Karol Maliszewski

I. Góry, gorączka

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

I. Góry, gorączka

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Wysiadłem, usiadłem

Uszedł ze mnie duch na jakąś godzinę  

i czułem w ręce bilet  

przez Leszno, Poznań, Konin;  

dopiero potem myśl, żeby coś wyjąć  

i przestać migotać, wpisywać w szybę, 

wszystko oddychało we mnie,  

byłem we wszystkim. 

Bolała od tego głowa i kolana,  

jakbym wędrował na klęczkach  

po wiosennej grudzie, tłukł okna,  

a przedtem pasł głowę  

rozbłyskiem widoków (to bliskie  

konania), snów, napomknień. 

Czyj sen jest większy  

w tym pokoleniu, i słyszę: czy  

napisałeś już o mojej  

książce i: kiedy wreszcie  

napiszesz — 

a chuja napiszę. 

Wysiadłem z pociągu, 

bo mi się spodobały czyjeś usta w szybie, 

ruszały się. 

Nie mogłem znaleźć zeszytu. 

Rocznik sześćdziesiąty grzebie w papierach

Otworzyły się szuflady pękły wysłużone plecaki  

ze starego worka na śpiwór (bo spało się gdzie  

bądź) wypadł kłąb włosów dawno pochowanej  

i stos karteluszek zapisanych  

serdecznym pismem z przełomu  

lat siedemdziesiątych osiemdziesiątych  

bez akapitów bez znaków przestankowych  

(bo nie chciało się przestać) by dać sobą  

świadectwo nędzy pielgrzymstwa poniżenia 

Rocznik sześćdziesiąty grzebie w papierach  

uczęszcza do poradni wychowawczo-zawodowej  

dla młodych literatów  

i już nie zaczyna zdania od więc. 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Nie pytaj więcej kim czym

„Pan był kiedyś poetą” 

nie mogłeś tego ująć prościej synku 

siedzący w pierwszej ławce od okna 

to prawda 

byłem kimś takim 

nie zdając sobie z tego sprawy 

paplałem trzy po trzy jak dziecko 

które nauczyło się mówić 

„pan był kiedyś poetą” 

to było dawno 

niewiele pamiętam pojedyncze słowa  

oderwane sytuacje  

liryczne telegramy zawiadamiające 

o konieczności przyjazdu w celu 

odebrania nagrody 

pieniężnej za zestaw słów 

„pan chyba był kiedyś poetą”  

widzę zamglone szyby pociągu  

który zatrzymał się w szczerym polu  

boję się podejść do okna  

żeby nie być podejrzanym 

o chęć napisania tzw. wiersza  

„bo ja coś o panu słyszałem”  

synku z pierwszej ławki od okna  

dobrze mi tu z wami 

i ciepło idzie od kaflowego pieca 

na którym plansza z pytaniami  

przypadków 

nie pytaj więcej kim czym byłem 

Stara Niemka

Stara Niemka włóczy się po miasteczku  

z pustą torbą na zakupy 

karta pokoju może się odwrócić 

stara Niemka — ptak do lotu  

lepiej by nie stanął 

ręce powykręcane głowa podana do przodu  

i już już odrywa się od ziemi  

która okazała się odzyskaną 

odlot do ciepłych krajów  

za Łabą 

niestety 

reumatyzm skrzydeł 

grób Heinricha  

na miejscowym cmentarzu 

Dopisek po latach

Stara Niemka umarła. 

Nie męczyła się zbyt długo. 

Nie wiem czy mam płakać,  

czy dalej ciągnąć tę notatkę 

Chodzą słuchy, że była praprawnuczką Hölderlina  

że pisała wiersze, że to co my  

chłopaki z ulicy Piastów,  

braliśmy za klątwy 

rzucane na nasze usmarkane oblicza 

— było w rzeczywistości strzępami 

klasycznej poezji niemieckiej. Przeważał Goethe 

Najpierw odjęto jej nogę; 

na prośbę anonimowego fundatora z Hamburga 

zachowano te jej cudowne skrzydła 

— poczęte w wyobraźni polskiego chłopaka,  

który w tej chwili mimo wielu starań 

nie może wykrztusić z siebie jednej łzy. 

