Bożena Keff

Nosferatu, wampir

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Nosferatu, wampir

Wracałam do domu w nocy. Ciągle pod górę 

starym, rozmytym wąwozem 

między dwoma lasami. Nagle ściemniało. Chmury 

sięgnęły ziemi, szarpnął wiatr. Z pierwszą błyskawicą 

uderzyła mnie 

głęboka, dziecięca trwoga. I zaraz 

zobaczyłam światło: żółto-mdławe. W najwyższym 

oknie domu 

który musi stać za najbliższymi drzewami. I jakby 

z tym światłem szło spojrzenie. Więc jest — 

więc jesteśmy! 

Szarpnęłam drzwiami. Na dole 

nikogo. Weszłam 

ciemnymi schodami na górę: oparty plecami o okno 

stał on — Nosferatu, wampir. Ta właśnie twarz 

kredowa 

jakby przerżnięta blizną — ale gładka. 

W ogromnym pokoju 

stół i dwa krzesła. Płonął ogień. I ta oczywistość: 

aureola 

koronująca 

czas, miejsce, osoby. 

— Przyszłam — powiedziałam — tą drogą 

która miała prowadzić — 

— Witaj w naszym domostwie — przerwał 

i jakby się uśmiechnął. 

— W domostwie? — powtórzyłam nie słysząc się 

zatopiona w tych sinych oczodołach, gładkiej czaszce 

ach, te ruchy kanciastopłynne 

jakby nie miały prawa stykać się 

z ruchem czy nieruchomością rzeczy 

a jednak stykają się i działają. Przysunął 

kieliszki, białe wino, 

talerzyk malin. 

Siadłam 

naprzeciw niego. 

— Od dziecięcego osamotnienia — 

powiedziałam patrząc w niego — przechodzi się 

do neurozy wieczności. To znaczy: żeby żyć 

bezpiecznie 

trzeba gwarantować sobie 

sobą 

wszystko. 

Klatka z pustych białych ścian. Czarne 

okno. Tylko on 

przede mną. 

— Tak — powiedział — to podobne. Podobne. 

Pić krew ludzi, zdarzeń, rzeczy 

i nie moc ożyć. Pić 

żeby nie być upiorem. Pułapka — krzyknął cicho — 

pomyłka! 

I nagle 

zobaczyliśmy się 

jak wyłączeni, wycięci ze świata. I moje 

i jego spojrzenie 

przyniosły ze sobą wszystko, co miały 

i porzuciły wszystko. Objęły się. Niemożliwe: zdawało mi się 

że w moich oczach widzi swoje odbicie. Och, rozwalić 

tę samonapędzającą się udrękę. Wyzwolić. 

Przetarłam oczy. Westchnął. Siedzieliśmy 

naprzeciwko siebie. Zjadłam malinę. Drugą 

obracałam w palcach. 

— Ja też — zaczęłam 

jakimś grzęznącym szeptem — jakbym piła życie 

przez innych. Od siebie 

przez nich 

do siebie, to mi daje moją obecność. Ale ja — 

samodzielnie 

czy może samotnie — zostaję samotnie i 

zanikam... rozpadam... — i jakoś zupełnie 

schrypłam. Było mi zimno. Odwrócił 

głowę. Nad sztywnym, czarnym kołnierzykiem 

czaszka z napiętą skórą. Niespodziewanie 

wyciągnął rękę: 

otwarte sine palce z pazurami. Była 

twarda, lekka. Niech będzie jak jest — 

i ścisnęłam ją. Położył głowę 

na stole 

obok naszych rąk. Och, pomyślałam, dość, każde z nas 

wyje do tego, czym nie jest, czego 

nie zaznało. Tkwię w życiu 

jak w ciągu przypadków, pożądając 

tylko konieczności. Zawsze obecnej 

i zawsze nieosiągalnej. Tak się tłuc 

jak on 

w tej klekoczącej blaszance wieczności? I z całej siły 

ścisnęłam jego rękę. 

— Wyrzekam się — powiedział. Jego ręka w mojej 

zrobiła się cięższa, cieplejsza, 

pazury znikały. Wypełnione ciało 

wolno 

zsunęło się w moją stronę 

na blat! Zerwałam się 

przewracając talerz. Leżał do połowy na stole; 

bezwładny, ciężki. Miał ciemne kręcone włosy, 

widziałam zaróżowione ucho — żywy 

martwy człowiek! Więc cofnął się 

do swojej śmierci. 

Spróbował. Stałam nad nim 

z rękami przyciśniętymi do serca 

i czułam 

jak coś się we mnie rozszerza: pęknie, 

trzaśnie — i jest tam jakiś głos — i 

wyje, niewydobyty. Chyba 

nad ranem 

ocknęłam się. Wypiłam wino z jego kieliszka i oblizałam 

krawędź. Przed wyjściem sięgnęłam: podnieść jego głowę, 

zobaczyć twarz. Ale, pomyślałam, nie. To 

sprawdzi się samo.  

1981–1983

Jako inspirację powinnam wskazać, więc wskazuję, Draculę Brama Stokera, Nosferatu, symfonię grozy Murnaua, a głównie Nosferatu, wampira Wernera Herzoga, gdzie Nosferatu grał Klaus Kinsky.

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest udostępniony na licencji Licencja Wolnej Sztuki 1.3
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/keff-nosferatu-wampir

Tekst opracowany na podstawie: Bożena Keff, Nie jest gotowy, OPEN Wydawnictwo Naukowe i Literackie, Warszawa 2000.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Paulina Choromańska, Aleksandra Kopeć, Paweł Kozioł, Jan Szejko.

Okładka na podstawie: dion gillard@Flickr, CC BY 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.