Karol Maliszewski

II. Liryka lokalna

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

II. Liryka lokalna

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

W górę rzeki

Kamieniem się staje dotykane próchno 

Świeci we mgle wypalany trawnik 

wydawało mi się że znam mowę ptaków 

ale w tym lesie jakoś wszyscy zmilkli 

odjęło im mowę dodało mi skrzydeł 

wyszło z płomienia płomień wił się w dłoniach 

bił skrzydłami o ściany wiersza 

zamierał na ustach jak kwiat kasztanowca 

poobłoczna piana na gałązkach słów 

„już po mnie” mówiło się bo tak było modnie 

przede mną góra do zdobycia 

mgła do rozproszenia miłość do zabicia 

wypełzały z tej czaszki jaszczurki przeznaczeń 

po równo obdarowani odchodziliśmy 

do swych kruchych zajęć 

pamiętam chciałeś być księdzem 

teraz się męczysz na odległej plebanii 

chciałem być tym który ucieka 

co to ma znaczyć pytałeś 

właśnie chciałem znaczyć tyle co hieroglif 

metafora gnoma być i nie być 

znikać wymigiwać pysznić się istnieniem 

a co Bóg na to pytałeś 

Bóg wiele wybaczy i przepuści przez palce 

takim jak ja 

są to boskie eksperymenta eskapady ekstrema  

musimy być na przekór płynąć w górę rzeki 

należało pragnąć goręcej należało goręcej pragnąć  

należało 

Ludzie po drugiej stronie

Ludzie po drugiej stronie ulicy,  

gdy mi przywożą węgiel  

i podnosi się mgła, 

z zapartym tchem śledzący  

manewry multikara. 

Wreszcie wpasowuje się  

zmarzniętą dupką w secesyjną bramę,  

by wysrać tonę lub dwie  

na środku korytarza. 

Taki jeden liczący na miał 

czai się z workiem. 

Niemowa kręcący głową,  

przekonany, że gość urwie lusterko  

na gzymsie, ale jednak nie. 

Starsza pani w filcowych botkach  

z opieki społecznej 

metalicznym głosem dworcowej szczekaczki 

coś mu tam oznajmia, 

a mnie pyta, kiedy się to wszystko skończy.  

Wszystko to się dawno skończyło,  

teraz żyjemy w kawałkach wszystkiego,  

w bryłach. Nie chce mi wierzyć. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Albo albo

Albo gonić skurwysyna, za  

przeproszeniom, co uciekł  

obronie, zrobić go na szaro  

i dobrze wrzucić 

chłopakom. Drzeć się jak opętany  

po tym golu, a potem chodzić  

po górach zachrypnięty  

i po kolędzie (za kolesia,  

który się oberwał) też. 

Albo jeździć rowerem po dziurawych  

mostach, pisać wiersze,  

palić papiery po zmarłym  

dziadku i zobaczyć to  

niesamowite zdjęcie Chruszczowa, 

a to wujek Edek. Nosić dzieciaka  

i odwzajemniać jego przytulanie,  

poklepywać żonę po następnym  

brzuchu. Kochać się z tym brzuchem. 

Wszystko. 

Jesteśmy

Jeszcze lokówka ciepła, rozrzucona bielizna,  

niewyłączone radio mówi,  

że Okocim sześćdziesiąt. Stan wód  

i uczuć, jak to w lutym. 

Nadgryziona bułka, pomarszczony 

dywan, okno mieni się nagłym  

słońcem. Byłaś tu przed chwilą,  

teraz jesteś w pracy. 

Co uchyliłaś, zostanie uchylone. 

We mnie mieni się przestrzeń,  

wirują: śluz, ślina, sine  

krople z sutków. To się chyba nazywa uśmiech losu.  

Pojawił się wreszcie na twarzy, prysnął w okulary. 

I zapach, smak tego, co się dzieje. 

Jak młode zboże rozgryzane wolno. 

Szum wokół nas; z gołębi, obłoków,  

z płatków sadzy i skóry. Jesteśmy 

jak niecierpliwe pukanie dzieci, 

odwołane lekcje nieznośnej gramatyki. 

Jak księżyc

Znów krew w misce. Kiedy minął miesiąc?  

Rozpięta bielizna kołysze się, koi mnie  

widok muru z wyjętą znów cegłą. 

