Tadeusz Miciński

Białe róże krwi

Ta lektura, podobnie jak tysiące innych, jest dostępna on-line na stronie wolnelektury.pl.

Utwór opracowany został w ramach projektu Wolne Lektury przez fundację Wolne Lektury.

Białe róże krwi

Książka, którą czytasz, pochodzi z biblioteki fundacji Wolne Lektury. Naszą misją jest wspieranie dzieciaków w dostępie do lektur szkolnych oraz zachęcanie ich do czytania. Miło Cię poznać!

Przyjaciele Wolnych Lektur otrzymują dostęp do prapremier wcześniej niż inni. Zadeklaruj stałą wpłatę i dołącz do Towarzystwa Przyjaciół Wolnych Lektur: wolnelektury.pl/pomagam/

Motto

„ogniem białym, płonącym, nieugaszalnym zatracić się w ciemnościach i więcej się nie odnaleźć, według pojmowania człowieczego”.

Ruysbrock.

Podoba Ci się to, co robimy? Wesprzyj Wolne Lektury drobną wpłatą:wolnelektury.pl/pomagam/

Białe róże krwi...

Białe róże krwi rosną przy mej celi — 

a dokoła bór w swych upiornych snach. 

Kiedy zimna noc — jako czarny ptak — 

na wierzchołkach gór zostrzy krwawy dziób — 

dwie siostrzyczki me — ach, dwie obłąkane 

z lśniącemi oczyma, jak zaklęte skarby — 

— — — — — — — — — — — — 

i słucham piosenek — i drżą srebrne rosy — 

odmykam okno gotyckiej wieżycy. 

I łkają słowiki i z szumem drżą fale — 

do groty umarłych wszedł księżyc. 

Węże z nad jezior prężą się uśpione, 

a drzewa olbrzymy pośród chmur i nieba. 

Gwiazdy jak róże kwitną wśród gałązek, 

taniec szkieletów — 

— — — — — — — — — — — — 

Na katafalku z czarnych kamieni 

leży blady królewicz 

i litośnie patrzy na swą zabójczynię. 

Ona, jak posąg, bezmowna — 

w ekstazie bólu uśmiecha się 

przez zasłonkę grobu. 

Patrzy litośnie królewicz — 

dwa jeziora oczu ścinają mu się w lód. 

— — — — — — — — — — — — 

Dwie siostrzyczki moje palą kwiat paproci. 

Ziemia rozpęka w urwisko. 

Nad jeziorem śmierci 

siedzi nagi człowiek i w zielonkawą patrzy toń, 

jako w źrenice święte Ureusa. 

A strojne karły i wesołki 

tańcząc na nitkach pajęczych 

zawodzą spiżowy chorał o narodzinach gwiazd. 

Mój brat: przed obliczem siedmiu posągów 

skrzyżowaliśmy nasze miecze i czaszę krwi 

piliśmy na braterstwo. 

Całą wieczność szukałem — 

odnalazłem weseląc się w płaczu moim. 

Zaklinam go w dawne imiona anielskie — 

przypomina — budzi się, jak ze snu — 

uśmiecha się, jak Jehowa, z poza mgławicy, 

a strumień piany toczy się po zoranych ustach. 

Prosi bym do uścisku podał dłoń — 

chwycił mocno rękę moją — 

zataczając się w okropnej radości, 

wykręcił i z całej mocy 

złamał na żelazach. 

Zmiażdżoną ręką uderzył mię w twarz 

i wyzwał na straszny — zagrobny bój — 

w nurtach głębokiej wody. 

Łzy płyną mu anielskie, rzewne 

po zbrużdżonem obliczu piorunami, 

jak ziemia — 

— — — — — — — — — — — — 

Dwie siostrzyczki me rzucają do ognia 

pszeniczną śnieć. 

Siedzę na ganku wśród odwiecznych lip, 

szafranowe krokusy pachną mi świętem Wielkiejnocy, 

lilowe malwy i czarne bratki 

szepcą opowiastki o tych, co minęli. 

A słońce rozsypało krwawe róże 

na obłokach — i gdy zagasły — stało się, 

jakby ktoś ogród zamienił w żuzle i popiół. 

Pies wierny skomli przez sen 

u moich nóg. 

Prowadzi do mnie małe dziecię 

żona — za rączkę. 

I cisza taka święta 

wśród omglonych łąk i lasów. 

Świerszcze sykają pod progami, 

żaby rechocą — 

jakby szklane, grające wirowały sfery. 

I poszedłem, ach — na drogę pod krzyż 

i nie wrócę już — nigdy nie wrócę. 

— — — — — — — — — — — — 

O siostrzyczki moje, podłóżcie smolny żar 

i niech rozszumi 

oceanowym śpiewem ognia ta puszcza. 

W płonących wirach dymu 

zapadną się moje czarne księstwa — 

w roztopach żywicy 

skamienią się moje napowietrzne jeziora — 

upiorne skrzydła moje 

zanurzę w prastarych wulkanach — 

i tylko serce me złóżcie z modlitwą do ziemi. 

Nad popiołami 

zaszumią zboża — 

będą ludzie pożywać — i błogosławić. 

Moim Siostrom i Matce.

