ruina w okolicy nadająca się na eventy 

czekając na Jego ruch na lękliwym postumencie 

Fundamenty dawnej budowli siłą były gwałcone 

Teraz to miękkie wszystko nareszcie i bezzębne 

tylko przewiewa przez nią wiatr, hula niezłapany 

Wszyscy mają otwarte gardła na roścież 

Kąciki ust są nadcięte jak krocza przy porodzie 

by się poszerzyć, by się nie rozerwać w sumie 

gdy doda się wszystko i wyjdzie wynik bez reszty 

Z otwartymi gardłami czekamy, pokalani 

Wielkie organy z pociętymi otworami 

puste, wydrążone, wyrestaurowane bardziej 

tylko gardła pozostaną, po nas tylko gardła 

Wiatr od morza powiewa spokojnie w naszą stronę 

owiewa nasze policzki sine od wysiłku, od czasu 

wwiewa się do naszych ust powoli i leniwie 

porusza naszymi archeologicznymi szczątkami 

strun głosowych, utkanych w węzły żeglarskie 

drążąc te nasze tunele podziemne, podmorskie 

wszystkie czyni gładkimi szlakami dla siebie 

Przez drgnięcie wydobywają się z nas głosy 

nieznane dotąd dźwięki, melodie, niewyśpiewywane 

miliardowe organy brzmiące nie sobą, lecz Jodem 

Nie pozwala nam śpiewać siebie, związuje nas 

zabiera nasz ciężar z portu, wyprowadza w Pełne 

Grube liny jedwabne, splotem krzyżykowym snute 

ich wątki naprzemienne w porządku nieodgadnionym 

Wciąga nas w głębokość, do której tęskniliśmy 

Ten statek rozpruwa się w zetknięciu z wodą 

Żyrandole roztrzaskują się, i marmury, i zaplecza 

my w nim idziemy na dno, osnuci planktonem 

po to, aby nie być już, by nie bywać i się nie pojawiać 

zatracić się w tym dostojnym opadaniu w ramiona 

które zaciskając się w pozdrowieniu, uwalniają nas 

od śpiewania pieśni czyśćcowych  

A ze zdziwienia otworzą się nam dzioby nienasycone  

Pieśń ostatnia. Dolepienie do Nieba

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

(((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((( 

((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((((  

Przypisy:

1. Chiara (wł.) — odpowiednik imienia Klara bądź przymiotnik: jasna, przejrzysta, jednoznaczna. [przypis edytorski]

2. Tisztitószer — z węgierskiego: płyn do czyszczenia. [przypis autorski]

3. piu bella regina (wł.) — najpiękniejsza królowa. [przypis edytorski]

4. Prora — ośrodek wypoczynkowy na wyspie Rugii, zbudowany przez nazistów. [przypis edytorski]

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka-czysciec

Tekst opracowany na podstawie: Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.