Biaława kość świtu, długo ją ssały 

bezdomne kundle, tłucze się w zaułku —  

co stąd, a co nie stąd,  

jaki świat opiewać? Zerkać 

na zegarek, patrzeć na termometr, 

kpić z tutejszych chmur, ruin, 

brzóz i kasztanów. Rzadko 

skrzydło wzlatuje: wzgardliwe 

wzruszenie ramion, rozgrzewa powietrze 

regularne słońce; panika w oczach... jak-się-życ; 

i znów krew, szybki oddech 

paruje nad miastem, mgła z niedomówień,  

ze wspólnych ust. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

I aż do bólu. Ciemność

Poczekalnia pełna głosów  

głosownia nastawnia języka  

wyobraźnia sprawdza bilety słów a konduktor  

jest wierszem Benna pt. „Składnia” 

czytanym przedwczoraj Otarty o mur do krwi 

stoję za chlebem drugorzędny poeta  

rozstrzelany drukiem pszenny czy żytni Nie wiem  

Polsko jesteś dziwna te głosy każą mi Ciebie  

kochać ze wszystkich stron Wzgórza  

w jaśminach zapach poranka Przeskakuję  

z wiersza na wiersz tak się nie robi ja wiem  

Ze swojego wiersza na wiersz kolegi i pytam 

czy jestem zepsuty jak mówią do rdzenia 

do szpiku zwątpienia do ostatniego słowa 

które trąci w kręgosłup i runę  

(o poczekalnio pełna głosów!) w szum wodospadu  

w szelest węża na ścieżce A to tylko mój  

syn nienarodzony wyplątuje się ze ścieżek 

pościeli sunie przez poduszkę jak żuk 

trącając bosą stopą strunę napiętego  

czuwania i aż do bólu ciemność jego krzyk świeca  

szukająca płomienia 

Napełnili przydeptali

(z cyklu „Noworudzkie noce”) 

Zatrzymana kropla  

nim konieczność 

zaklnie ją w mętne świecidło  

bursztynu albo w wiersz  

nim znajdzie się w muzeum  

oprawiona w srebro  

opatrzona komentarzem  

wchodzę w tę kroplę  

z całym dobytkiem inwentarzem  

dzieci idą za mną żona  

stoły krzesła tapczany 

półki z książkami 

niosę na ręku najmłodszego dzieciaka  

jego krzykiem nabrzmiewa błona  

zatrzymanej kropli  

aż pęknie 

a my wylejemy się na bruk  

jak ropa i osocze  

znowu bez mieszkania 

i poczucia czasu 

a on krzyczy 

bo musi bo w poprzednim  

pokoleniu zaliczył komorę  

gazową i wkładali mu  

do odbytu rozżarzone stopy  

metali szlachetnych  

szlachetni panowie  

Schlapke Braun Wolff  

kto mówi o zbrodni  

chodziło o rozwój nauki  

a potem siedmioletnią  

wiecznie otwartą buzię 

napełnili igliwiem i piaskiem  

przydeptali 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Podobna trasa

Było jak wtedy, gdy jechałem na pogrzeb wujka  

Adama do Makowa i wieniec telepał się w bagażniku.  

Październik rześki, wyrazisty. 

Podobna trasa. Favoritka mruczała czule,  

wpadając z wiatrem w głębokie doliny;  

jechałem sam i czułem się potrzebnym  

ogniwem w łańcuchu wieńców, ciał 

i trumien suwanych do przodu. 

(Chciałbym widzieć te trumny  

z samego początku. 

Właściwie nieraz je widzę. 

Czemu, głupi, biegasz  

w nocy po mieszkaniu —  

pytają potem. 

Tak jakoś się zrywam). 

Liryka lokalna

Ścięty w polu stary sad,  

czarne pieńki w ustach krajobrazu;  

rumian zakwitł (jeszcze raz), 

błędny ognik ciepłych listopadów. 

W Wambierzycach cztery dzwony  

złożone do grobu; głuche stoją  

w szczerym... Uderzam kamieniem,  

syn poprawia z drugiej; 

zapomnianym imieniem, 

chyłkiem, miedzą, wzgórzem  

przeciska się jęk. 

„Idźmy. Kogoś boli”. 

Wstyd. Miasteczko górnicze czeka swego końca

W dniu, w którym otrzymałem zaproszenie  

do wzięcia udziału w dyskusji o przemocy, razy  

sypały się gęsto w wielu szkołach świata. 