Jest już bowiem mężczyzną, coś mu się porobiło  

ze łzami. Chyba chowa je gdzieś;  

czyżby do wewnętrznej kieszonki z zapiskami  

czekającymi tam cierpliwie  

na podniesienie 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Odkopcie go

chciałbym strząsnąć robactwo  

z jego garnituru w prążki,  

podać mu rękę i powiedzieć: „wstań  

tato” — jak niegdyś, gdy wracał zalany  

w trupa 

i padał niedaleko naszych okien 

chciałbym go sobie przypomnieć  

z rozsypanych kości, z garsteczki prochu  

ulepić figurkę na zboczu  

góry, która go pochłania. 

Drohobycz

Na wzgórzach dzikie trześnie kwitną  

Drohobycz w dole. Nie, 

Nowa Ruda fosforyzuje w szkle dymów 

Sucha morwa, którą po wielokroć  

przesadzał nieznany ogrodnik —  

mówię 

— Wielkiej Sowy cień  

rozgałęziony jest jak moje serce 

nowe serce 

Gdy przyjadą Niemcy (w sezonie 

wycieczek) - - -  

powiem im to samo. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Warszawa

Chodziłem po Warszawie, był mroźny poranek, 

już mówiono o wiośnie w wyższych sferach  

ptasich. Długo stałem na moście,  

lód drżał, był jak lawa, tramwaj 

brzęczał uprzężą, warczał pudel  

na mnie: przybysza z prowincji —  

z miasteczka Drohobycz w gminie Nowa Ruda. 

Chodziłem po Warszawie, ściskając rękopis, 

pierworodny zbiór wierszy  

zawinięty w gazetę. 

Poeta. maszyna.

Pisanie przepisywanie wysyłanie na adres 

redakcji skamlanie u drzwi wydawnictw 

ukrywanie się za godłem Harnaś albo Outsider 

otrzymywanie kwoty przekazu 5000 zł za całokształt 

dziękowanie za zaproszenia na sesje wieczory 

poranki podpisywanie listy obecności 

w tym pokoleniu obowiązkowe wołanie 

na puszczy albo „pieprzona komuna” co na jedno wychodzi 

a potem chowanie głowy pod stół bo 

na sali może być tajniak błaganie o stypendium 

ewentualnie jednorazową dotację na rzecz 

rozkwitu prężnego talentu wyganianie dzieci 

z pokoju bo tata skrobie POEZJĘ 

taka mała skrobanka na marginesie 

ostatnich siedmiu lat wspólnego pożycia 

z maszyną do pisania kupioną na spółkę 

z Maćkiem Chlebickim w Białymstoku 

na parę dni przed telewizyjnym wystąpieniem 

zwierzchnika si zbrojnych 

skoro świt. 

Co do cholery (lata osiemdziesiąte)

Kątem na Bródnie u dwóch dziewczyn 

z socjologii W dzień szedłem na cmentarz 

grzebać wśród nazwisk szukać ojca mojego 

ojca zmarł w 1914 na suchoty W nocy na Wschodni 

węszyć nasłuchiwać czy jeszcze bije serce narodu 

Biło zomo i ostry zapach krocza 

prostytutek trzeciej kategorii 

mieszał się z moją egzaltacją Toboły wylewały się 

z przechowalni aż na perony Staruszki dławiły się 

kaszą gryczaną sos pomidorowy ściekał im 

po brodach wszędzie sos pomidorowy tampony 

podpaski pieluszki nocniki podwiązane do 

plecaków I ta nagła czułość co zalewa ci 

gardło miłość do tego całego bajzlu 

Smród buchający z łachmanów żebraczki 

peweksowski zapaszek gogusiów powracających 

w panice z wakacji bo jakieś tam strajki 

Spali na swych wyperfumowanych żeglarskich workach 

synkowie a w ciemnym kącie na piętrze 

pieprzyły się zdrowo dwa długowłose cienie 

obwieszone koralikami udające się na pielgrzymkę 

do grobu Stachury Edwarda Napisy w klozecie 

zachęcały do wolnej miłości ale co do cholery 

co do cholery ze mną kim jestem 

spłodzony lecz niepocieszony (współistotny ojcu?) 

