tłum. Edmund Cięglewicz

Wykrętowic, Uczniowie, Chajrefont, Sokrates.Z uczelni wybiegają w popłochu uczniowie.

Rety, ratunku!

na dachu, podpalając

Hej, smolna szczapo, rób swoje, żeż ogniem!

Człeku, co robisz?!!

rąbiąc

Co robię, czyś ślepy?

Z krokwiami budy wiodę cięte spory.

innym oknem

Rety! A któż tam podpalił nam szkołę?

Ten właśnie, komu skradliście opończę.

Ty chcesz nas zabić!

Zgadłeś, kotku: chciałbym,

zachwiał się, potknąwszy o coś

Jeśli mnie tylko nie zawiedzie osęk

I na łeb lecąc, nie skręcę gdzie karku!

Sokrates wytyka głowę przez jakiś otwór.

Hej! Co ty robisz — tam na moim dachu?

«W eterach bujam, słońca w myślach ważę».

Ratunku! W dymie duszę się, nieszczęśnik!

A ja, nieborak, upiekę się żywcem!

Co was napadło, na bogi się zrywać??

Seleny stolce podpatrywać, łotry!!?

Sokrates i uczniowie wyrywają się z płonącego domu i uciekają. Wykrętowic i służba jego pędzi ich bijąc i wrzeszcząc.

Bij ich, kol, morduj, dla wielu powodów,

Lecz przede wszystkim, że bogom bluźnili!

W tej gonitwie wszyscy wypadają za scenę — na lewo.

Ninie do domów odchodźcie:

na dzisiaj wystarczy wam tańca i śpiewu!