Ojciec Łukasza C., zajrzawszy do  

podsuwanego przeze mnie dziennika,  

dopisał się do długiego szeregu  

wkurwionych ojców. Chłopak smarkał krwią. 

Ja cię chyba zabiję. Dość mam tego wstydu. 

Dwa lata temu matka Łukasza C. musiała  

wzywać pogotowie. Czuję ból w całym  

ciele, podskórne dzieciństwo. 

Rozbieraj się. Ale za co. Rozbieraj się, 

ty już wiesz za co. 

Nie wiem do dziś. A kiedy na wuefie  

Rafał D. kryje się po kątach 

i nie chce wyjść z szatni, wiem, że dziś znowu 

przyniósł wytatuowaną na skórze mapę  

niedoszłego powiatu. Jego ojciec krzyczał  

na zebraniu, jesteśmy prowincją,  

będziemy jeszcze większą. W prowincjach  

bólu mieszka strach. Ja cię chyba zabiję,  

dość mam tego wstydu. A kopalnię i tak 

zamknęli. „Przemoc jest tam, gdzie nie ma Sensu”. 

Paweł A. nie chce się przyznać. Wreszcie  

wybucha płaczem. Tak, robi to codziennie. 

Matka musi klękać, a potem pełznie  

po podłodze. Ojciec każe mu patrzeć,  

jest ciągle pijany. Paweł moczy się w nocy, 

ma kłopoty z nauką. Szkolny pedagog triumfuje, 

teoria konweniuje mu z przypadkiem. Śnieg,  

śnieg na te rany. W kwietniu? Cichy,  

zalękniony śnieg. Pójdziemy go deptać,  

chłopaki. A jutro w kosza z siódemką. 

Dopierdolimy im. Jak nie tak, to inaczej. 

Jacek F. wie, że ma faulować. 

Marcin B. mówi coś o egzaltacji. 

On jest nowy. Będzie uczył wosu. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Przez Słupiec płynie rzeka Dzik

Przez Słupiec płynie rzeka Dzik  

przez moje serce jeszcze dziksza  

bardziej brudna Osad lśni  

w wierszach W ustach dym  

z hałdy nad miastem  

Daj mi znak może kaszlnij  

zrozumiem że cię tu tytko  

ta jabłoń trzyma Dziadek  

ją sadził w kącie podwórza 

szczaw (co porasta stromą stronę  

wzgórza) znika w pyskach koni 

pasących się z namysłem 

i tną gzy Chodzi po opłotkach  

cień chmury rozdartej jak ty  

albo schizofrenik Następny człowiek umarł  

pogoda się nie zmieni Weź gałąź 

sosnową i połóż na ranę. 

Kościół w Drogosławiu

widziany przed odlotem  

Rozalii Linke, Marii Sztorch,  

skłóconych sąsiadek,  

które pogodził cios  

niewidzialnej włóczni —  

anioł się uwijał za dwóch,  

las pod oknem niemiał i głuchł; 

widziały czerwony, stromy dach,  

z bliznami okien uniesionych jak brwi,  

odlatywała od korpusu jak głowa  

sygnaturka drżąca, nerwowa;  

coś było z powietrzem nie tak, 

dawany i powstrzymywany znak,  

nie czuły w sobie plusku krwi,  

nigdy nie były na takiej mszy. 

Co chcesz powiedzieć,  

wykrztuś teraz —  

z księgi doliny robi się książeczka  

szybko wkładana do kieszeni płaszcza; 

i ten inicjał, pokrętna litera  

z czerwonych cegieł. Kościół w Drogosławiu  

widziany z wysoka. 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Październik

Cóż, bez tej lipy niebo  

byłoby bezradne jak syrena na skraju  

złomowiska, na rozbieranym wiadukcie 

śpiew lokomotywy. 

Księżyc w serii znaczków na niebie —  

ząbkowane Haiti,  

rozwarty seks malwy; i głos: 

„nie jesteś poetą krajobrazu, wypierdalaj”. 

I coś się ze strumieniem oddala, oddala  

sens i przybywa z daleka:  

stanąłem u ujścia, rzeka  

skojarzeń ma cofnięte źródła. 

Wypłynąć jeszcze tej nocy  

z tornistrem pełnym książek, 

na zbutwiałej tratwie wić mały ból  

języka, który chciałby lizać 

szron na różach, pokrywach śmietnika. 