na warszawskim bruku w mroku kim jestem 

i po co Wracałem nad ranem pamiętając 

że miałem coś ważnego do powiedzenia 

ludzkości światu narodowi naszemu 

który jest jak lawa wylewa się 

na ulicę Gęsta ślina w ustach 

na widok rozrzuconych nóg pod cienką kołdrą 

kropelka śluzu pojawia się znika czeka 

pochwa by pochwycić dłoń palec cokolwiek 

Któregoś dnia odszedłem padał śnieg 

tramwaje odprowadziły mnie za miasto 

szedłem szosą w stronę rodzinnego południa 

szeleściły w plecaku pamiątki młodości 

trochę zdjęć pożółkłe ulotki mapa Masywu Śnieżnika 

i Gór Bialskich Biblia Bursa 

dwa w kratkę bruliony. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Sens (Ostrołęka)

Piotrowi Matywieckiemu 

Obudziłem się na granicy województw. 

Zakopywano zwłoki sarny  

i dano mi to oglądać przez ramię. We śnie  

pisałem wiersze, nie oglądając się 

na D.Ś., M.G., na nikogo. 

Teraz, przebudzony, budziłem niesmak  

mieszając rzeczy, podnosząc sweter,  

rozrzucone gazety. 

Mówcie, co chcecie. 

Zastanówcie się, co mówicie. 

Dowolne nazwiska: kryją się w płytkich okopach sensu. 

We śnie było lekko. 

Zaraz potem jest lepko, butelka  

po wódce na sąsiednim fotelu. 

Brudni ludzie wysiedli w Pułtusku,  

ulewa chciała ich umyć, ale nie dała rady. 

Jeden z dyskutantów miał rację. 

Musiałem to przespać. 

I kartkę przewróciła ciepła ręka 

zza szyby, zza chmur podobnych do trumien. 

Bóg chyba jest. Jak promień. 

Tylko coś we mnie wyschło, w przerwie. 

Tamtędy leje się woda, mówi kierowca. 

Góry, gorączka

Widok gór 

ochłodził mnie, widziałem  

rodzinę: żona, babka  

i ten krzywy Pradziad porośnięty  

ciupagami modrzewi; dzieci moje  

rozsypane od zmierzchu  

do zmierzchu, całe w kołpakach  

prześwitów, tych drobnych  

olśnień danych dążącemu  

donikąd — 

byłem już coraz  

bliżej, patrzyłem na obraz  

rozedrgany pędem  

jak stawał się doskonale,  

nie wiadomo jak 

uspokojony i pogodzony  

z najwyższym słońcem  

w chmurach, z obłym stokiem  

w lustrze burego jeziora,  

z jakimkolwiek  

sobą 

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Okolice Barda (Wartha)

Krzyśkowi Śliwce i PKP 

Rilke spadłby z tej góry  

jak zwykły śmiertelnik —  

pokładł się rocznik 27:  

świerki, sosny, modrzewie,  

podmuch był krótki (gęsty) 

Ostatni miesiąc do emerytury, 

w dystynkcje leśnika wplątuje się śmierć, 

brzozy gorzkie w widoku, 

las cierpki w dotyku —  

tak wiele obiecywał za młodu 

Dymią góry, kopcą się doliny, 

był pożar w deszczu, 

sadzonki w szałasie już nas nie dotyczą, 

zawiodła Matka Boska, zawiódł krzyż dębowy —  

ogłosił upadłość ramion w lesie. 

Według legendy

Według legendy umierałem z zachwytem  

z włosem rozwianym, kiedy pośród palby  

mauzer zastygł, dłoń pełzła po murze,  

gdzie dziś bluszcz pięciopalczasty  

i pamiątkowy — „jakby poeta coś wyrzec  

chciał w tym ostatnim słowie”  

twierdzi posłowie, hagiografia szczegółów 

w wieku 23 lat  

zdobył na wrogu  

kilkadziesiąt wierszy i języka  

schwytał w ciemności, który  

jednakowoż milczał  

jak grób 

Z pamiętnika powołanych na wiosnę

Obnażać się w pokoju pełnym młodych  

mężczyzn (z tego samego rocznika  

i młodszych) powołanych na wiosnę  

1988; pośladki, uda, zwisające genitalia —  

szybkim ruchem wciągana piżama,  

by nie wydać się śmiesznym; dziennik,  

następnie film fabularny za zgodą  

dyżurnego oficera; sytuacja w kraju napięta,  

ale chyba nas nie użyją w razie czego;  

już widzę siebie wjeżdżającego na skocie  

do rodzinnego miasteczka;  

a po drugiej stronie ekranu  

nasze żony robią na drutach, dzieci  

krztuszą się ampicyliną, wreszcie zasypiają. 