Informacje o nowościach w naszej bibliotece w Twojej skrzynce mailowej? Nic prostszego, zapisz się do newslettera. Kliknij, by pozostawić swój adres e-mail: wolnelektury.pl/newsletter/zapisz-sie/

Stygmaty św. Franciszka

O wzgardź mną Panie, bom niegodny Ciebie — lecz w piersi mojej słyszę harfy granie i ręce moje wyciągam w zaranie — ku Tobie.

Uderza na mnie blask Mocy i Tronów — gwiazdy mi grają wśród wieczornych dzwonów — na niebie krwawe błyskają purpury — Twoich tajemnic otchłanie i góry.

A duchy z twarzą posępnie ukrytą — oczy im świecą przez wór San-Benito. I patrzę w zimne ich oczodoły — gdzie bezwstyd w dzikie zamarł szaleństwo — w krypcie kościoła tajne męczeństwo — za filarami błyszczą anioły.

I podszedł do mnie Upiór-strach nocny — ręce mi związał, bym legł bezmocny. A harfę podał w gasnące dłonie — serce, co wiecznym pożarem zionie.

I umęczyłem jeszcze raz drugi to smętne i krwi mej polały się strugi. Odejm mnie, Panie, moim szponom — odejm mnie, Panie, błotu mojemu — czemu nie przychodzicie mi łzy? i darmo trzymam twarz odwróconą — widzę Twe oczy zachodzące — widzę jak czarne zimne słońce zakrywa Ciebie mi.

Stoję na ostrym cyplu góry — podemną w głębi czarnopiórej — nademną — wkoło — Ty.

Idę ku Tobie, Tajemnico — wsłuchany w poszept kwiatów — otwarte szczęścia mego rany — oh, serc mam więcej niżli światów — niż gwiazd —

A płomień ku mnie z Twego słońca — a burze ciepłe przelatują jestestwo moje — zodyakalne światło nad horyzontem, jako lodowe framugi.

Niechcąc zakrwawiłem kwiatki i poruszyłem umarłego w trumnie — gałązki ciernia oplotły mi głowę — z rąk płyną świetlane smugi.

Ptaszki lecą pytać się, com widział w niebiosach: duszyczki wasze bardzo tęskniące. Umarli pytają mnie o swych losach — i tylko kwiatki cicho na skoszonej łące oddają aromat, jak siostra Łazarza, Panu.

Czcigodny K. Baykowski przyjąć raczy.

Przekaż 1,5% podatku na Wolne Lektury.
KRS: 0000070056
Nazwa organizacji: Fundacja Wolne Lektury
Każda wpłacona kwota zostanie przeznaczona na rozwój Wolnych Lektur.

Sen

Tyś umarł? nie wiem, lecz się zbudziłem ze łzami 

i jeszcze grają chóry tych anielskich lutni 

i moje serce, jakby fala, łka mi 

i słyszę — cicho szepcą Twoi ucznie smutni. 

Czytałem księgę w prześwietlonych zbożach — 

kronikę Twoich męczarń i Twych bólów świętych — 

wtem, jakby świat mi roztęczył się w oczach 

i jakby kwiaty szumią w stepach w niebowziętych: 

tak-żeś się cieszył, gasnąc — tak radował w Panu, 

konając — i czułem ból Twojego ciała 

i dusza moja — ach, gorzko płakała, 

żeś jej tam nie wziął — jak kłos zżęty z łanu 

i rzucony na drogę pod żelazne koła 

w pył... 

Mikołajowi N. w Kriestowozdwiżeńsku.

Wesprzyj Wolne Lektury!

Wolne Lektury to projekt fundacji Wolne Lektury – organizacji pożytku publicznego działającej na rzecz wolności korzystania z dóbr kultury.

Co roku do domeny publicznej przechodzi twórczość kolejnych autorów. Dzięki Twojemu wsparciu będziemy je mogli udostępnić wszystkim bezpłatnie.

Jak możesz pomóc?

Logo 1%
Przekaż 1% podatku na rozwój Wolnych Lektur:
Fundacja Wolne Lektury
KRS 0000070056

Wspieraj Wolne Lektury i pomóż nam rozwijać bibliotekę.

Przekaż darowiznę na konto: szczegóły na stronie Fundacji.

Wszystkie zasoby Wolnych Lektur możesz swobodnie wykorzystywać, publikować i rozpowszechniać pod warunkiem zachowania warunków licencji i zgodnie z Zasadami wykorzystania Wolnych Lektur.
Ten utwór jest w domenie publicznej.
Wszystkie materiały dodatkowe (przypisy, motywy literackie) są udostępnione na Licencji Wolnej Sztuki 1.3.
Fundacja Wolne Lektury zastrzega sobie prawa do wydania krytycznego zgodnie z art. Art.99(2) Ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Wykorzystując zasoby z Wolnych Lektur, należy pamiętać o zapisach licencji oraz zasadach, które spisaliśmy w Zasadach wykorzystania Wolnych Lektur. Zapoznaj się z nimi, zanim udostępnisz dalej nasze książki.

E-book można pobrać ze strony: http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/biale-roze-krwi

Tekst opracowany na podstawie: Tadeusz Miciński, W mroku gwiazd, Kraków 1922.

Wydawca: Fundacja Nowoczesna Polska

Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Redakcję techniczną wykonali Paulina Choromańska i Wojciech Kotwica, a korektę ze źródłem wikiskrybowie. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Okładka na podstawie: candles in the dark, Basti V@Flickr, CC BY-SA 2.0

Plik wygenerowany dnia 2024-04-11.