tłum. Edmund Cięglewicz

SCENA XXXII

Ci sami.

CHÓR

Myślę, że biją żywo serduszka młodzików,

Co powie synal, ciekawe:

Dopuściwszy się takich na ojcu figlików,

Gdy wygra słowną rozprawę,

Wtedy za skórę ojców nie wydamy z miecha

Ni dziurawego orzecha!

Więc do dzieła, ty nowych zasad krzewicielu,

Znajdź rację, by choć pozór był słusznego celu!

ODRZYKOŃ

Jakże miło poznać nowe

i dowcipne owe prawdy

I ze wzgardą patrzeć z góry

na społecznych praw przesądy!

Gdy się przedtem zajmowałem

całą duszą li koniarstwem,

Nie umiałem wypowiedzieć

ni trzech zdań bez błędów mnóstwa:

Teraz zaś, gdy mnie powstrzymał

ten mój stary, sam, od błazeństw,

Zająłem się wiedzą wyższą,

praktykami i studiami.

Sądzę więc, że udowodnię,

iż się godzi bić rodzica.

WYKRĘTOWIC

Toć, prze Zeusa, jedź, pojeżdżaj!

Dla mnie lepiej jest z pewnością

Ogierów ci karmić czwórkę

niż raz wraz brać basarunek!

ODRZYKOŃ

Otóż gdzieś mi przerwał mowę,

wracam do przedmiotu mego;

I pytanie pierwsze zadam:

czy mnie biłeś, gdym był dzieckiem?

WYKRĘTOWIC

Oczywiście, lecz przez miłość

i przezorność...

ODRZYKOŃ

Więc mów zaraz,

Czy nie słuszna, bym ja ciebie

obił również przez tę miłość,

Skoro bicie już dowodem

jest miłości — wedle ciebie?

Czyliż ma być wolne może

od plag chłosty ciało twoje,

Moje zasie nie? A jednak

jam się również wolnym zrodził!

Płaczą dziatki, biorąc chłostę:

czemu nie ma płakać ojciec?

Powiesz mi, że podług ciebie,

taki jest przywilej dzieci.

Ja zaś twierdzę, że staruszek,

przebóg, to podwójne dziecko!

Przeto rzecz słuszniejsza karcić

starych ostrzej niźli młodych,

Zwłaszcza, że w podeszłym wieku

wcale nie przystoi grzeszyć!

WYKRĘTOWIC

Lecz na całym świecie nie ma

takich praw, by ojców bito!

ODRZYKOŃ

Czyż to nie był człowiek taki,

jakoś ty jest, jakom ja jest,

Który prawa nadał ongi,

przodków słowem przekonawszy?

Czyż nie wolno i mnie nadać

praw najnowszych, by w przyszłości

Mogli w odwet bić do woli

rodzicieli swych synowie?

Jednak, ile batów wzięlim,

nim to nowe prawo stanie,

Odpuścimy ojcom z łaski

i skwitujem porachunki.

Patrzaj acan na koguty

i na inną wszechżywiznę,

Jak ścigają, bijąc ojców!

Aza różnią się czym od nas?

Przebóg, chyba tym, że ustaw

na tablicach nie gryzmolą!

WYKRĘTOWIC

Czemuż tedy, gdy koguty

naśladujesz w każdej sprawie,

Nie żresz z nimi na gnoisku

i na płocie nie śpisz, siedząc?

ODRZYKOŃ

To nie jedno, panie miły!

Tak Sokrates nie powiada.

WYKRĘTOWIC

Wobec tego nie bij ojca,

bo sam na się bicz ukręcisz!

ODRZYKOŃ

Jak to mniemasz?

WYKRĘTOWIC

Skoro ciebie,

jako ojciec prawnie karcę,

Tak ty, gdy mieć będziesz syna...

ODRZYKOŃ

szydersko

Jeśli go zaś mieć nie będę,

To te baty darmo wezmę,

ty zaś umrzesz, drwiący ze mnie!

WYKRĘTOWIC

Mnie się zdaje, o rówieśni,

że syn słuszne rzeczy prawi!

Przeto mniemam, że się godzi

wręcz ustąpić po słuszności!

Gdy bezprawie bowiem czynim,

słuszna — byśmy brali cięgi.

ODRZYKOŃ

Poznaj inną mą zasadę!

WYKRĘTOWIC

Chcesz mnie chyba życia zbawić?

ODRZYKOŃ

Nie — i owszem: chcę ci ulżyć,

żeś tam dostał, ile wlazło.

WYKRĘTOWIC

Jakimże to, mów, sposobem,

chcesz mi, synku, sprawić ulgę?

ODRZYKOŃ

Matkę zbiję, jako ciebie!

WYKRĘTOWIC

ze zdumieniem i strachem

Kogo? Matkę, matkę zbijesz?!!

Toli jeszcze większa zbrodnia!

ODRZYKOŃ

śpiewając i tańcząc

Cóż, a jeśli cię przekonam

Przez ten wywód mój nieprawy,

Że konieczność bić swą mać?

WYKRĘTOWIC

Wtedy tobie mogę dać

Jednę radę: bez obawy

Z Sokratesem, tym wyrodem

I z nieprawym twym wywodem

Prosto w otchłań na łeb skacz!

zwracając się do chóru

Przez was, o Chmury, jam to wszystko wyznał,

Wam powierzywszy całe szczęście moje!

OBIE ARCYCHMURY

Sam sobie służysz za sprawcę i kata,

Gdyś tak «wykręcił» na zdrożny tor świata!

WYKRĘTOWIC

Przecz tego pierwej wyście mi nie rzekły,

Lecz starca, gbura, jeszcze bardziej wzdęły?

OBIE ARCYCHMURY

Zawsze tak czynim, ile razy widzim

Człeka, co w sercu złe skłonności pieści:

Wtrącim go na dno nieszczęścia i szydzim,

By się nauczył dobrze bożej cześci!

WYKRĘTOWIC

Wszystko to boli, o Chmury, lecz słusznie,

Bo grzechem było wyprzeć się bezczelnie,

Com gdzie pożyczył! Teraz, synu miły,

Pójdziem bić na śmierć łotra Chajrefonta

I Sokratesa, bo nas oszwabili!

ODRZYKOŃ

Nigdy nie będę moich krzywdził mistrzów!

WYKRĘTOWIC

Na bogi! Bój się Zeusa, Rodziciela!

ODRZYKOŃ

Patrzaj go! Zeusa! Jakiżeś ty wstecznik!

Jestli Zeus jaki?

WYKRĘTOWIC

Jest!

ODRZYKOŃ

Ech! Już go nie ma!

Wir tam króluje, wypędziwszy Zeusa!

WYKRĘTOWIC

Oj, to nieprawda, tylkom ja tak poplótł

Na wiarę tego mędrka. Och, ja nędznik!!

gesty rozpaczliwe

ODRZYKOŃ

Sam tutaj szalej i sam bredź do siebie!

Odchodzi spiesznie.