Myć się w łaźni pełnej młodych  

mężczyzn (z tego samego rocznika  

i młodszych), wkładać rękę w krocze  

i mydlić w obecności ich wszystkich —  

w strumieniu gorącej wody z zardzewiałego  

sitka spod sufitu stać się jednym z nich  

nie do odróżnienia 

Zbudzić się w pokoju pełnym  

zamętu /alaaaarm!/i wciąż jeszcze  

myśleć mój kraj 

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Nawet tu, w wojsku

Nawet tu w wojsku 

chodzą za mną wiersze jak psy  

liżą ręce proszą o więcej 

mięsa kości krwi  

skaczą do gardła piją ślinę  

a potem uspokajają się  

lepka biała nić wiąże je ze mną  

niewidzialna 

i co mam pisać 

wszystko już było List przyjął skargę  

i zaniósł żonie wyznanie  

najszczersze 

o pokoleniu? o straconych latach?  

że uczą strzelać w smutną twarz 

z tektury? że mówiąc  

wszo gnido do gnoju  

uczą pokory pojednania  

z piachem który jest wieczny  

który czeka na nas 

...I to już było  

przerabiali chłopcy  

z poprzednich pokoleń 

i następni będą wciąż po tych samych  

tłuc się bezdrożach. 

Inwazja

Liżą mnie niewidzialne języki,  

te drobne ukłucia świadczą o zarazie. 

Rozsiada się statecznie flotylla dmuchawców 

i w skórze zakłada kolonie karne. 

Plotkuje mną powietrze. 

wypluwają wyspy i robią sobie rzeczną przystań,  

daję się łatwo rozsmarowywać na kromce  

z kosza, pod grochówkę z menażki  

w trzecim dniu poligonu. 

Czwartego dnia będą jedli Podsiadłę,  

to ich naprawdę wzmocni. 

Szczątki dawnych poetów, na widok których 

panienki sikały, plączą się z dźwiękami  

przebojów puszczanych z głośników na wzgórzu.  

Disco polo wchodzi łatwo, nic nie  

boląc, jak świeca. Poeta nie. 

Poeta się pierdoli, rwie, stwarza 

problemy językowe: podmienia  

znaczenia, podmywa dawno wykrystalizowane  

pojęcia, przestawia minerały akcentów  

w glebie i na półkach zbieraczy,  

którzy właśnie tracą cierpliwość  

i mówią głośno, przez szybę i folię,  

przez celofan do kwiatów: chuj,  

aż biedne chylą swe potulne główki. 

Lepiej by wam było polecieć w kosmos. 

Zacząć nowe życie na Marsie,  

a nie na przedramieniu. Za chwilę  

sięgnę po szmatę w wiadrze i środki  

czystości. Zegnę was w łokciu i wypluję. 

Będziemy wspominać zgłoskowcem, w tercynie. 

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Kartka z Broumowa albo ćwiczenia w ironii