Ciepły grudzień

Ani i Jurkowi 

„jastrząb kwilił, co rozwścieczało psy.  

krzesło w rzece. kry”. 

Tu szedłem, a tam dosłownie  

leżałem pod brukiem, pod pianą liści  

bitą na asfalcie: oddech ziemi  

strofował mnie, naprowadzał —  

zaczynały się schody, korytarze. 

Tak się leży, tak układa, 

wyrównuje oddechy ze wszech stron —  

w sobie. Tak się widzi kroki 

od spodu, przeczuwa podeszwy; podejrzany 

wiatr. W zajezdni dużo flag. 

Trochę szedłem, ale coraz bardziej  

obraz zachodził w głąb. Zachodziłem,  

zaszedłem, stoję nad otwartą  

myślą: w notatniku zaciskał się  

rząd, gwar brył. I sny. 

Kręto, przestrzennie, lustrzanie. 

***

Jak igła do zszywania owiec 

lśni w szronie wieża kościoła w Głuszycy 

i są jagnięta na wzgórzach  

zziębnięte, zdziwione. 

Więc to ty jesteś, świecie. 

o którym tyle szeptano we krwi. 

I trzeba skubać to szare, szkliste. 

Białe strumykami w dół, będzie pluskać. 

Czarne, okopcone sunie  

po wiadukcie. Koń przejechał. 

Skąd wiem, że koń? Każdy widzi  

dwukółkę, bat, parujący asfalt. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Zimny styczeń

Kasi i Jarkowi 

I otrząsną perlistym śmiechem  

szadź z opłotków; ja nie wiem,  

kto te dzieci robił,  

i w jakiej pokorze. Są 

na wzgórkach: między parowy  

wpada krzyk nerwowy,  

roztrzęsiona sanna. Z drogi, z drogi.  

Zbocza lśnią jak śledzie. 

Chcą połamać nogi  

przechodnia, co zatrzymał chwilę:  

hałdę, rzekę; w pomarszczony obłok  

ciężko kasztan wchodzi, rozsypując obrok. 

Wozy wypełnione węgłem  

suną w głąb doliny. 

Pęka serce mrozu 

nad kamieniołomem: zgrzyt stalowej liny. 

Kwaśny luty

Oldze i Romkowi 

Gdy nie dają szans rozbudzone dzieci;  

albo to jest najważniejsza szansa. 

Zapal, wcześnie zapal;  

palę arkuszami zeszłorocznych ocen.  

Jeszcze wcześniej uderzenia, trzask —  

pojemniki na śmieci opróżniane w śnieg. 

Kto żyw w nieznanej ciemności  

przeszukuje teren Martwej  

i przyległych; natkną się na psa czy nie...  

Popiół, wszędzie popiół,  

rudoszary ślad po wcześniejszych,  

teraz dumnych ze swego pióropusza. 

Nad dachami wpada w poślizg wiatr 

jak cuchnący oddech chorego olbrzyma;  

otrzepuję się z sierści, ciemność trwa —  

a właściwie trawi resztki. Potem blask. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

***

Bóbr wzbiera. Mijam go po drodze. 

I on mnie mija. 

Ileż podmytych kurników,  

upadłych płotów z wikliny! 

I nie masz nikogo, który by opisał  

brudne dzieci wpychające fotel 

w żuka i konia bez głowy. 

Rodzina się przenosi bliżej biedaszybów. 

Zima nie ma końca. 

Piosenka z końca lutego

Czytanka świata otworzyła się tu  

na obrazkach z zimy  

i pan nauczyciel zza chmur, zza brzóz  

wyjaśnia wszystkim, co my tu robimy. 

Widzicie, dzieci, poranek lutowy  

w pewnej części Sudetów Środkowych,  

na krańcach horyzontu gorzki róż  

przechodzi w śliwkowy, i staje się już 

coś nietutejszego: wrastają w szadź  

łzy Matki Boskiej lub kogoś takiego;  

pejs starozakonnego, kieł ziemniaka 

gdzieś w kącie kuchni nieba — 

tyle o księżycu. Z prawej krzyże cmentarza  

i główkę krokus wynieść się odważa 

na światło, mróz, lodowe pęknięcia. 

Dzięki, światło, za światłość —  

to głoska różnicy, 

ale nam pozwala wychynąć z piwnicy. 