Broumowskie Cyganiątka na czołgu w kwiatki 

na którym ktoś sprajem POLSKA 

napisał — jeszcze kilka godzin 

w tym czeskim miasteczku 

kilka godzin do zamknięcia granicy 

Darek spotkany na szlaku 

pojechał do Pragi nie patrząc 

na krzywe spojrzenia urzędników 

od ruchu ludności a ja się waham 

i idę w końcu w stronę 

ciemniejącej na horyzoncie Gwiazdy 

znajduję rozdartą piorunem kapliczkę 

gdzie modlę się z cicha 

lecz drugą połówką tzw. duszy 

już układam limeryk à la Joyce 

i myślę o stosunku z napotkaną Czeszką 

której wata wystaje skądś tam 

i to mnie odstręcza Zresztą 

ja się nie podobam kobietom 

w chmury zaglądam jak nikt jeszcze 

przede mną a schodzę ze ścian 

z Broumowskich Ścian 

żółtym szlakiem do Hony 

skąd za 9 koron jadę do Nachodu 

i tyle, byle 

byle do przodu  

Ręka natrafia na radio

Ręka natrafia na radio i łapie Cohena  

jest północ w styczniu środek Europy  

przez środek serca biegnie nowa linia  

kolei losu Trzaska mróz obcasami  

Otwieram się na zachód  

zamykam się na wschód Nic co z południa  

nie jest mi obce Kolejny odcinek ironicznej  

powieści przerwany w połowie  

chrząknięciem spikera I po co ta ironia  

mówię do człowieczka który pełznie w lustrze  

Jest to podmiot liryczny uciekł  

z podręczników i wygląda na zadowolonego  

Tam groziło mu rozstrzelanie przez analizę  

Tutaj jest sobą a właściwie mną  

pozwalam mu na wszystko  

w granicach prawa i rozsądku  

Prawem poety jest być szalonym  

prawem podmiotu jest być posłusznym  

toteż mój podmiot jest nieco stuknięty  

Wybaczcie nie stać go na razie na więcej  

i nie powiesi się jeszcze tej nocy  

Przetrwa do rana i wyjdzie na mróz  

tam go dobiją szyderczym spojrzeniem  

Na razie wygląda na zadowolonego  

nie przeczuwa biedak swej publicznej  

śmierci Szuflada do której go  

za chwilę wtrącę podoba mu się  

już znalazł ołówek i kartkę z notesu.  

„Ręka natrafia na tomik Cendrarsa  

i łapie się na tym że jest już pod Wozem 

przycięta równo powyżej nadgarstka  

koślawo zwisa z nieba bo lepiej nie może”. 

Będę przebywał jeszcze wtedy w Polsce

Przeczuwam wiersz który napiszę 

w czterdziestym trzecim roku życia 

już jego korzenie niesłyszalne we mnie 

rozrastają się w mózgu tkanką 

poematu Będę przebywał jeszcze wtedy 

w Polsce z orłem w koronie prezydentem 

dwuizbowym sejmem Będę w małym miasteczku 

które kiedyś czeskie niemieckie 

teraz polskie poetyckie 

obrabiane słowem jak dyjament lśni 

I Polska będzie rozbita na pięć 

sześć wolnych republik 

ja wśród śląskich poetów będę niczym 

Anioł i żona mnie opuści 

z kimś normalnym kto potrafi wyżywić rodzinę 

i ma w sobie czułość nie zmarnowaną 

przez dziesiątki wierszy a ja będę wtedy 

jeszcze mniejszy bo chory na chorobę 

nie oznakowaną kryptonimem chorobę 

która zbawi świat cywilizację zetrze 

i zacznie sposobić nowego człowieka 

Będę przebywał jeszcze wtedy w Polsce 

wiersze głosząc na wiecach w przejściach 

podziemnych na wysypiskach śmieci 

w schroniskach dla zwierząt 

lecz klatki będą zapełnione ludźmi 

Będę przebywał jeszcze wtedy w Polsce. 

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Lot

Eli i Maćkowi Chlebickim 

Absolwent filozofii. Zostałem  

świetlicowym w szkole  

podstawowej (Ziemia  

Kłodzka). Oto losy  

człowiecze. Kadra jest młoda, dzieci  

krzyczą. Nie wiem, czy mój 

wystudiowany stoicyzm podoła. 

Dzisiaj rozmawiałem z nimi  

(IV b) o ziemi, matce 

naszej — ile kto ma hektarów. 

Nie taili. Potem wspomniałem 

o trudzie rolnika, ale nie wiedzieli, 

o co mi chodzi. Dojeżdżająca młodzież  

zbyt często (pod pretekstem 

wyjścia do ubikacji) kieruje swe  

kroki do pobliskiej lodziarni. Pan  

dyrektor ze swego wysokiego okna  

marszczy brew i grozi palcem. Salmonella,  

sceptycyzm i brak kontaktu z prasą  

literacką. Patrzę na park,  

gdzie stadko młodych łabędzi  

wzbija się do lotu. 