***

Wspiął się i patrzy w bystrza Woliborki  

pies wyrzucony wcześniej z samochodu —  

czy widzi twarze, co przestały kochać,  

może przyszłość świata, podkulony ogon — 

samotny na wietrze, zjeżony,  

przekrwiony jak oko, 

którym widzi nurt — 

bo jego rzeczy zostały pod wodą,  

miał tam dokumenty,  

smyczkę i kaganiec;  

rzeka robi zdjęcia i podaje dalej — 

wścieka się na pianę,  

gryzie łańcuch brzegu. 

*

To jest wiosna,  

gdyby ktoś nie wiedział;  

coraz więcej psów  

wpatrzonych w ciemną wodę. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Oda

Mariuszowi Grzebalskiemu 

Psy wskakiwały na mur, liżąc 

twoje ślady; liście podrygiwały w tańcu; 

rzeczka w Sudetach jak Potomak w marcu; 

stygnące stygmatyczne znaki 

na pełznących zboczach —  

smutne ogniska, przy których ludzie 

z opuszczonymi głowami 

na krawędzi obłoków. Wiatr wiał, 

ale słychać było niechęć 

i zrzędzenie losu; 

stało, co się miało ruszać, 

co się kiedyś ruszało 

w dzieciństwie, śniło 

Psy wskakiwały na mur, liżąc  

twoje ślady 

Jak u nas w południe

Zygmuntowi Krukowskiemu 

Pukają do drzwi  

krzyczą przez kruche literki 

otwórz się odłóż 

to co chciałeś wypowiedzieć na marne  

nie wracaj do tych samych słów 

odnawiaj się chłopcze  

ta ścieżka zachęca 

wysoka trawa czyha  

hałda cmentarz zasypuje cicho 

świadkowie Jehowy  

nadchodzą z Miedzianki 

sztuczne kwiaty w majolice  

a Jezus jak Nike  

bez oka 

bez jednego skrzydła 

bo prawda z braku się bierze  

prawda bezskrzydła  

ślepa 

pukają do drzwi  

szarpią za sznur  

który nie dorósł do pętli  

pokazują flachę pęto kiełbasy  

chcą ode mnie więcej 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

List czytelnika z Wałbrzyskiego

„Na tyle listów chciałem odpowiedzieć  

grzecznie. Trzydzieści siedem lat byłem  

miły. Szkoda, że to się skończyło.  

Trudno to nazwać transgresją. 

Kupa gnoju, którą chciałem toczyć  

w jakiejś formie, np. kuli,  

okazała się za wielka. 

Po prostu”. 

Bez światła

Są odpływy światła, psują się baterie,  

siada akumulator w starym szewrolecie, 

gasną jarzeniówki, zawijas neonu  

wyłamuje szereg — 

i znów chwila zamknięcia dopływu,  

łapiemy powietrze, przeskakuje iskra  

ze stryja na tego niżej na zdjęciu  

w parafii. Nie martw się, siostro, 

poznacie go po bielmie  

łamiącym się na widok, na blask.  

Przymrużcie już oczy, o tak. 

Wiertarki w ogrodzie, silniki w piwnicy 

ściągają od nas z góry najwięcej energii.  

Parujemy niewytarci, chyba utrwaleni. 

Prosta historia

Do tylu kościołów wchodziłem 

daremnie, gipsowe figurki śmiały się ze mnie... 

Pozostawione dzieci płakały. 

resztki Boga trzeba było wyskrobywać 

z ich zabłoconych kurtek, 

ojciec buszował w knajpach, nawiedzał dziwki, 

świat oddalał się jak chybotliwy wagonik 

bez konduktora, bez maszynisty; 

potem takie same dzieci spotykałem  

w szkołach, uczyłem je poprawnej pisowni  

własnych nazwisk, wpatrywały się we mnie  

jak w maszynistę, wybierałem z nich  

najlepsze do składu na mecz  

z sąsiednią biedą i kiedy obrzucały się błotem  

na boisku pod hałdą, miałem łzy w oczach. 

Wiem, miało być o Bogu. 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/maliszewski-zdania-na-wypadek-liryka-lokalna/

Tekst opracowany na podstawie: Karol Maliszewski, Zdania na wypadek. Wiersze wybrane, red. Radosław Wiśniewski, Klub Integracji Twórczych Stowarzyszenie Żywych Poetów, Brzeg 2007.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl).

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Cab in the Rain, Józef Pankiewicz (1866–1940), domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.