Mnie też o nic innego  

kiedyś nie chodziło. 

Wysiadłem, usiadłem

Uszedł ze mnie duch na jakąś godzinę  

i czułem w ręce bilet  

przez Leszno, Poznań, Konin;  

dopiero potem myśl, żeby coś wyjąć  

i przestać migotać, wpisywać w szybę, 

wszystko oddychało we mnie,  

byłem we wszystkim. 

Bolała od tego głowa i kolana,  

jakbym wędrował na klęczkach  

po wiosennej grudzie, tłukł okna,  

a przedtem pasł głowę  

rozbłyskiem widoków (to bliskie  

konania), snów, napomknień. 

Czyj sen jest większy  

w tym pokoleniu, i słyszę: czy  

napisałeś już o mojej  

książce i: kiedy wreszcie  

napiszesz — 

a chuja napiszę. 

Wysiadłem z pociągu, 

bo mi się spodobały czyjeś usta w szybie, 

ruszały się. 

Nie mogłem znaleźć zeszytu. 

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Apel poległych

J. K  

Pisz teraz, bo masz dobre dni;  

i następni zmarli popierają cię,  

pchają wyżej, mówiąc — 

jesteś tego wart, ładnie opisujesz  

nasze okna, 

nasze ręce na parapecie, 

ślad po nas na szybie. 

Odchodzimy, kiedy chcemy odejść, 

nikt nas nie wybierał, 

nie wierz w przeznaczenie; 

już następnego dnia 

ktoś szybko zedrze tapetę w słowiki, 

zamuruje okno. 

zrobi łazienkę w stołowym. 

Przed zmrokiem w samym sercu zmierzchu 

otwiera się mała przepaść, 

wywija się jak robak z dzioba 

języczek śmierci, 

trel lekki swawolny. 

Poeci doskonale wierni

Adamowi Ziemianinowi 

Poeci 

doskonale wierni 

przyrośnięci do drewnianej zabawki  

kołatki 

wystruganej w dzieciństwie  

przez cieślę z sąsiedztwa  

Józefa jak mu tam 

przyssani 

do matczynej piersi dziewczyny  

poznanej raz na zawsze  

wczesną wiosną 1981 roku 

(chodzić na palcach  

nie ruszać czułej struny  

nie dotykać wygasłego wulkanu 

nie deptać 

wzgórza porośniętego czułą tymotką) 

oni coś jeszcze napiszą  

w 1997 usłyszycie o nich  

zmartwychwstanie poematu  

będzie ogłoszone  

śmierć będzie wystawiona 

na próbę męskiego rymu  

miłość niestety nie  

znajdzie swojego wyrazu 

poeci 

doskonale wierni  

otworzą oczy  

prosto w przepaść 

w promieniach skroplonej zorzy  

kartki papieru  

wiatr będzie włóczył 

Sierpień

W południe kogut rozgdakał się jak kura, 

pan z kijem podjął przerwaną rozmowę,  

wisiały w powietrzu zwielokrotnione języki 

— za plecami berberys, pogańskie lusterko, 

bezkarnie po żytach błądziły obłoki  

w konkursie kto wyżej — wygrała wieżyczka 

na pobliskiej górze, 

dalej Sarny, Ścinawka, Góra Wszystkich Świętych,  

żyć, umierać, pisać, 

czytać na przystanku „przepraszam za wszystko”. 

Byłem synem wiatru, jestem córką deszczu,  

po czterdziestce powietrze uchodzi,  

zagęszcza się gdzie indziej. 

Błysk wycina Goethego  

w obłoku za wzgórzem. 

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/maliszewski-zdania-na-wypadek-gory-goraczka/

Tekst opracowany na podstawie: Karol Maliszewski, Zdania na wypadek. Wiersze wybrane, red. Radosław Wiśniewski, Klub Integracji Twórczych Stowarzyszenie Żywych Poetów, Brzeg 2007.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl).

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Aleksandra Kopeć, Aleksandra Sekuła.

Okładka na podstawie: Cab in the Rain, Józef Pankiewicz (1866–1940), domena publiczna

Plik wygenerowany dnia 2024-04-10.